Mortlach 32 Year Old 1971 Limited Edition

Scraping the Barrel – verslag

EventsGeplaatst door Mark Dermul zo, oktober 08, 2017 10:29:38

De titel van deze
tasting – die op 28 september doorging in het Gentse PROOF – verried al grotendeels
waarover dit zou gaan: vattypes. Maar met Timon aan het roer was ik er van
overtuigd dat het een boeiende, leerrijke, maar vooral erg lekker tasting zou
worden.

De line-up zou uit niet
minder dan 8 drankjes bestaan, waarvan 6 whisky’s.

New Make – Warenghem Distillerie – 63%

Het eerste drankje was
eentje waar ik meteen verliefd op werd. De new make van de Franse Warenghem
Distillerie is mij niet onbekend. Deze embryonale Armorik is zeer lekker, best
fruitig en erg drinkbaar zonder enige offnotes. Een tikkeltje farmy en
aangenaam zoet. En een bewijs dat spirit ook zonder vatrijping gewoon erg
aangenaam kan zijn.

Hier kan ik gerust een
glas of twee op mijn gemak van wegtutteren.

Deanston Virgin Oak Finish – 46.3%

Deze Deanston rijpte
eerst op ex-bourbonvaten, maar kreeg nadien nog een finish van enkele maanden
op zogenaamde virgin oak – nieuwe eik waar voorheen dus nog geen drank op
gerijpt had. Het resulteerde in een aangename, redelijk kruidige neus met
boterbollen en wat hints van geel fruit. Op smaak was hij nog steeds kruidig,
maar vond ik hem wat uitvlakken. Vooral in de middellange afdronk kwam het
maagdelijke hout mooi tot zijn recht.

Dat gezegd zijnde vond
ik deze whisky toch maar een klein niemendalletje. Een
kaarterswhisky, zeg maar.

Blandy’s
5 Year Old Bual Madeira – Medium Rich – 19%

De eerste verrassing van
de avond – en voor mij meteen ook één van de hoogtepunten! Deze Madeira – en
lang houdbare versterkte wijn van het Portugese
eiland met dezelfde naam – was donkerzoet en gekonfijt op de neus met
een hint van koffie. Op smaak was hij mierzoet en fruitig – zoals het hoort –
met wat agrums die hem een fris zuurtje gaven. De afdronk begon romig, maar
werd langzaam maar zeker erg droog op noten en citrus.

Wat een zalige Madeira,
zeg. Echt een aanrader en een mooie introductie voor de volgende whisky.

Tyrconnell
10 Year Old Madeira Finish – 46%

Het was al meer dan 7
jaar geleden dat ik deze Ier nog eens aan de lippen had gezet. Het was een fijn
weerzien, met noten en in honing gedrenkte bosvruchten op de neus, besprenkeld
met vers sinassap. Op smaak vond ik hem een beetje aciditeit missen, maar de
afdronk was mooi.

Een leuke Ier waar je
mond niet meteen van zal openvallen, tenzij om een tweede slok te nemen.

Lustau
Fino Jarana – Very Dry Sherry – 15%

Fino is traditioneel een
delicate, droge sherry, gemaakt van de Palomino-druif en rijpt zo’n 4 tot 7
jaar onder een biologische schimmellaag die flor wordt genoemd. Hij heeft een
lichtgele strokleur. Deze Lustau was
licht fruitig op banaan, aardappel en amandelnoten maar offreerde op smaak ook
een licht zilte hint met wat hout en citroen. De afdronk was niet erg lang,
maar wel mooi drogend met voldoende aciditeit om hem extra delicaat over de
tong te doen glijden.

Wederom een erg
aangename verrassing. Ik denk dat deze het erg goed zou doen bij (of na) een seafood platter in het Lochindaal hotel.
Maar dat is wellicht vloeken in de hel.

Glen Scotia 1992 Coilltean Fino Butt #3 – Samaroli – 45%

Deze reeds in 2009
gebottelde Glen Scotia offeerde eerst weinig goeds. Ik had kaas, rubber en
karton op de neus. Flink wat OBE, leek het wel. Maar als je hem tien minuten
liet staan werd hij beter, veel beter. De onfrisse aroma’s maakten plaats voor
rosbief, mokka en geroosterde koffiebonen. Echt apart, maar wel schitterend. Op
smaak was het in eerste instantie een echte bom. Vreemd genoeg begon hij erg
robuust, maar eens hij de smaakpapillen had omfloerst, werd hij plots erg
delicaat en verfijnd.

Erg aparte en interessante
Glen Scotia, zoveel is zeker.

Coal
Ila 9 Year Old 2007 Signatory Vintage UCF – 46%

Hola! Zei er daar iemand
dat we Caol Ila gingen proeven. Ik ging alvast op het puntje van mijn stoel
zitten. Caol Ila is mijn favoriete Islay whisky. Ik heb er al tientallen
geproefd en nog geen enkele is mij tegen gevallen. Deze jongeling werd door
Signatory gebotteld uit twee bourbon barrels. Op de neus gerookte hesp,
makreel, olijfolie, banaan en citrus. Dat werkt! Op smaak… meer van
hetzelfde. De middellange afdronk was zacht rokerig en opnieuw verrassend zoet.

Een schoolvoorbeeld van
Caol Ila, maar met een erg zoete twist.

Edradour
12 Year Old 2003 PTM Cask #150

PTM: ik had er eerlijk
gezegd nog niet van gehoord. Het is de afkorting van Peated Through Maturation.
Het leuke aan deze whisky is dat het de klassieke Edradour whisky betreft, maar
wel gerijpt op een voormalig Islay vat. U raadt het al: een vat waar eerder
Caol Ila op rijpte. Fruitig zoet, quasi exotisch zelfs, op mango en ananas. Op
smaak was de balans tussen het fruit, hout en de turf excellent, echt waar! De
afdronk was heerlijk lang en bijzonder interessant.

Dit is Edradour? Mooi!
Absoluut geen turf op de neus, maar op smaak des te meer. Super.

Ik zie het al: ik hoopte
dat dit een erg interessante tasting zou worden. Ik kwam allesbehalve bedrogen
uit – en de rest van de afgeladen zaal evenmin – en liet dat aan het eind van
de avond ook aan de gastheer en zijn sympathieke betere helft Nikkie weten. Dat
ze maar gauw een vervolg aan deze tasting moesten breien. Er werd mij op het
hart gedrukt dat dat zou gebeuren.

Ik schrijf me nu al in.

May
the Malt be with you!

  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post3828

Article source: http://iloapp.whivie.be/blog/blog?Home&post=3837

Mortlach 24 Year Old 1990 Signatory Cask Strength

Scraping the Barrel – verslag

EventsGeplaatst door Mark Dermul zo, oktober 08, 2017 10:29:38

De titel van deze
tasting – die op 28 september doorging in het Gentse PROOF – verried al grotendeels
waarover dit zou gaan: vattypes. Maar met Timon aan het roer was ik er van
overtuigd dat het een boeiende, leerrijke, maar vooral erg lekker tasting zou
worden.

De line-up zou uit niet
minder dan 8 drankjes bestaan, waarvan 6 whisky’s.

New Make – Warenghem Distillerie – 63%

Het eerste drankje was
eentje waar ik meteen verliefd op werd. De new make van de Franse Warenghem
Distillerie is mij niet onbekend. Deze embryonale Armorik is zeer lekker, best
fruitig en erg drinkbaar zonder enige offnotes. Een tikkeltje farmy en
aangenaam zoet. En een bewijs dat spirit ook zonder vatrijping gewoon erg
aangenaam kan zijn.

Hier kan ik gerust een
glas of twee op mijn gemak van wegtutteren.

Deanston Virgin Oak Finish – 46.3%

Deze Deanston rijpte
eerst op ex-bourbonvaten, maar kreeg nadien nog een finish van enkele maanden
op zogenaamde virgin oak – nieuwe eik waar voorheen dus nog geen drank op
gerijpt had. Het resulteerde in een aangename, redelijk kruidige neus met
boterbollen en wat hints van geel fruit. Op smaak was hij nog steeds kruidig,
maar vond ik hem wat uitvlakken. Vooral in de middellange afdronk kwam het
maagdelijke hout mooi tot zijn recht.

Dat gezegd zijnde vond
ik deze whisky toch maar een klein niemendalletje. Een
kaarterswhisky, zeg maar.

Blandy’s
5 Year Old Bual Madeira – Medium Rich – 19%

De eerste verrassing van
de avond – en voor mij meteen ook één van de hoogtepunten! Deze Madeira – en
lang houdbare versterkte wijn van het Portugese
eiland met dezelfde naam – was donkerzoet en gekonfijt op de neus met
een hint van koffie. Op smaak was hij mierzoet en fruitig – zoals het hoort –
met wat agrums die hem een fris zuurtje gaven. De afdronk begon romig, maar
werd langzaam maar zeker erg droog op noten en citrus.

Wat een zalige Madeira,
zeg. Echt een aanrader en een mooie introductie voor de volgende whisky.

Tyrconnell
10 Year Old Madeira Finish – 46%

Het was al meer dan 7
jaar geleden dat ik deze Ier nog eens aan de lippen had gezet. Het was een fijn
weerzien, met noten en in honing gedrenkte bosvruchten op de neus, besprenkeld
met vers sinassap. Op smaak vond ik hem een beetje aciditeit missen, maar de
afdronk was mooi.

Een leuke Ier waar je
mond niet meteen van zal openvallen, tenzij om een tweede slok te nemen.

Lustau
Fino Jarana – Very Dry Sherry – 15%

Fino is traditioneel een
delicate, droge sherry, gemaakt van de Palomino-druif en rijpt zo’n 4 tot 7
jaar onder een biologische schimmellaag die flor wordt genoemd. Hij heeft een
lichtgele strokleur. Deze Lustau was
licht fruitig op banaan, aardappel en amandelnoten maar offreerde op smaak ook
een licht zilte hint met wat hout en citroen. De afdronk was niet erg lang,
maar wel mooi drogend met voldoende aciditeit om hem extra delicaat over de
tong te doen glijden.

Wederom een erg
aangename verrassing. Ik denk dat deze het erg goed zou doen bij (of na) een seafood platter in het Lochindaal hotel.
Maar dat is wellicht vloeken in de hel.

Glen Scotia 1992 Coilltean Fino Butt #3 – Samaroli – 45%

Deze reeds in 2009
gebottelde Glen Scotia offeerde eerst weinig goeds. Ik had kaas, rubber en
karton op de neus. Flink wat OBE, leek het wel. Maar als je hem tien minuten
liet staan werd hij beter, veel beter. De onfrisse aroma’s maakten plaats voor
rosbief, mokka en geroosterde koffiebonen. Echt apart, maar wel schitterend. Op
smaak was het in eerste instantie een echte bom. Vreemd genoeg begon hij erg
robuust, maar eens hij de smaakpapillen had omfloerst, werd hij plots erg
delicaat en verfijnd.

Erg aparte en interessante
Glen Scotia, zoveel is zeker.

Coal
Ila 9 Year Old 2007 Signatory Vintage UCF – 46%

Hola! Zei er daar iemand
dat we Caol Ila gingen proeven. Ik ging alvast op het puntje van mijn stoel
zitten. Caol Ila is mijn favoriete Islay whisky. Ik heb er al tientallen
geproefd en nog geen enkele is mij tegen gevallen. Deze jongeling werd door
Signatory gebotteld uit twee bourbon barrels. Op de neus gerookte hesp,
makreel, olijfolie, banaan en citrus. Dat werkt! Op smaak… meer van
hetzelfde. De middellange afdronk was zacht rokerig en opnieuw verrassend zoet.

Een schoolvoorbeeld van
Caol Ila, maar met een erg zoete twist.

Edradour
12 Year Old 2003 PTM Cask #150

PTM: ik had er eerlijk
gezegd nog niet van gehoord. Het is de afkorting van Peated Through Maturation.
Het leuke aan deze whisky is dat het de klassieke Edradour whisky betreft, maar
wel gerijpt op een voormalig Islay vat. U raadt het al: een vat waar eerder
Caol Ila op rijpte. Fruitig zoet, quasi exotisch zelfs, op mango en ananas. Op
smaak was de balans tussen het fruit, hout en de turf excellent, echt waar! De
afdronk was heerlijk lang en bijzonder interessant.

Dit is Edradour? Mooi!
Absoluut geen turf op de neus, maar op smaak des te meer. Super.

Ik zie het al: ik hoopte
dat dit een erg interessante tasting zou worden. Ik kwam allesbehalve bedrogen
uit – en de rest van de afgeladen zaal evenmin – en liet dat aan het eind van
de avond ook aan de gastheer en zijn sympathieke betere helft Nikkie weten. Dat
ze maar gauw een vervolg aan deze tasting moesten breien. Er werd mij op het
hart gedrukt dat dat zou gebeuren.

Ik schrijf me nu al in.

May
the Malt be with you!

  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post3828

Article source: http://iloapp.whivie.be/blog/blog?Home&post=3836

Balvenie Peat Week 14 Years

Balvenie Peat Week

Balvenie Peat Week

The Balvenie Peat Week 14 Years Old (2002 Vintage) is the result of trials undertaken in 2001 by Malt Master David Stewart, at a time when very few Speyside distilleries used peat in whisky production. Ever since then they’ve had one Peat Week per year, doing peated runs using 100% Highland peat to dry their malted barley (30 ppm phenols but the non-phenolic particles are more prominent).

This is the first wide-scale release of this style (following a peated Triple Cask for travel retail in June 2017), matured in American oak casks. The distillery already hinted at the release of a 50 years old Balvenie Peat Week in the future.

 

 

Balvenie Peat Week 14 YearsBalvenie Peat Week 14 YearsBalvenie 14 yo 2002 ‘Peat Week’ (48,3%, OB 2017, 3000 btl.)

Nose: I like this kind of peat, it’s warm, earthy and not at all loud. Lots of tobacco notes, sweet almonds and hints of vanilla. Subtle floral overtones and zingy lemons. Hints of overripe yellow apple as well. Nice farmy touches in the background (after all Dufftown is closer to Brora than it is to Islay). Mouth: sweet smoke, like sugared Lapsang tea, alongside earthy and lightly bitter elements (cloves, charred wood, smoked oranges). Hints of crème brûlée, honey and still a floral edge (bergamot perhaps). All-spice, a little liquorice. Finish: long, soft and smoky, with drying tea, cocoa and cereals.

Certainly worth trying. It’s much smoother and less medicinal than an Islay whisky, but it’s well made and well balanced and it brings something different to the table. Hard to get outside of the UK, best option is TWE at the moment (or Master of Malt soon). Around € 65.

Score: 87/100

Article source: https://www.whiskynotes.be/2017/balvenie/balvenie-peat-week/

Vignettes ‘Moments in Whisky’ Trip to Islay by Mark Dermul – Part 1 of 4 – Scotch Whisky News

Trip to Islay – Part 1 of 4

by Mark Dermul

End of September 2017 my wife Sofie and two friends (Niek Ilse) joined me for trip to Islay, that mythical whisky island on the west coast of Scotland. It will be a trip long remembered. Therefor, I gladly share it with you.

Now… planning a trip to Islay is one thing. Actually getting there is quite something else. It took a drive from Ghent (Belgium) to Amsterdam airport, a flight to Glasgow, a two-and-a-half hour drive through scenic Scotland to the Kennacraig ferry port and a one-hour trip by boat to reach the Queen of the Hebrides. But so worth it…

During our first night in Glasgow, we visited the well-known pub The Bon Accord where we treated ourselves to some lovely malts, such as the Port Ellen 7th Release and the Ardbeg 30 years old. Just to get in the mood, you know?

When we arrived the next day, our first distillery visit was to the oldest distillery on the island: Bowmore.

While we were very well received and got a private tour (as we arrived just in time for the final tour), we were somewhat disappointed with the fact that we were not allowed to film inside the distillery. We had to make do with photos. Which we did.

1 bowmore

Having said that/, we were treated to a very informative tour and got a lovely Bowmore 17 Year Old 1999 Warehousemen’s Selection in the visitor center afterward.

The next day, after visiting the historical site of the Kildalton Cross, we spent half a day visiting the three distilleries on the south shore: Laphroaig, Lagavulin Ardbeg.

2 laphroaig

The Laphroaig tour, that lasted a little over an hour, ended with four lovely drams. We even got a peak at HRH Prince Charles’ cask from 1978. No touching, though! It was well protected behind bars.

The Lagavulin distillery – again no photos allowed, unfortunately – lies hidden in a dramatic bay. The wind was fierce and the sea wild, adding to the impressive scenery. But we were welcomed to warm up in the visitor center with a few drams, including the Feis Ile 2017 and Jazz 2016 editions. The cold soon left our bones.

3 lagavulin

But so much whisky while it was not even lunchtime! So we walked over to the Old Kiln Café at the Ardbeg distillery where we had a lovely meal and tried the new Ardbeg Kelpie and Arbeg An Oa.

Ardbeg has quite a bit of a cult following and it shows. There has clearly been a lot of money invested in the distillery grounds and the visitor center. Everything had a museum quality to it. But all was spic and span. No cobwebs here… and to us, it was lovely, but just a tad too… artificial? Maybe that’s not the right word, but I’m sure you know what I mean.

4 ardbeg

After lunch, we travelled back to Kilnaugthon bay. We wanted to check out what was left of the legendary Port Ellen distillery, that has been closed to 1983.

to be continued… (Part 2 will be published October 22nd)

V1

Article source: http://www.whiskyintelligence.com/2017/10/vignettes-moments-in-whisky-trip-to-islay-by-mark-dermel-part-1-of-4-scotch-whisky-news/

Mortlach 18 Year Old 1998 Signatory Vintage for TWE

Scraping the Barrel – verslag

EventsGeplaatst door Mark Dermul zo, oktober 08, 2017 10:29:38

De titel van deze
tasting – die op 28 september doorging in het Gentse PROOF – verried al grotendeels
waarover dit zou gaan: vattypes. Maar met Timon aan het roer was ik er van
overtuigd dat het een boeiende, leerrijke, maar vooral erg lekker tasting zou
worden.

De line-up zou uit niet
minder dan 8 drankjes bestaan, waarvan 6 whisky’s.

New Make – Warenghem Distillerie – 63%

Het eerste drankje was
eentje waar ik meteen verliefd op werd. De new make van de Franse Warenghem
Distillerie is mij niet onbekend. Deze embryonale Armorik is zeer lekker, best
fruitig en erg drinkbaar zonder enige offnotes. Een tikkeltje farmy en
aangenaam zoet. En een bewijs dat spirit ook zonder vatrijping gewoon erg
aangenaam kan zijn.

Hier kan ik gerust een
glas of twee op mijn gemak van wegtutteren.

Deanston Virgin Oak Finish – 46.3%

Deze Deanston rijpte
eerst op ex-bourbonvaten, maar kreeg nadien nog een finish van enkele maanden
op zogenaamde virgin oak – nieuwe eik waar voorheen dus nog geen drank op
gerijpt had. Het resulteerde in een aangename, redelijk kruidige neus met
boterbollen en wat hints van geel fruit. Op smaak was hij nog steeds kruidig,
maar vond ik hem wat uitvlakken. Vooral in de middellange afdronk kwam het
maagdelijke hout mooi tot zijn recht.

Dat gezegd zijnde vond
ik deze whisky toch maar een klein niemendalletje. Een
kaarterswhisky, zeg maar.

Blandy’s
5 Year Old Bual Madeira – Medium Rich – 19%

De eerste verrassing van
de avond – en voor mij meteen ook één van de hoogtepunten! Deze Madeira – en
lang houdbare versterkte wijn van het Portugese
eiland met dezelfde naam – was donkerzoet en gekonfijt op de neus met
een hint van koffie. Op smaak was hij mierzoet en fruitig – zoals het hoort –
met wat agrums die hem een fris zuurtje gaven. De afdronk begon romig, maar
werd langzaam maar zeker erg droog op noten en citrus.

Wat een zalige Madeira,
zeg. Echt een aanrader en een mooie introductie voor de volgende whisky.

Tyrconnell
10 Year Old Madeira Finish – 46%

Het was al meer dan 7
jaar geleden dat ik deze Ier nog eens aan de lippen had gezet. Het was een fijn
weerzien, met noten en in honing gedrenkte bosvruchten op de neus, besprenkeld
met vers sinassap. Op smaak vond ik hem een beetje aciditeit missen, maar de
afdronk was mooi.

Een leuke Ier waar je
mond niet meteen van zal openvallen, tenzij om een tweede slok te nemen.

Lustau
Fino Jarana – Very Dry Sherry – 15%

Fino is traditioneel een
delicate, droge sherry, gemaakt van de Palomino-druif en rijpt zo’n 4 tot 7
jaar onder een biologische schimmellaag die flor wordt genoemd. Hij heeft een
lichtgele strokleur. Deze Lustau was
licht fruitig op banaan, aardappel en amandelnoten maar offreerde op smaak ook
een licht zilte hint met wat hout en citroen. De afdronk was niet erg lang,
maar wel mooi drogend met voldoende aciditeit om hem extra delicaat over de
tong te doen glijden.

Wederom een erg
aangename verrassing. Ik denk dat deze het erg goed zou doen bij (of na) een seafood platter in het Lochindaal hotel.
Maar dat is wellicht vloeken in de hel.

Glen Scotia 1992 Coilltean Fino Butt #3 – Samaroli – 45%

Deze reeds in 2009
gebottelde Glen Scotia offeerde eerst weinig goeds. Ik had kaas, rubber en
karton op de neus. Flink wat OBE, leek het wel. Maar als je hem tien minuten
liet staan werd hij beter, veel beter. De onfrisse aroma’s maakten plaats voor
rosbief, mokka en geroosterde koffiebonen. Echt apart, maar wel schitterend. Op
smaak was het in eerste instantie een echte bom. Vreemd genoeg begon hij erg
robuust, maar eens hij de smaakpapillen had omfloerst, werd hij plots erg
delicaat en verfijnd.

Erg aparte en interessante
Glen Scotia, zoveel is zeker.

Coal
Ila 9 Year Old 2007 Signatory Vintage UCF – 46%

Hola! Zei er daar iemand
dat we Caol Ila gingen proeven. Ik ging alvast op het puntje van mijn stoel
zitten. Caol Ila is mijn favoriete Islay whisky. Ik heb er al tientallen
geproefd en nog geen enkele is mij tegen gevallen. Deze jongeling werd door
Signatory gebotteld uit twee bourbon barrels. Op de neus gerookte hesp,
makreel, olijfolie, banaan en citrus. Dat werkt! Op smaak… meer van
hetzelfde. De middellange afdronk was zacht rokerig en opnieuw verrassend zoet.

Een schoolvoorbeeld van
Caol Ila, maar met een erg zoete twist.

Edradour
12 Year Old 2003 PTM Cask #150

PTM: ik had er eerlijk
gezegd nog niet van gehoord. Het is de afkorting van Peated Through Maturation.
Het leuke aan deze whisky is dat het de klassieke Edradour whisky betreft, maar
wel gerijpt op een voormalig Islay vat. U raadt het al: een vat waar eerder
Caol Ila op rijpte. Fruitig zoet, quasi exotisch zelfs, op mango en ananas. Op
smaak was de balans tussen het fruit, hout en de turf excellent, echt waar! De
afdronk was heerlijk lang en bijzonder interessant.

Dit is Edradour? Mooi!
Absoluut geen turf op de neus, maar op smaak des te meer. Super.

Ik zie het al: ik hoopte
dat dit een erg interessante tasting zou worden. Ik kwam allesbehalve bedrogen
uit – en de rest van de afgeladen zaal evenmin – en liet dat aan het eind van
de avond ook aan de gastheer en zijn sympathieke betere helft Nikkie weten. Dat
ze maar gauw een vervolg aan deze tasting moesten breien. Er werd mij op het
hart gedrukt dat dat zou gebeuren.

Ik schrijf me nu al in.

May
the Malt be with you!

  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post3828

Article source: http://iloapp.whivie.be/blog/blog?Home&post=3835

Vignettes ‘Moments in Whisky’ Trip to Islay by Mark Dermel – Part 1 of 4 – Scotch Whisky News

Trip to Islay – Part 1 of 4

by Mark Dermul

End of September 2017 my wife Sofie and two friends (Niek Ilse) joined me for trip to Islay, that mythical whisky island on the west coast of Scotland. It will be a trip long remembered. Therefor, I gladly share it with you.

Now… planning a trip to Islay is one thing. Actually getting there is quite something else. It took a drive from Ghent (Belgium) to Amsterdam airport, a flight to Glasgow, a two-and-a-half hour drive through scenic Scotland to the Kennacraig ferry port and a one-hour trip by boat to reach the Queen of the Hebrides. But so worth it…

During our first night in Glasgow, we visited the well-known pub The Bon Accord where we treated ourselves to some lovely malts, such as the Port Ellen 7th Release and the Ardbeg 30 years old. Just to get in the mood, you know?

When we arrived the next day, our first distillery visit was to the oldest distillery on the island: Bowmore.

While we were very well received and got a private tour (as we arrived just in time for the final tour), we were somewhat disappointed with the fact that we were not allowed to film inside the distillery. We had to make do with photos. Which we did.

1 bowmore

Having said that/, we were treated to a very informative tour and got a lovely Bowmore 17 Year Old 1999 Warehousemen’s Selection in the visitor center afterward.

The next day, after visiting the historical site of the Kildalton Cross, we spent half a day visiting the three distilleries on the south shore: Laphroaig, Lagavulin Ardbeg.

2 laphroaig

The Laphroaig tour, that lasted a little over an hour, ended with four lovely drams. We even got a peak at HRH Prince Charles’ cask from 1978. No touching, though! It was well protected behind bars.

The Lagavulin distillery – again no photos allowed, unfortunately – lies hidden in a dramatic bay. The wind was fierce and the sea wild, adding to the impressive scenery. But we were welcomed to warm up in the visitor center with a few drams, including the Feis Ile 2017 and Jazz 2016 editions. The cold soon left our bones.

3 lagavulin

But so much whisky while it was not even lunchtime! So we walked over to the Old Kiln Café at the Ardbeg distillery where we had a lovely meal and tried the new Ardbeg Kelpie and Arbeg An Oa.

Ardbeg has quite a bit of a cult following and it shows. There has clearly been a lot of money invested in the distillery grounds and the visitor center. Everything had a museum quality to it. But all was spic and span. No cobwebs here… and to us, it was lovely, but just a tad too… artificial? Maybe that’s not the right word, but I’m sure you know what I mean.

4 ardbeg

After lunch, we travelled back to Kilnaugthon bay. We wanted to check out what was left of the legendary Port Ellen distillery, that has been closed to 1983.

to be continued… (Part 2 will be published October 22nd)

V1

Article source: http://www.whiskyintelligence.com/2017/10/vignettes-moments-in-whisky-trip-to-islay-by-mark-dermel-part-1-of-4-scotch-whisky-news/

Glengoyne 20 Year Old 1996 Douglas Laing Old Particular

Scraping the Barrel – verslag

EventsGeplaatst door Mark Dermul zo, oktober 08, 2017 10:29:38

De titel van deze
tasting – die op 28 september doorging in het Gentse PROOF – verried al grotendeels
waarover dit zou gaan: vattypes. Maar met Timon aan het roer was ik er van
overtuigd dat het een boeiende, leerrijke, maar vooral erg lekker tasting zou
worden.

De line-up zou uit niet
minder dan 8 drankjes bestaan, waarvan 6 whisky’s.

New Make – Warenghem Distillerie – 63%

Het eerste drankje was
eentje waar ik meteen verliefd op werd. De new make van de Franse Warenghem
Distillerie is mij niet onbekend. Deze embryonale Armorik is zeer lekker, best
fruitig en erg drinkbaar zonder enige offnotes. Een tikkeltje farmy en
aangenaam zoet. En een bewijs dat spirit ook zonder vatrijping gewoon erg
aangenaam kan zijn.

Hier kan ik gerust een
glas of twee op mijn gemak van wegtutteren.

Deanston Virgin Oak Finish – 46.3%

Deze Deanston rijpte
eerst op ex-bourbonvaten, maar kreeg nadien nog een finish van enkele maanden
op zogenaamde virgin oak – nieuwe eik waar voorheen dus nog geen drank op
gerijpt had. Het resulteerde in een aangename, redelijk kruidige neus met
boterbollen en wat hints van geel fruit. Op smaak was hij nog steeds kruidig,
maar vond ik hem wat uitvlakken. Vooral in de middellange afdronk kwam het
maagdelijke hout mooi tot zijn recht.

Dat gezegd zijnde vond
ik deze whisky toch maar een klein niemendalletje. Een
kaarterswhisky, zeg maar.

Blandy’s
5 Year Old Bual Madeira – Medium Rich – 19%

De eerste verrassing van
de avond – en voor mij meteen ook één van de hoogtepunten! Deze Madeira – en
lang houdbare versterkte wijn van het Portugese
eiland met dezelfde naam – was donkerzoet en gekonfijt op de neus met
een hint van koffie. Op smaak was hij mierzoet en fruitig – zoals het hoort –
met wat agrums die hem een fris zuurtje gaven. De afdronk begon romig, maar
werd langzaam maar zeker erg droog op noten en citrus.

Wat een zalige Madeira,
zeg. Echt een aanrader en een mooie introductie voor de volgende whisky.

Tyrconnell
10 Year Old Madeira Finish – 46%

Het was al meer dan 7
jaar geleden dat ik deze Ier nog eens aan de lippen had gezet. Het was een fijn
weerzien, met noten en in honing gedrenkte bosvruchten op de neus, besprenkeld
met vers sinassap. Op smaak vond ik hem een beetje aciditeit missen, maar de
afdronk was mooi.

Een leuke Ier waar je
mond niet meteen van zal openvallen, tenzij om een tweede slok te nemen.

Lustau
Fino Jarana – Very Dry Sherry – 15%

Fino is traditioneel een
delicate, droge sherry, gemaakt van de Palomino-druif en rijpt zo’n 4 tot 7
jaar onder een biologische schimmellaag die flor wordt genoemd. Hij heeft een
lichtgele strokleur. Deze Lustau was
licht fruitig op banaan, aardappel en amandelnoten maar offreerde op smaak ook
een licht zilte hint met wat hout en citroen. De afdronk was niet erg lang,
maar wel mooi drogend met voldoende aciditeit om hem extra delicaat over de
tong te doen glijden.

Wederom een erg
aangename verrassing. Ik denk dat deze het erg goed zou doen bij (of na) een seafood platter in het Lochindaal hotel.
Maar dat is wellicht vloeken in de hel.

Glen Scotia 1992 Coilltean Fino Butt #3 – Samaroli – 45%

Deze reeds in 2009
gebottelde Glen Scotia offeerde eerst weinig goeds. Ik had kaas, rubber en
karton op de neus. Flink wat OBE, leek het wel. Maar als je hem tien minuten
liet staan werd hij beter, veel beter. De onfrisse aroma’s maakten plaats voor
rosbief, mokka en geroosterde koffiebonen. Echt apart, maar wel schitterend. Op
smaak was het in eerste instantie een echte bom. Vreemd genoeg begon hij erg
robuust, maar eens hij de smaakpapillen had omfloerst, werd hij plots erg
delicaat en verfijnd.

Erg aparte en interessante
Glen Scotia, zoveel is zeker.

Coal
Ila 9 Year Old 2007 Signatory Vintage UCF – 46%

Hola! Zei er daar iemand
dat we Caol Ila gingen proeven. Ik ging alvast op het puntje van mijn stoel
zitten. Caol Ila is mijn favoriete Islay whisky. Ik heb er al tientallen
geproefd en nog geen enkele is mij tegen gevallen. Deze jongeling werd door
Signatory gebotteld uit twee bourbon barrels. Op de neus gerookte hesp,
makreel, olijfolie, banaan en citrus. Dat werkt! Op smaak… meer van
hetzelfde. De middellange afdronk was zacht rokerig en opnieuw verrassend zoet.

Een schoolvoorbeeld van
Caol Ila, maar met een erg zoete twist.

Edradour
12 Year Old 2003 PTM Cask #150

PTM: ik had er eerlijk
gezegd nog niet van gehoord. Het is de afkorting van Peated Through Maturation.
Het leuke aan deze whisky is dat het de klassieke Edradour whisky betreft, maar
wel gerijpt op een voormalig Islay vat. U raadt het al: een vat waar eerder
Caol Ila op rijpte. Fruitig zoet, quasi exotisch zelfs, op mango en ananas. Op
smaak was de balans tussen het fruit, hout en de turf excellent, echt waar! De
afdronk was heerlijk lang en bijzonder interessant.

Dit is Edradour? Mooi!
Absoluut geen turf op de neus, maar op smaak des te meer. Super.

Ik zie het al: ik hoopte
dat dit een erg interessante tasting zou worden. Ik kwam allesbehalve bedrogen
uit – en de rest van de afgeladen zaal evenmin – en liet dat aan het eind van
de avond ook aan de gastheer en zijn sympathieke betere helft Nikkie weten. Dat
ze maar gauw een vervolg aan deze tasting moesten breien. Er werd mij op het
hart gedrukt dat dat zou gebeuren.

Ik schrijf me nu al in.

May
the Malt be with you!

  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post3828

Article source: http://iloapp.whivie.be/blog/blog?Home&post=3834

Glengoyne 17 Year Old 1997 Douglas Laing Old Particular

Scraping the Barrel – verslag

EventsGeplaatst door Mark Dermul zo, oktober 08, 2017 10:29:38

De titel van deze
tasting – die op 28 september doorging in het Gentse PROOF – verried al grotendeels
waarover dit zou gaan: vattypes. Maar met Timon aan het roer was ik er van
overtuigd dat het een boeiende, leerrijke, maar vooral erg lekker tasting zou
worden.

De line-up zou uit niet
minder dan 8 drankjes bestaan, waarvan 6 whisky’s.

New Make – Warenghem Distillerie – 63%

Het eerste drankje was
eentje waar ik meteen verliefd op werd. De new make van de Franse Warenghem
Distillerie is mij niet onbekend. Deze embryonale Armorik is zeer lekker, best
fruitig en erg drinkbaar zonder enige offnotes. Een tikkeltje farmy en
aangenaam zoet. En een bewijs dat spirit ook zonder vatrijping gewoon erg
aangenaam kan zijn.

Hier kan ik gerust een
glas of twee op mijn gemak van wegtutteren.

Deanston Virgin Oak Finish – 46.3%

Deze Deanston rijpte
eerst op ex-bourbonvaten, maar kreeg nadien nog een finish van enkele maanden
op zogenaamde virgin oak – nieuwe eik waar voorheen dus nog geen drank op
gerijpt had. Het resulteerde in een aangename, redelijk kruidige neus met
boterbollen en wat hints van geel fruit. Op smaak was hij nog steeds kruidig,
maar vond ik hem wat uitvlakken. Vooral in de middellange afdronk kwam het
maagdelijke hout mooi tot zijn recht.

Dat gezegd zijnde vond
ik deze whisky toch maar een klein niemendalletje. Een
kaarterswhisky, zeg maar.

Blandy’s
5 Year Old Bual Madeira – Medium Rich – 19%

De eerste verrassing van
de avond – en voor mij meteen ook één van de hoogtepunten! Deze Madeira – en
lang houdbare versterkte wijn van het Portugese
eiland met dezelfde naam – was donkerzoet en gekonfijt op de neus met
een hint van koffie. Op smaak was hij mierzoet en fruitig – zoals het hoort –
met wat agrums die hem een fris zuurtje gaven. De afdronk begon romig, maar
werd langzaam maar zeker erg droog op noten en citrus.

Wat een zalige Madeira,
zeg. Echt een aanrader en een mooie introductie voor de volgende whisky.

Tyrconnell
10 Year Old Madeira Finish – 46%

Het was al meer dan 7
jaar geleden dat ik deze Ier nog eens aan de lippen had gezet. Het was een fijn
weerzien, met noten en in honing gedrenkte bosvruchten op de neus, besprenkeld
met vers sinassap. Op smaak vond ik hem een beetje aciditeit missen, maar de
afdronk was mooi.

Een leuke Ier waar je
mond niet meteen van zal openvallen, tenzij om een tweede slok te nemen.

Lustau
Fino Jarana – Very Dry Sherry – 15%

Fino is traditioneel een
delicate, droge sherry, gemaakt van de Palomino-druif en rijpt zo’n 4 tot 7
jaar onder een biologische schimmellaag die flor wordt genoemd. Hij heeft een
lichtgele strokleur. Deze Lustau was
licht fruitig op banaan, aardappel en amandelnoten maar offreerde op smaak ook
een licht zilte hint met wat hout en citroen. De afdronk was niet erg lang,
maar wel mooi drogend met voldoende aciditeit om hem extra delicaat over de
tong te doen glijden.

Wederom een erg
aangename verrassing. Ik denk dat deze het erg goed zou doen bij (of na) een seafood platter in het Lochindaal hotel.
Maar dat is wellicht vloeken in de hel.

Glen Scotia 1992 Coilltean Fino Butt #3 – Samaroli – 45%

Deze reeds in 2009
gebottelde Glen Scotia offeerde eerst weinig goeds. Ik had kaas, rubber en
karton op de neus. Flink wat OBE, leek het wel. Maar als je hem tien minuten
liet staan werd hij beter, veel beter. De onfrisse aroma’s maakten plaats voor
rosbief, mokka en geroosterde koffiebonen. Echt apart, maar wel schitterend. Op
smaak was het in eerste instantie een echte bom. Vreemd genoeg begon hij erg
robuust, maar eens hij de smaakpapillen had omfloerst, werd hij plots erg
delicaat en verfijnd.

Erg aparte en interessante
Glen Scotia, zoveel is zeker.

Coal
Ila 9 Year Old 2007 Signatory Vintage UCF – 46%

Hola! Zei er daar iemand
dat we Caol Ila gingen proeven. Ik ging alvast op het puntje van mijn stoel
zitten. Caol Ila is mijn favoriete Islay whisky. Ik heb er al tientallen
geproefd en nog geen enkele is mij tegen gevallen. Deze jongeling werd door
Signatory gebotteld uit twee bourbon barrels. Op de neus gerookte hesp,
makreel, olijfolie, banaan en citrus. Dat werkt! Op smaak… meer van
hetzelfde. De middellange afdronk was zacht rokerig en opnieuw verrassend zoet.

Een schoolvoorbeeld van
Caol Ila, maar met een erg zoete twist.

Edradour
12 Year Old 2003 PTM Cask #150

PTM: ik had er eerlijk
gezegd nog niet van gehoord. Het is de afkorting van Peated Through Maturation.
Het leuke aan deze whisky is dat het de klassieke Edradour whisky betreft, maar
wel gerijpt op een voormalig Islay vat. U raadt het al: een vat waar eerder
Caol Ila op rijpte. Fruitig zoet, quasi exotisch zelfs, op mango en ananas. Op
smaak was de balans tussen het fruit, hout en de turf excellent, echt waar! De
afdronk was heerlijk lang en bijzonder interessant.

Dit is Edradour? Mooi!
Absoluut geen turf op de neus, maar op smaak des te meer. Super.

Ik zie het al: ik hoopte
dat dit een erg interessante tasting zou worden. Ik kwam allesbehalve bedrogen
uit – en de rest van de afgeladen zaal evenmin – en liet dat aan het eind van
de avond ook aan de gastheer en zijn sympathieke betere helft Nikkie weten. Dat
ze maar gauw een vervolg aan deze tasting moesten breien. Er werd mij op het
hart gedrukt dat dat zou gebeuren.

Ik schrijf me nu al in.

May
the Malt be with you!

  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post3828

Article source: http://iloapp.whivie.be/blog/blog?Home&post=3833

Laphroaig ‘GIVE A GIFT AS UNIQUE AS THEY ARE THIS CHRISTMAS’ – Scotch Whisky News

laphroaig_logo2 

GIVE A GIFT AS UNIQUE AS THEY ARE THIS CHRISTMAS

 Treat your loved one to one of the finest, most unique single malt whiskies with  Lore, Select and 27 Year Old from Laphroaig

The award-winning, heavily-peated Single Malt Scotch whisky has been dividing opinions since 1815. It is not your everyday whisky for everyday people so this Christmas, get into the spirit and give the gift of history with three unique bottlings from the world’s No.1 Islay single malt.

HISTORY AT HEART

Laphroaig Select’s unique character is derived from the special selection of casks chosen for maturation. The heart of the spirit is drawn from a final maturation in new American Oak casks, rarely used for Scotch whisky.

Representing a subtle blending of peat, oak and sweetness, Laphroaig Distillery Manager John Campbell has selected the spirit from Laphroaig Quarter Cask, PX Cask, Triple Wood (European Oak casks) and a final addition of 10 Year Old to create San Francisco World Spirits Competition 2017 silver medal award winning Laphroaig Select.

Laphroaig Select[2][1]

Sparkling gold in colour, on the nose Laphroaig Select is reminiscent of burning embers of peat in a crofter’s fireplace with hints of coconut and banana. Full bodied, the whisky offers deep, complex and smoky flavours on the palate with a surprising gentle sweetness and a dry, spicy, finish, making it a great foil to smoked salmon, rich mince pies beside the fire or strong blue cheese this festive season.

For something extra special, give your loved one a limited edition Laphroaig Select gift pack including two bespoke Laphroaig nosing glasses alongside a full-sized bottle.

Laphroaig Select and the Laphroaig Select gift set are available in selected whisky specialists and retailers. RRP £35

THE RICHEST OF THE RICH

Print

A double-gold medal award winner at the San Francisco World Spirits Competition 2017, Laphroaig Lore is shaped by Laphroaig Distillery Manager John Campbell, and drawn from 5 different casks including first-fill Bourbon barrels, new American Oak quarter casks, refill Laphroaig and Oloroso Sherry butts to create a rich Laphroaig like no other.

As the name suggests, this offering from Laphroaig is inspired by the knowledge and traditions passed down from generation to generation of its distillery managers, blenders and craftsmen.

Deep mahogany in colour, on the nose Laphroaig Lore is rich and smoky with seaside minerals, a hint of ash and bitter chocolate drops. Vanilla follows with chestnuts and a hit of fudge with malty sweetness – flavours reminiscent of Christmas treats. This develops into reach peat and a spicy chilli bite on the palate with a long, sweet aftertaste. A special gift from our family to yours, Laphroaig Lore will match well with a variety of foods over the festive season – it’s the perfect dram to sip alongside (or even pour over) your Christmas pudding, dark chocolate, or game meats.

Laphroaig Lore is available in selected whisky specialists and retailers. RRP £84

Laphroaig 27

OLDER AND WISER

In 2015, to celebrate its 200th anniversary, Laphroaig launched a 32 Year Old exclusive – the highest aged whisky it had released in over 8 years. This formed the start of a super premium series which the limited release 27 Year Old Double Matured Laphroaig continues.

To make this exquisite liquid, mature Laphroaig previously aged in hogsheads was transferred into first-fill ex-bourbon barrels and refill quarter casks. Patiently aged in the famous Warehouse No. 1, these casks were then specially selected for a final maturation and bottled at cask strength.

Burnished gold in colour, on the nose Laphroaig 27 Year Old offers ripe tropical fruit, toasted nuts, vanilla cream and fresh leather, which develops into smoke on the palate tempered by limes and stone fruit, giving way to sea salt and mild spice on the finish. Or in Distillery Manager John Campbell’s opinion it is like “dreams of stewed fruit and old potato sacks in the baking sun woken with carbolic soap. Ahh, lemony fresh!” Presented in a white wooden box with hand-carved images of the Laphroaig distillery inside, this exceptional bottling is perfect for that special someone and is the ideal dram to round-off your Christmas feast.

Laphroaig 27 Year Old is available in selected whisky specialists and retailers.

John Campbell, Distillery Manager comments: “Christmas is about sharing what you love with who you love. These three bottlings showcase our passion for making exceptional whiskies and offer Laphroaig lovers something extra special this festive season.”

To find out more information about Laphroaig or how to become a Friend of Laphroaig, please visit www.laphroaig.com. Please enjoy our brand responsibly www.drinkaware.co.uk

www.facebook.com/laphroaig
twitter.com/laphroaig
instagram.com/laphroaig
www.laphroaig.com/opinions

Article source: http://www.whiskyintelligence.com/2017/10/laphroaig-give-a-gift-as-unique-as-they-are-this-christmas-scotch-whisky-news/

Glorious Bastard

Scraping the Barrel – verslag

EventsGeplaatst door Mark Dermul zo, oktober 08, 2017 10:29:38

De titel van deze
tasting – die op 28 september doorging in het Gentse PROOF – verried al grotendeels
waarover dit zou gaan: vattypes. Maar met Timon aan het roer was ik er van
overtuigd dat het een boeiende, leerrijke, maar vooral erg lekker tasting zou
worden.

De line-up zou uit niet
minder dan 8 drankjes bestaan, waarvan 6 whisky’s.

New Make – Warenghem Distillerie – 63%

Het eerste drankje was
eentje waar ik meteen verliefd op werd. De new make van de Franse Warenghem
Distillerie is mij niet onbekend. Deze embryonale Armorik is zeer lekker, best
fruitig en erg drinkbaar zonder enige offnotes. Een tikkeltje farmy en
aangenaam zoet. En een bewijs dat spirit ook zonder vatrijping gewoon erg
aangenaam kan zijn.

Hier kan ik gerust een
glas of twee op mijn gemak van wegtutteren.

Deanston Virgin Oak Finish – 46.3%

Deze Deanston rijpte
eerst op ex-bourbonvaten, maar kreeg nadien nog een finish van enkele maanden
op zogenaamde virgin oak – nieuwe eik waar voorheen dus nog geen drank op
gerijpt had. Het resulteerde in een aangename, redelijk kruidige neus met
boterbollen en wat hints van geel fruit. Op smaak was hij nog steeds kruidig,
maar vond ik hem wat uitvlakken. Vooral in de middellange afdronk kwam het
maagdelijke hout mooi tot zijn recht.

Dat gezegd zijnde vond
ik deze whisky toch maar een klein niemendalletje. Een
kaarterswhisky, zeg maar.

Blandy’s
5 Year Old Bual Madeira – Medium Rich – 19%

De eerste verrassing van
de avond – en voor mij meteen ook één van de hoogtepunten! Deze Madeira – en
lang houdbare versterkte wijn van het Portugese
eiland met dezelfde naam – was donkerzoet en gekonfijt op de neus met
een hint van koffie. Op smaak was hij mierzoet en fruitig – zoals het hoort –
met wat agrums die hem een fris zuurtje gaven. De afdronk begon romig, maar
werd langzaam maar zeker erg droog op noten en citrus.

Wat een zalige Madeira,
zeg. Echt een aanrader en een mooie introductie voor de volgende whisky.

Tyrconnell
10 Year Old Madeira Finish – 46%

Het was al meer dan 7
jaar geleden dat ik deze Ier nog eens aan de lippen had gezet. Het was een fijn
weerzien, met noten en in honing gedrenkte bosvruchten op de neus, besprenkeld
met vers sinassap. Op smaak vond ik hem een beetje aciditeit missen, maar de
afdronk was mooi.

Een leuke Ier waar je
mond niet meteen van zal openvallen, tenzij om een tweede slok te nemen.

Lustau
Fino Jarana – Very Dry Sherry – 15%

Fino is traditioneel een
delicate, droge sherry, gemaakt van de Palomino-druif en rijpt zo’n 4 tot 7
jaar onder een biologische schimmellaag die flor wordt genoemd. Hij heeft een
lichtgele strokleur. Deze Lustau was
licht fruitig op banaan, aardappel en amandelnoten maar offreerde op smaak ook
een licht zilte hint met wat hout en citroen. De afdronk was niet erg lang,
maar wel mooi drogend met voldoende aciditeit om hem extra delicaat over de
tong te doen glijden.

Wederom een erg
aangename verrassing. Ik denk dat deze het erg goed zou doen bij (of na) een seafood platter in het Lochindaal hotel.
Maar dat is wellicht vloeken in de hel.

Glen Scotia 1992 Coilltean Fino Butt #3 – Samaroli – 45%

Deze reeds in 2009
gebottelde Glen Scotia offeerde eerst weinig goeds. Ik had kaas, rubber en
karton op de neus. Flink wat OBE, leek het wel. Maar als je hem tien minuten
liet staan werd hij beter, veel beter. De onfrisse aroma’s maakten plaats voor
rosbief, mokka en geroosterde koffiebonen. Echt apart, maar wel schitterend. Op
smaak was het in eerste instantie een echte bom. Vreemd genoeg begon hij erg
robuust, maar eens hij de smaakpapillen had omfloerst, werd hij plots erg
delicaat en verfijnd.

Erg aparte en interessante
Glen Scotia, zoveel is zeker.

Coal
Ila 9 Year Old 2007 Signatory Vintage UCF – 46%

Hola! Zei er daar iemand
dat we Caol Ila gingen proeven. Ik ging alvast op het puntje van mijn stoel
zitten. Caol Ila is mijn favoriete Islay whisky. Ik heb er al tientallen
geproefd en nog geen enkele is mij tegen gevallen. Deze jongeling werd door
Signatory gebotteld uit twee bourbon barrels. Op de neus gerookte hesp,
makreel, olijfolie, banaan en citrus. Dat werkt! Op smaak… meer van
hetzelfde. De middellange afdronk was zacht rokerig en opnieuw verrassend zoet.

Een schoolvoorbeeld van
Caol Ila, maar met een erg zoete twist.

Edradour
12 Year Old 2003 PTM Cask #150

PTM: ik had er eerlijk
gezegd nog niet van gehoord. Het is de afkorting van Peated Through Maturation.
Het leuke aan deze whisky is dat het de klassieke Edradour whisky betreft, maar
wel gerijpt op een voormalig Islay vat. U raadt het al: een vat waar eerder
Caol Ila op rijpte. Fruitig zoet, quasi exotisch zelfs, op mango en ananas. Op
smaak was de balans tussen het fruit, hout en de turf excellent, echt waar! De
afdronk was heerlijk lang en bijzonder interessant.

Dit is Edradour? Mooi!
Absoluut geen turf op de neus, maar op smaak des te meer. Super.

Ik zie het al: ik hoopte
dat dit een erg interessante tasting zou worden. Ik kwam allesbehalve bedrogen
uit – en de rest van de afgeladen zaal evenmin – en liet dat aan het eind van
de avond ook aan de gastheer en zijn sympathieke betere helft Nikkie weten. Dat
ze maar gauw een vervolg aan deze tasting moesten breien. Er werd mij op het
hart gedrukt dat dat zou gebeuren.

Ik schrijf me nu al in.

May
the Malt be with you!

  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post3828

Article source: http://iloapp.whivie.be/blog/blog?Home&post=3832