Johnnie Walker Blender’s Batch Espresso Roast

Keep Walking Masterclass

EventsGeplaatst door Mark Dermul zo, mei 20, 2018 09:54:08

Ik beken, ik liep al heel lang rond met het idee een
tasting te organiseren met flessen van Johnnie Walker. Want dit wereldmerk
wordt door menig whiskyliefhebber schuin bekeken. De schuldige is natuurlijk de
Red Label, die – laten we eerlijk zijn – niet veel om het lijf heeft, ook als
is het de best verkopende whisky ter wereld.

Maar Johnnie Walker is zoveel meer.

Geen enkele whiskyclub of bar had de ballen – excusez le
mot – om zich aan de Striding Man uit Kilmarnock te wagen, dus… deed ik het
maar zelf.

Op 18 mei organiseerde ik mijn Keep Walking Masterclass in
de prachtige Rolf Benz Lounge in de Ghelamco Arena te Gent.

Ik wilde met deze tasting aantonen dat Johnnie Walker echt
wel goed spul op de markt heeft en naar aanleiding van de reacties tijdens en
na de tasting ben ik verheugd te kunnen zeggen dat ik in mijn opzet geslaagd
ben.

Dit was de line-up:

Johnnie Walker
Blender’s Batch Red Rye Finish
Johnnie Walker Blender’s Batch Rum Cask Finish
Johnnie Walker Blender’s Batch Espresso Roast
Johnnie Walker Swing
Johnnie Walker Swing Superior
Johnnie Walker Premier
Johnnie Walker Blue Label Ghost Rare
en nog een leuke surprise aan het eind… lees verder!

De Red Rye Finish,
zoals de naam doet vermoeden, is een erg drinkbare – en spotgoedkope! – blend,
die een finish meekreeg op first fill vaten waar voorheen roggewhiskey op
gerijpt had. Hij werd unaniem goedgekeurd. Wat een mooie entree. Ik was zelf
ook heel aangenaam verrast.

De Rum Cask Finish
begon erg gesloten, maar offreerde nadien mooie toetsen van geel fruit (vooral
ananas) en had een pittige finish, terwijl de Espresso Roast heerlijke toetsen van chocolade en appelsien op de
neus gaf.

Alle drie de Blender’s Batches waren prima drinkbaar op
zich, maar doen het vooral uitstekend in een leuke cocktail – iets waarvoor ze
immers speciaal samengesteld werden.

De Swing heeft
een leuk verhaal, natuurlijk. Bedacht in 1932 door kleinzoon Alexander II, werd
deze fles speciaal ontworpen om op de grote ocean
liners
geschonken te worden. Ongeacht de deining van het schip, konden de
eersteklaspassagiers toch rustig genieten van hun dram, want de fles schommelt
gezellig mee zonder om te vallen. Een erg smakelijk blend, hoor. Hoewel ik moet
bekennen dat de vorige batch die ik proefde (uit 1978!) stukken beter was. Deze
fles uit de jaren ’90 van de vorige eeuw moest alvast erg de duimen leggen aan
de veel lekkerdere Swing Superior.
Niet alleen is die op een iets hoger alcoholpercentage (43% tegenover 40%)
gebotteld, het aandeel Islay whisky is ook groter en dat resulteerde in een
meer gelaagde en pittigere whisky dan zijn ‘kleine broer’. Hij eindigde
vanavond meer dan terecht op de derde plaats. Hoewel de Swing vandaag de dag
nog steeds wordt geproduceerd, is dat niet het geval voor de Swing Superior,
wat jammer is. Maar in veilingen kan je hem nog wel een tegen het lijf lopen.

Na de pauze proefden we eerst een botteling die enkel in
Azië verkrijgbaar is. China, Taiwan, Japan, het zijn allemaal zeer belangrijke
afzetmarkten voor Johnnie Walker en consoorten. De Johnnie Walker Premier is er zo eentje, die in 1995
voor het eerst verscheen. De samenstelling zou een reflectie moeten zijn van
hoe de blend in de 19e Eeuw smaakte. En hoewel we daar enkel maar naar
kunnen raden, was iedereen het er wel over eens dat hij bijzonder lekker was,
wat hem meteen ook op de tweede plaats deed belanden.

Maar het moment suprème – althans, dat is wat de proevers
dachten – kwam met de splinternieuwe Johnnie
Walker Blue Label Ghost Rare
, die samengesteld is met whisky’s uit
Brora, Pittyvaich en Cambus – alle drie gesloten, vandaar de Ghost – aangevuld
met uitzonderlijke whisky’s (vandaar de Rare) uit Royal Lochnagar, Clynelish, Glenkinchie, Glenlossie en Cameronbrigde. En het mag gezegd… deze fles – die
toch maar even 250 neurootjes moet kosten – is een absolute topwhisky. Het is
een whisky waarvan je stil wordt. Niet voor niets eindigde deze – met
voorsprong – op de eerste plek. Oh, ja… de Ghost Rare II staat al in de
steigers en heeft Port Ellen als hoofdrolspeler… Begin maar al te sparen.

De proevers waren flink onder de indruk, maar little did they know dat er hen nog een
vloeibare verrassing stond te wachten. Niemand minder dan Arno Dobbels – Brand
Ambassador van Diageo – was namelijk aanwezig op de tasting en had een klein
flesje in een grote doos meegebracht. Toen hij onthulde welke whisky we nog als
toemaatje geschonken zouden krijgen, vielen de monden (in vele gevallen
letterlijk) open! Arno had namelijk de fantastische (maar best dure, met zijn
prijskaartje van om en bij de 500 EUR) Johnnie
Walker King George V
meegebracht. Deze blend, die in 2007 op de markt kwam,
is een eerbetoon aan de Royal Warrant die Johnnie Walker in 1934 ontving. En de
whisky is samengesteld met oudere grains, Royal Lochnagar, het onvolprezen Cardhu
en… Port Ellen.

Nou, nou, nou… hoe decadent kan je een Johnnie Walker
Masterclass maken? Needless to say
dat zij die erbij waren met een brede glimlach naar huis gingen. De oude
boutade maakt haar naam weer helemaal waar: de afwezigen hadden ongelijk!

Wat mij nog het meest deugd deed was het feit dat
verschillende mensen me kwamen vertellen dat ze deze tasting een eye-opener vonden, dat ze geen idee
hadden dat Johnnie Walker zo’n prachtige whisky op de markt had en dat ze van
plan waren om verder te kijken dan de Red Label. En dat is maar goed ook, want
onze jongen uit Kilmarnock is na bijna 200 jaar nog altijd flink in de goeie
richting aan het lopen.

Met dank aan Vanderwaerden om de Rolf Benz Lounge wederom
ter beschikking te stellen (u moet daar echt eens gaan kijken, wat een
prachtige salons!), aan Arno Dobbels voor de ongelooflijke verrassing, aan de
bezoekers voor hun aanwezigheid en aan Dearly
Beloved
, mijn rots in de branding.

May
the Malt be with you!

PS. U mag zich binnenkort aan mijn uitgebreide tasting
notes verwachten op het blog.

  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post4094

Article source: http://iloapp.whivie.be/blog/blog?Home&post=4100

Port Askaig 14 Years

Released this week, Port Askaig 14 Year Old Bourbon Cask is a new bottling from a distillery in the north-east corner of Islay, better known for its unpeated whisky. Sounds like Bunnahabhain to me.

It is peated, distilled in 2004 and as always it is a limited release, composed from 11 first-fill bourbon casks (Port Askaig batches are never bigger than 40 casks).

 

 

Port Askaig 14 Years - Bourbon CaskPort Askaig 14 Years - Bourbon CaskPort Askaig 14 yo ‘Bourbon Cask’ 2004 (45,8%, Elixir Distillers 2018, first-fill bourbon casks)

Nose: quite bright and orchardy, think juicy lemons, stewed pears and apples. Hints of lager and coastal notes (sea spray, shells on the beach). Ink and gentle peat which works nicely alongside the bright fruits. Mouth: smoky and earthy, showing plum sweetness and crème brûlée before moving towards crushed peppercorns and a charred, slightly acrid note. Malty notes, mild peat, all-spice. Slightly less balanced than on the nose. Finish: long, with salted caramel and brandy poached pear.

Sometimes I have difficulties with peated (Moine) Bunnahabhain, especially when they release it with an unnecessary wine finish. This bourbon version is gentle, fruity, and really sparkles. Around € 80 from The Whisky Exchange.

Score: 86/100

Article source: https://www.whiskynotes.be/2018/bunnahabhain/port-askaig-14-years/

Johnnie Walker Blender’s Batch Rum Cask Finish

Keep Walking Masterclass

EventsGeplaatst door Mark Dermul zo, mei 20, 2018 09:54:08

Ik beken, ik liep al heel lang rond met het idee een
tasting te organiseren met flessen van Johnnie Walker. Want dit wereldmerk
wordt door menig whiskyliefhebber schuin bekeken. De schuldige is natuurlijk de
Red Label, die – laten we eerlijk zijn – niet veel om het lijf heeft, ook als
is het de best verkopende whisky ter wereld.

Maar Johnnie Walker is zoveel meer.

Geen enkele whiskyclub of bar had de ballen – excusez le
mot – om zich aan de Striding Man uit Kilmarnock te wagen, dus… deed ik het
maar zelf.

Op 18 mei organiseerde ik mijn Keep Walking Masterclass in
de prachtige Rolf Benz Lounge in de Ghelamco Arena te Gent.

Ik wilde met deze tasting aantonen dat Johnnie Walker echt
wel goed spul op de markt heeft en naar aanleiding van de reacties tijdens en
na de tasting ben ik verheugd te kunnen zeggen dat ik in mijn opzet geslaagd
ben.

Dit was de line-up:

Johnnie Walker
Blender’s Batch Red Rye Finish
Johnnie Walker Blender’s Batch Rum Cask Finish
Johnnie Walker Blender’s Batch Espresso Roast
Johnnie Walker Swing
Johnnie Walker Swing Superior
Johnnie Walker Premier
Johnnie Walker Blue Label Ghost Rare
en nog een leuke surprise aan het eind… lees verder!

De Red Rye Finish,
zoals de naam doet vermoeden, is een erg drinkbare – en spotgoedkope! – blend,
die een finish meekreeg op first fill vaten waar voorheen roggewhiskey op
gerijpt had. Hij werd unaniem goedgekeurd. Wat een mooie entree. Ik was zelf
ook heel aangenaam verrast.

De Rum Cask Finish
begon erg gesloten, maar offreerde nadien mooie toetsen van geel fruit (vooral
ananas) en had een pittige finish, terwijl de Espresso Roast heerlijke toetsen van chocolade en appelsien op de
neus gaf.

Alle drie de Blender’s Batches waren prima drinkbaar op
zich, maar doen het vooral uitstekend in een leuke cocktail – iets waarvoor ze
immers speciaal samengesteld werden.

De Swing heeft
een leuk verhaal, natuurlijk. Bedacht in 1932 door kleinzoon Alexander II, werd
deze fles speciaal ontworpen om op de grote ocean
liners
geschonken te worden. Ongeacht de deining van het schip, konden de
eersteklaspassagiers toch rustig genieten van hun dram, want de fles schommelt
gezellig mee zonder om te vallen. Een erg smakelijk blend, hoor. Hoewel ik moet
bekennen dat de vorige batch die ik proefde (uit 1978!) stukken beter was. Deze
fles uit de jaren ’90 van de vorige eeuw moest alvast erg de duimen leggen aan
de veel lekkerdere Swing Superior.
Niet alleen is die op een iets hoger alcoholpercentage (43% tegenover 40%)
gebotteld, het aandeel Islay whisky is ook groter en dat resulteerde in een
meer gelaagde en pittigere whisky dan zijn ‘kleine broer’. Hij eindigde
vanavond meer dan terecht op de derde plaats. Hoewel de Swing vandaag de dag
nog steeds wordt geproduceerd, is dat niet het geval voor de Swing Superior,
wat jammer is. Maar in veilingen kan je hem nog wel een tegen het lijf lopen.

Na de pauze proefden we eerst een botteling die enkel in
Azië verkrijgbaar is. China, Taiwan, Japan, het zijn allemaal zeer belangrijke
afzetmarkten voor Johnnie Walker en consoorten. De Johnnie Walker Premier is er zo eentje, die in 1995
voor het eerst verscheen. De samenstelling zou een reflectie moeten zijn van
hoe de blend in de 19e Eeuw smaakte. En hoewel we daar enkel maar naar
kunnen raden, was iedereen het er wel over eens dat hij bijzonder lekker was,
wat hem meteen ook op de tweede plaats deed belanden.

Maar het moment suprème – althans, dat is wat de proevers
dachten – kwam met de splinternieuwe Johnnie
Walker Blue Label Ghost Rare
, die samengesteld is met whisky’s uit
Brora, Pittyvaich en Cambus – alle drie gesloten, vandaar de Ghost – aangevuld
met uitzonderlijke whisky’s (vandaar de Rare) uit Royal Lochnagar, Clynelish, Glenkinchie, Glenlossie en Cameronbrigde. En het mag gezegd… deze fles – die
toch maar even 250 neurootjes moet kosten – is een absolute topwhisky. Het is
een whisky waarvan je stil wordt. Niet voor niets eindigde deze – met
voorsprong – op de eerste plek. Oh, ja… de Ghost Rare II staat al in de
steigers en heeft Port Ellen als hoofdrolspeler… Begin maar al te sparen.

De proevers waren flink onder de indruk, maar little did they know dat er hen nog een
vloeibare verrassing stond te wachten. Niemand minder dan Arno Dobbels – Brand
Ambassador van Diageo – was namelijk aanwezig op de tasting en had een klein
flesje in een grote doos meegebracht. Toen hij onthulde welke whisky we nog als
toemaatje geschonken zouden krijgen, vielen de monden (in vele gevallen
letterlijk) open! Arno had namelijk de fantastische (maar best dure, met zijn
prijskaartje van om en bij de 500 EUR) Johnnie
Walker King George V
meegebracht. Deze blend, die in 2007 op de markt kwam,
is een eerbetoon aan de Royal Warrant die Johnnie Walker in 1934 ontving. En de
whisky is samengesteld met oudere grains, Royal Lochnagar, het onvolprezen Cardhu
en… Port Ellen.

Nou, nou, nou… hoe decadent kan je een Johnnie Walker
Masterclass maken? Needless to say
dat zij die erbij waren met een brede glimlach naar huis gingen. De oude
boutade maakt haar naam weer helemaal waar: de afwezigen hadden ongelijk!

Wat mij nog het meest deugd deed was het feit dat
verschillende mensen me kwamen vertellen dat ze deze tasting een eye-opener vonden, dat ze geen idee
hadden dat Johnnie Walker zo’n prachtige whisky op de markt had en dat ze van
plan waren om verder te kijken dan de Red Label. En dat is maar goed ook, want
onze jongen uit Kilmarnock is na bijna 200 jaar nog altijd flink in de goeie
richting aan het lopen.

Met dank aan Vanderwaerden om de Rolf Benz Lounge wederom
ter beschikking te stellen (u moet daar echt eens gaan kijken, wat een
prachtige salons!), aan Arno Dobbels voor de ongelooflijke verrassing, aan de
bezoekers voor hun aanwezigheid en aan Dearly
Beloved
, mijn rots in de branding.

May
the Malt be with you!

PS. U mag zich binnenkort aan mijn uitgebreide tasting
notes verwachten op het blog.

  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post4094

Article source: http://iloapp.whivie.be/blog/blog?Home&post=4099

Ardmore 20 Year Old

Ardmore 20 Year Old is a 1996 vintage, lightly peated and double matured in first-fill bourbon casks and ex-Islay casks. An outsider in the NAS-oriented core range and particularly well priced if you look around.

 

 

Ardmore 20 Years OldArdmore 20 Years OldArdmore 20 yo 1996
(49,3%, OB 2017)

Nose: nice ashy peat, with a slight chalky note and also a hint of antiseptics. That must be the Islay cask, it’s not something you’d expect in Ardmore. Behind it there’s a ripe fruitiness of melons, sweet lemons, bergamots and honey. Vanilla and light pepper. Menthol cigarettes. Fresh leather (my first school bag). Mouth: quite oily and fat, with nice fruity notes again (though less tropical). Peaches, pears, lime. Hints of camphor and charcoal. Growing grassy and salty notes towards the end. Finish: medium long, still quite grassy and briney, with very light herbal notes.

I love the combination of tropical fruitiness and peat, so I’m not complaining here. It’s very good, although some would say the salty Islay character makes it less typically Ardmore perhaps. Recommended nonetheless, especially since since it’s quite cheap from Master of Malt and The Whisky Exchange.

Score: 88/100

Article source: https://www.whiskynotes.be/2018/ardmore/ardmore-20-years-1996/

Johnnie Walker Blender’s Batch Red Rye Finish

Keep Walking Masterclass

EventsGeplaatst door Mark Dermul zo, mei 20, 2018 09:54:08

Ik beken, ik liep al heel lang rond met het idee een
tasting te organiseren met flessen van Johnnie Walker. Want dit wereldmerk
wordt door menig whiskyliefhebber schuin bekeken. De schuldige is natuurlijk de
Red Label, die – laten we eerlijk zijn – niet veel om het lijf heeft, ook als
is het de best verkopende whisky ter wereld.

Maar Johnnie Walker is zoveel meer.

Geen enkele whiskyclub of bar had de ballen – excusez le
mot – om zich aan de Striding Man uit Kilmarnock te wagen, dus… deed ik het
maar zelf.

Op 18 mei organiseerde ik mijn Keep Walking Masterclass in
de prachtige Rolf Benz Lounge in de Ghelamco Arena te Gent.

Ik wilde met deze tasting aantonen dat Johnnie Walker echt
wel goed spul op de markt heeft en naar aanleiding van de reacties tijdens en
na de tasting ben ik verheugd te kunnen zeggen dat ik in mijn opzet geslaagd
ben.

Dit was de line-up:

Johnnie Walker
Blender’s Batch Red Rye Finish
Johnnie Walker Blender’s Batch Rum Cask Finish
Johnnie Walker Blender’s Batch Espresso Roast
Johnnie Walker Swing
Johnnie Walker Swing Superior
Johnnie Walker Premier
Johnnie Walker Blue Label Ghost Rare
en nog een leuke surprise aan het eind… lees verder!

De Red Rye Finish,
zoals de naam doet vermoeden, is een erg drinkbare – en spotgoedkope! – blend,
die een finish meekreeg op first fill vaten waar voorheen roggewhiskey op
gerijpt had. Hij werd unaniem goedgekeurd. Wat een mooie entree. Ik was zelf
ook heel aangenaam verrast.

De Rum Cask Finish
begon erg gesloten, maar offreerde nadien mooie toetsen van geel fruit (vooral
ananas) en had een pittige finish, terwijl de Espresso Roast heerlijke toetsen van chocolade en appelsien op de
neus gaf.

Alle drie de Blender’s Batches waren prima drinkbaar op
zich, maar doen het vooral uitstekend in een leuke cocktail – iets waarvoor ze
immers speciaal samengesteld werden.

De Swing heeft
een leuk verhaal, natuurlijk. Bedacht in 1932 door kleinzoon Alexander II, werd
deze fles speciaal ontworpen om op de grote ocean
liners
geschonken te worden. Ongeacht de deining van het schip, konden de
eersteklaspassagiers toch rustig genieten van hun dram, want de fles schommelt
gezellig mee zonder om te vallen. Een erg smakelijk blend, hoor. Hoewel ik moet
bekennen dat de vorige batch die ik proefde (uit 1978!) stukken beter was. Deze
fles uit de jaren ’90 van de vorige eeuw moest alvast erg de duimen leggen aan
de veel lekkerdere Swing Superior.
Niet alleen is die op een iets hoger alcoholpercentage (43% tegenover 40%)
gebotteld, het aandeel Islay whisky is ook groter en dat resulteerde in een
meer gelaagde en pittigere whisky dan zijn ‘kleine broer’. Hij eindigde
vanavond meer dan terecht op de derde plaats. Hoewel de Swing vandaag de dag
nog steeds wordt geproduceerd, is dat niet het geval voor de Swing Superior,
wat jammer is. Maar in veilingen kan je hem nog wel een tegen het lijf lopen.

Na de pauze proefden we eerst een botteling die enkel in
Azië verkrijgbaar is. China, Taiwan, Japan, het zijn allemaal zeer belangrijke
afzetmarkten voor Johnnie Walker en consoorten. De Johnnie Walker Premier is er zo eentje, die in 1995
voor het eerst verscheen. De samenstelling zou een reflectie moeten zijn van
hoe de blend in de 19e Eeuw smaakte. En hoewel we daar enkel maar naar
kunnen raden, was iedereen het er wel over eens dat hij bijzonder lekker was,
wat hem meteen ook op de tweede plaats deed belanden.

Maar het moment suprème – althans, dat is wat de proevers
dachten – kwam met de splinternieuwe Johnnie
Walker Blue Label Ghost Rare
, die samengesteld is met whisky’s uit
Brora, Pittyvaich en Cambus – alle drie gesloten, vandaar de Ghost – aangevuld
met uitzonderlijke whisky’s (vandaar de Rare) uit Royal Lochnagar, Clynelish, Glenkinchie, Glenlossie en Cameronbrigde. En het mag gezegd… deze fles – die
toch maar even 250 neurootjes moet kosten – is een absolute topwhisky. Het is
een whisky waarvan je stil wordt. Niet voor niets eindigde deze – met
voorsprong – op de eerste plek. Oh, ja… de Ghost Rare II staat al in de
steigers en heeft Port Ellen als hoofdrolspeler… Begin maar al te sparen.

De proevers waren flink onder de indruk, maar little did they know dat er hen nog een
vloeibare verrassing stond te wachten. Niemand minder dan Arno Dobbels – Brand
Ambassador van Diageo – was namelijk aanwezig op de tasting en had een klein
flesje in een grote doos meegebracht. Toen hij onthulde welke whisky we nog als
toemaatje geschonken zouden krijgen, vielen de monden (in vele gevallen
letterlijk) open! Arno had namelijk de fantastische (maar best dure, met zijn
prijskaartje van om en bij de 500 EUR) Johnnie
Walker King George V
meegebracht. Deze blend, die in 2007 op de markt kwam,
is een eerbetoon aan de Royal Warrant die Johnnie Walker in 1934 ontving. En de
whisky is samengesteld met oudere grains, Royal Lochnagar, het onvolprezen Cardhu
en… Port Ellen.

Nou, nou, nou… hoe decadent kan je een Johnnie Walker
Masterclass maken? Needless to say
dat zij die erbij waren met een brede glimlach naar huis gingen. De oude
boutade maakt haar naam weer helemaal waar: de afwezigen hadden ongelijk!

Wat mij nog het meest deugd deed was het feit dat
verschillende mensen me kwamen vertellen dat ze deze tasting een eye-opener vonden, dat ze geen idee
hadden dat Johnnie Walker zo’n prachtige whisky op de markt had en dat ze van
plan waren om verder te kijken dan de Red Label. En dat is maar goed ook, want
onze jongen uit Kilmarnock is na bijna 200 jaar nog altijd flink in de goeie
richting aan het lopen.

Met dank aan Vanderwaerden om de Rolf Benz Lounge wederom
ter beschikking te stellen (u moet daar echt eens gaan kijken, wat een
prachtige salons!), aan Arno Dobbels voor de ongelooflijke verrassing, aan de
bezoekers voor hun aanwezigheid en aan Dearly
Beloved
, mijn rots in de branding.

May
the Malt be with you!

PS. U mag zich binnenkort aan mijn uitgebreide tasting
notes verwachten op het blog.

  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post4094

Article source: http://iloapp.whivie.be/blog/blog?Home&post=4098

Whisky Wednesday Reviews Balblair – Scotch Whisky News

PHIL

https://youtu.be/J3_5_IM0UtQ 

Balblair, a distillery, that for those who know it are aware of it’s powerhouse presentation and delightful craft when it comes to delivering whiskies that are ready to bottled to suit them rather than the rest of the current market. Previously, the 1990, 2003 and 1997 have all received high praise from myself and Joe, let alone the rest of the whisky world. This bottle is laced with classic Balblair contrast, a nose of sweet chocolate orange and sticky toffee – backed up by a luxurious palate that continues the flavours from the nose – the finish is spicy and herbaceous which for me takes us back to classics like the 2003 2005 vintages which lure you in with a sweet style and then hit you with classic Highland clout towards the end. She’s a beauty! Cheers!

Whisky Reviews every Wednesday ~ Facebook.com/whiskytube ~ Twitter.com/whiskytube ~ Youtube.com/whiskywednesday

Article source: http://www.whiskyintelligence.com/2018/05/whisky-wednesday-reviews-balblair-scotch-whisky-news/

Ballechin 10 Year Old 2007 Signatory for The Nectar

Keep Walking Masterclass

EventsGeplaatst door Mark Dermul zo, mei 20, 2018 09:54:08

Ik beken, ik liep al heel lang rond met het idee een
tasting te organiseren met flessen van Johnnie Walker. Want dit wereldmerk
wordt door menig whiskyliefhebber schuin bekeken. De schuldige is natuurlijk de
Red Label, die – laten we eerlijk zijn – niet veel om het lijf heeft, ook als
is het de best verkopende whisky ter wereld.

Maar Johnnie Walker is zoveel meer.

Geen enkele whiskyclub of bar had de ballen – excusez le
mot – om zich aan de Striding Man uit Kilmarnock te wagen, dus… deed ik het
maar zelf.

Op 18 mei organiseerde ik mijn Keep Walking Masterclass in
de prachtige Rolf Benz Lounge in de Ghelamco Arena te Gent.

Ik wilde met deze tasting aantonen dat Johnnie Walker echt
wel goed spul op de markt heeft en naar aanleiding van de reacties tijdens en
na de tasting ben ik verheugd te kunnen zeggen dat ik in mijn opzet geslaagd
ben.

Dit was de line-up:

Johnnie Walker
Blender’s Batch Red Rye Finish
Johnnie Walker Blender’s Batch Rum Cask Finish
Johnnie Walker Blender’s Batch Espresso Roast
Johnnie Walker Swing
Johnnie Walker Swing Superior
Johnnie Walker Premier
Johnnie Walker Blue Label Ghost Rare
en nog een leuke surprise aan het eind… lees verder!

De Red Rye Finish,
zoals de naam doet vermoeden, is een erg drinkbare – en spotgoedkope! – blend,
die een finish meekreeg op first fill vaten waar voorheen roggewhiskey op
gerijpt had. Hij werd unaniem goedgekeurd. Wat een mooie entree. Ik was zelf
ook heel aangenaam verrast.

De Rum Cask Finish
begon erg gesloten, maar offreerde nadien mooie toetsen van geel fruit (vooral
ananas) en had een pittige finish, terwijl de Espresso Roast heerlijke toetsen van chocolade en appelsien op de
neus gaf.

Alle drie de Blender’s Batches waren prima drinkbaar op
zich, maar doen het vooral uitstekend in een leuke cocktail – iets waarvoor ze
immers speciaal samengesteld werden.

De Swing heeft
een leuk verhaal, natuurlijk. Bedacht in 1932 door kleinzoon Alexander II, werd
deze fles speciaal ontworpen om op de grote ocean
liners
geschonken te worden. Ongeacht de deining van het schip, konden de
eersteklaspassagiers toch rustig genieten van hun dram, want de fles schommelt
gezellig mee zonder om te vallen. Een erg smakelijk blend, hoor. Hoewel ik moet
bekennen dat de vorige batch die ik proefde (uit 1978!) stukken beter was. Deze
fles uit de jaren ’90 van de vorige eeuw moest alvast erg de duimen leggen aan
de veel lekkerdere Swing Superior.
Niet alleen is die op een iets hoger alcoholpercentage (43% tegenover 40%)
gebotteld, het aandeel Islay whisky is ook groter en dat resulteerde in een
meer gelaagde en pittigere whisky dan zijn ‘kleine broer’. Hij eindigde
vanavond meer dan terecht op de derde plaats. Hoewel de Swing vandaag de dag
nog steeds wordt geproduceerd, is dat niet het geval voor de Swing Superior,
wat jammer is. Maar in veilingen kan je hem nog wel een tegen het lijf lopen.

Na de pauze proefden we eerst een botteling die enkel in
Azië verkrijgbaar is. China, Taiwan, Japan, het zijn allemaal zeer belangrijke
afzetmarkten voor Johnnie Walker en consoorten. De Johnnie Walker Premier is er zo eentje, die in 1995
voor het eerst verscheen. De samenstelling zou een reflectie moeten zijn van
hoe de blend in de 19e Eeuw smaakte. En hoewel we daar enkel maar naar
kunnen raden, was iedereen het er wel over eens dat hij bijzonder lekker was,
wat hem meteen ook op de tweede plaats deed belanden.

Maar het moment suprème – althans, dat is wat de proevers
dachten – kwam met de splinternieuwe Johnnie
Walker Blue Label Ghost Rare
, die samengesteld is met whisky’s uit
Brora, Pittyvaich en Cambus – alle drie gesloten, vandaar de Ghost – aangevuld
met uitzonderlijke whisky’s (vandaar de Rare) uit Royal Lochnagar, Clynelish, Glenkinchie, Glenlossie en Cameronbrigde. En het mag gezegd… deze fles – die
toch maar even 250 neurootjes moet kosten – is een absolute topwhisky. Het is
een whisky waarvan je stil wordt. Niet voor niets eindigde deze – met
voorsprong – op de eerste plek. Oh, ja… de Ghost Rare II staat al in de
steigers en heeft Port Ellen als hoofdrolspeler… Begin maar al te sparen.

De proevers waren flink onder de indruk, maar little did they know dat er hen nog een
vloeibare verrassing stond te wachten. Niemand minder dan Arno Dobbels – Brand
Ambassador van Diageo – was namelijk aanwezig op de tasting en had een klein
flesje in een grote doos meegebracht. Toen hij onthulde welke whisky we nog als
toemaatje geschonken zouden krijgen, vielen de monden (in vele gevallen
letterlijk) open! Arno had namelijk de fantastische (maar best dure, met zijn
prijskaartje van om en bij de 500 EUR) Johnnie
Walker King George V
meegebracht. Deze blend, die in 2007 op de markt kwam,
is een eerbetoon aan de Royal Warrant die Johnnie Walker in 1934 ontving. En de
whisky is samengesteld met oudere grains, Royal Lochnagar, het onvolprezen Cardhu
en… Port Ellen.

Nou, nou, nou… hoe decadent kan je een Johnnie Walker
Masterclass maken? Needless to say
dat zij die erbij waren met een brede glimlach naar huis gingen. De oude
boutade maakt haar naam weer helemaal waar: de afwezigen hadden ongelijk!

Wat mij nog het meest deugd deed was het feit dat
verschillende mensen me kwamen vertellen dat ze deze tasting een eye-opener vonden, dat ze geen idee
hadden dat Johnnie Walker zo’n prachtige whisky op de markt had en dat ze van
plan waren om verder te kijken dan de Red Label. En dat is maar goed ook, want
onze jongen uit Kilmarnock is na bijna 200 jaar nog altijd flink in de goeie
richting aan het lopen.

Met dank aan Vanderwaerden om de Rolf Benz Lounge wederom
ter beschikking te stellen (u moet daar echt eens gaan kijken, wat een
prachtige salons!), aan Arno Dobbels voor de ongelooflijke verrassing, aan de
bezoekers voor hun aanwezigheid en aan Dearly
Beloved
, mijn rots in de branding.

May
the Malt be with you!

PS. U mag zich binnenkort aan mijn uitgebreide tasting
notes verwachten op het blog.

  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post4094

Article source: http://iloapp.whivie.be/blog/blog?Home&post=4097

Ballechin 12 Year Old 2005 Signatory for The Nectar

Exploring Sherry Casks – PROOF 25/04

EventsGeplaatst door Mark Dermul do, mei 03, 2018 07:18:34

In september van vorig jaar was ik te gast op de
‘Scraping the Barrel’ tasting in PROOF. U kan het verslag hier nog eens rustig nalezen. Aan
het einde van de tasting lieten we duidelijk verstaan dat we dit wel konden
smaken. Dat was niet in dovemans oren gevallen. Op woensdag 25 april kwam de
vervolgtasting onder de noemer ‘Exploring Sherry Casks’, waarbij we acht
drankjes voorgeschoteld kregen. Vier sherry’s werden gepresenteerd (Fino,
Amontillado, Oloroso en Pedro Ximénez) met een whisky ernaast die op zo’n
sherryvat werd gerijpt of gefinished.

Dearly
Beloved
vergezeld me niet zo vaak naar zulke tastings, maar
toen ze vernam dat het ook om sherry ging, vroeg ze me onmiddellijk om ook een
zitje voor haar te reserveren. Niet bepaald een tête-à-tête, maar ik vond het
erg fijn mijn betere helft erbij te hebben. Sherry lust ze wel, van de whisky nipte
ze en de rest was voor mij.

Een boeiend setje stond voor ons klaar.

Laat ik u hieronder kort maar krachtig verblijden met
de tasting notes van iemand die niets van sherry maar wel een beetje van whisky
kent…

Lustau
Fino Jarana – Very Dry Sherry – 15%

Het was een blij weerzien met deze Fino. Een neus vol
geel fruit, flink wat boter en een licht zuurtje als van citrus. Op smaak kwam
daar banaan bij, maar tevens een mooi zilt element. In de afdronk trok hij de
mond helemaal droog, zoals je van een goeie Fino mag verwachten. 15 EUR.

Tomatin
12 Year Old, The Cuatro Series, Fino – 46%

Tomatin speelde enkele jaren geleden in op hetzelfde
thema, door 4 whisky’s uit te brengen – vandaar Cuatro – op verschillende sherryvaten.
Wij proefden – uiteraard – de Fino-versie. Die offreerde zoete appel en perzik
op de neus, maar het ziltje randje was ook hier duidelijk waarneembaar. Op
smaak vond ik hem al een pak minder fruitig dan de neus beloofde, maar hij was
wel mooi kruidig. In de finish werd hij dan weer erg zoet en teven bijzonder
drogend. 100 EUR.

Gonzales
Byass 12 Year Old Vina AB Amontillado – 16.5%

Deze was ook erg leuk, hoor. Op de neus kreeg ik eerst
babyadem, maar dan evolueerde erg snel naar fruitpap, gevolgd door mooie
toetsen van vanille en citrus. De afdronk van deze sherry was bijzonder zacht
en licht drogend. 16 EUR.

Goldlys
12 Year Old Amontillado Finish, Cask #2635 – 43%

Deze Belgische whisky had heel wat tijd nodig om open
te komen. Op de neus kreeg ik eerst niets dan houtkrullen en karamel,
duidelijke kruiden van rogge en amper fruit. Dat was geen al te beste start. Na
enkele minuten wordt het wel beter, maar top wordt hij echter nooit. Op smaak
is hij licht romig en mierzoet. Eerst anijs, dan chocolade. De afdronk is licht
bitter. Maar kapot ben ik hier niet van. 62 EUR.

César
Florido Oloroso, cask sample – 16-18%

De foto spreekt boekdelen. Geen glazen fles met
indrukwekkend label, maar een plastieken litertje waarin Timon en Nikkie zelf –
ter plekke – een cask sample aftapten van deze oudste bodega in Chipiona.
Heerlijke, donkerzoete neus op appelsien, noten, chocolade en leder. Licht
droog, terwijl hij op smaak net zoet, rond en rijk is. In de afdronk krijg ik
een zoetzure toets en lichte kruiden. Heerlijk. 16 EUR (voor een echte fles,
welteverstaan).

Clynelish
Distillers Edition 1992/2007 – 46%

Ah, Clynelish. Altijd lekker. En leuk
als het een botteling is die je nog niet geproefd hebt (ik had die van het jaar
erop en vond die oké, maar niet top). Heerlijk zoete, waxy en tegelijkertijd
drogende neus op rozijnen, banaan en… niet lachen… klei! Op smaak is hij rond
en best vettig, mondvullen, kruidig, zoet met de nadruk op noten. De afdronk is
lang, zoet en kruidig. Toppertje. 95 EUR.

Perez
Barquero PX – 15%

Pedro Ximénez is niet voor iedereen. Deze stroperige
sherry – je kan er bijna een lepel in recht zetten – is mierzoet met een erg
herbaal kantje. Denk maar aan Maggie bouillonblokjes. Het is zelfs dominant,
waardoor ik de neus van deze PX niet echt top vind. Maar eens aan de lippen is
het een explosie van Luikse siroop en donker fruit. Rabarberconfituur! De
romige afdronk is lang en blijft zoet. Zet hier een bolletje vanille-ijs of een
stukje blauwe kaas bij en het feest is compleet. 25 EUR.

Glenglassaugh
PX Sherry Wood – 46%

Hola, dit is een interessante neus en heel anders dan
wat ik al van Glenglassaugh heb gehad. Rond, zoet met flink wat kalisse,
woodsmoke, kruiden en… rosbief! Umami neusje, met een zilt randje. Erg lekker.
Op smaakt is hij evenzeer kruidig, maar zoeter dan verwacht, terwijl de lange,
kruidige finish verraadt dat hij op kleine Quarter Casks rijpte alvorens
gefinished te worden in een PX-vat. Aanrader! 62 EUR.

Opnieuw een erg leuke tasting en gezien het grote
aantal combinatiemogelijkheden hoop ik dat er nog een derde (en vierde en….)
aflevering komt.

Na afloop kreeg ik nog twee rums in de handen gestopt
van Rasta Morris – u weet wel, Zotte Bert. Een 13-jarige Foursquare die ik echt
top vond en een 20-jarige Caroni die me van mijn sokken blies. Ge moogt zeggen
van Bert wat je wil, but he knows his
stuff
. Chapeau.

Door Gent by night kuieren met vrouwlief (allé, van de
PROOF terug naar de parking) heeft wel iets. Ze mag nog mee.

May
the Malt be with you!

  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post4077

Article source: http://iloapp.whivie.be/blog/blog?Home&post=4096

Ballechin 12 Year Old 2005 Signatory for The Nectar

Exploring Sherry Casks – PROOF 25/04

EventsGeplaatst door Mark Dermul do, mei 03, 2018 07:18:34

In september van vorig jaar was ik te gast op de
‘Scraping the Barrel’ tasting in PROOF. U kan het verslag hier nog eens rustig nalezen. Aan
het einde van de tasting lieten we duidelijk verstaan dat we dit wel konden
smaken. Dat was niet in dovemans oren gevallen. Op woensdag 25 april kwam de
vervolgtasting onder de noemer ‘Exploring Sherry Casks’, waarbij we acht
drankjes voorgeschoteld kregen. Vier sherry’s werden gepresenteerd (Fino,
Amontillado, Oloroso en Pedro Ximénez) met een whisky ernaast die op zo’n
sherryvat werd gerijpt of gefinished.

Dearly
Beloved
vergezeld me niet zo vaak naar zulke tastings, maar
toen ze vernam dat het ook om sherry ging, vroeg ze me onmiddellijk om ook een
zitje voor haar te reserveren. Niet bepaald een tête-à-tête, maar ik vond het
erg fijn mijn betere helft erbij te hebben. Sherry lust ze wel, van de whisky nipte
ze en de rest was voor mij.

Een boeiend setje stond voor ons klaar.

Laat ik u hieronder kort maar krachtig verblijden met
de tasting notes van iemand die niets van sherry maar wel een beetje van whisky
kent…

Lustau
Fino Jarana – Very Dry Sherry – 15%

Het was een blij weerzien met deze Fino. Een neus vol
geel fruit, flink wat boter en een licht zuurtje als van citrus. Op smaak kwam
daar banaan bij, maar tevens een mooi zilt element. In de afdronk trok hij de
mond helemaal droog, zoals je van een goeie Fino mag verwachten. 15 EUR.

Tomatin
12 Year Old, The Cuatro Series, Fino – 46%

Tomatin speelde enkele jaren geleden in op hetzelfde
thema, door 4 whisky’s uit te brengen – vandaar Cuatro – op verschillende sherryvaten.
Wij proefden – uiteraard – de Fino-versie. Die offreerde zoete appel en perzik
op de neus, maar het ziltje randje was ook hier duidelijk waarneembaar. Op
smaak vond ik hem al een pak minder fruitig dan de neus beloofde, maar hij was
wel mooi kruidig. In de finish werd hij dan weer erg zoet en teven bijzonder
drogend. 100 EUR.

Gonzales
Byass 12 Year Old Vina AB Amontillado – 16.5%

Deze was ook erg leuk, hoor. Op de neus kreeg ik eerst
babyadem, maar dan evolueerde erg snel naar fruitpap, gevolgd door mooie
toetsen van vanille en citrus. De afdronk van deze sherry was bijzonder zacht
en licht drogend. 16 EUR.

Goldlys
12 Year Old Amontillado Finish, Cask #2635 – 43%

Deze Belgische whisky had heel wat tijd nodig om open
te komen. Op de neus kreeg ik eerst niets dan houtkrullen en karamel,
duidelijke kruiden van rogge en amper fruit. Dat was geen al te beste start. Na
enkele minuten wordt het wel beter, maar top wordt hij echter nooit. Op smaak
is hij licht romig en mierzoet. Eerst anijs, dan chocolade. De afdronk is licht
bitter. Maar kapot ben ik hier niet van. 62 EUR.

César
Florido Oloroso, cask sample – 16-18%

De foto spreekt boekdelen. Geen glazen fles met
indrukwekkend label, maar een plastieken litertje waarin Timon en Nikkie zelf –
ter plekke – een cask sample aftapten van deze oudste bodega in Chipiona.
Heerlijke, donkerzoete neus op appelsien, noten, chocolade en leder. Licht
droog, terwijl hij op smaak net zoet, rond en rijk is. In de afdronk krijg ik
een zoetzure toets en lichte kruiden. Heerlijk. 16 EUR (voor een echte fles,
welteverstaan).

Clynelish
Distillers Edition 1992/2007 – 46%

Ah, Clynelish. Altijd lekker. En leuk
als het een botteling is die je nog niet geproefd hebt (ik had die van het jaar
erop en vond die oké, maar niet top). Heerlijk zoete, waxy en tegelijkertijd
drogende neus op rozijnen, banaan en… niet lachen… klei! Op smaak is hij rond
en best vettig, mondvullen, kruidig, zoet met de nadruk op noten. De afdronk is
lang, zoet en kruidig. Toppertje. 95 EUR.

Perez
Barquero PX – 15%

Pedro Ximénez is niet voor iedereen. Deze stroperige
sherry – je kan er bijna een lepel in recht zetten – is mierzoet met een erg
herbaal kantje. Denk maar aan Maggie bouillonblokjes. Het is zelfs dominant,
waardoor ik de neus van deze PX niet echt top vind. Maar eens aan de lippen is
het een explosie van Luikse siroop en donker fruit. Rabarberconfituur! De
romige afdronk is lang en blijft zoet. Zet hier een bolletje vanille-ijs of een
stukje blauwe kaas bij en het feest is compleet. 25 EUR.

Glenglassaugh
PX Sherry Wood – 46%

Hola, dit is een interessante neus en heel anders dan
wat ik al van Glenglassaugh heb gehad. Rond, zoet met flink wat kalisse,
woodsmoke, kruiden en… rosbief! Umami neusje, met een zilt randje. Erg lekker.
Op smaakt is hij evenzeer kruidig, maar zoeter dan verwacht, terwijl de lange,
kruidige finish verraadt dat hij op kleine Quarter Casks rijpte alvorens
gefinished te worden in een PX-vat. Aanrader! 62 EUR.

Opnieuw een erg leuke tasting en gezien het grote
aantal combinatiemogelijkheden hoop ik dat er nog een derde (en vierde en….)
aflevering komt.

Na afloop kreeg ik nog twee rums in de handen gestopt
van Rasta Morris – u weet wel, Zotte Bert. Een 13-jarige Foursquare die ik echt
top vond en een 20-jarige Caroni die me van mijn sokken blies. Ge moogt zeggen
van Bert wat je wil, but he knows his
stuff
. Chapeau.

Door Gent by night kuieren met vrouwlief (allé, van de
PROOF terug naar de parking) heeft wel iets. Ze mag nog mee.

May
the Malt be with you!

  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post4077

Article source: http://iloapp.whivie.be/blog/blog?Home&post=4096

Glen Elgin 1997 (Gordon & MacPhail)

This Glen Elgin 1997 is part of the recently rebranded Connoisseurs Choice range from Gordon MacPhail. Bottlers are often making a special effort when (re-)launching a series so we have high expectations…

For me Glen Elgin is synonymous to fruity spirit (long fermentation times), sometimes slightly tropical. We’ve had great examples from independent bottlers – the owner (Diageo) isn’t really promoting it as a single malt.

 

 

Glen Elgin 1997 - Gordon  MacPhail Connoisseurs ChoiceGlen Elgin 1997 - Gordon  MacPhail Connoisseurs ChoiceGlen Elgin 20 yo 1997 (55,7%, Gordon MacPhail Connoisseur’s Choice 2018, first-fill sherry butt #18/003, 602 btl.)

Nose: very jammy and perfectly clean. Juicy raspberries, cassis juice, cherry jam and fresh plums. Orange liqueur. Hints of oak polish. Gentle hints of espresso and toasted oak. Toffee apple and light vanilla. Rather perfect. Mouth: starts fruity but there’s a huge impression of vermouth after that, never had it like this before but it’s lovely. Think light winey notes mixed with orange peel, clove and cinnamon. Refreshing whiffs of menthol. Leathery touches and cocoa. Subtle roasted nuts and oak again. Finish: long, on light charred notes, Oloroso and chocolate.

I already tipped you off about this one a few weeks ago. After trying it, I feel sorry for not having bought more of it myself, it is downright delicious. Around € 150 but sold out in the usual places.

Score: 91/100

Article source: https://www.whiskynotes.be/2018/glen-elgin/glen-elgin-1997-connoisseurs-choice/