Gin: Flavour Twentythree

Raise a Glass to Fred Laing – verslag

EventsGeplaatst door Mark Dermul do, mei 16, 2019 06:44:31

Op 13 mei 2019 organiseerde
importeur Cinoco een tribuut aan Fred Laing in het prachtige kasteel Gravenhof
in Dworp. Ik had de eer en het genoegen om uitgenodigd te worden voor het diner
en ik ging er maar wat graag op in. Immers, het zou een fijn weerzien worden
met deze whiskylegende. We spraken elkaar voor het laatst in februari 2014 toen
we hem in Glasgow, in het hoofdkwartier van Douglas Laing, konden interviewen voor ons boek ‘Whisky voor
Iedereen’.

Het verkeer viel mee en dus was ik
wat vroeger dan verwacht, maar geen probleem, want het terras was letterlijk
zonovergoten. En Fred liep er al rond (hij had net een interview afgerond met
Stijn Hiers van Whiskypassion) en nam even de tijd om met de aanwezigen te
keuvelen. Het was een hartelijk weerzien. Sterker nog: hoewel ik stiekem had
gehoopt dat hij me zich nog zou herinneren van gezicht, was ik met stomheid
geslagen dat hij mij met m’n voornaam aansprak. Hij wist donders goed dat ik
bij hem op bezoek was geweest en dat ik die gepassioneerde Auchentoshan
verzamelaar ben. Respect!

Het duurde niet lang voordat de
eerste bekende gezichten toekwamen. We praatten even bij op het terras alvorens
getrakteerd te worden op een heerlijk aperitief: The Epicurean (een Lowland blended malt) met ginger ale. Erg
verfrissend en ideaal bij dit weertje. Een leuke toepassing van deze whisky die
ik niet eerder in het vizier had, maar voor de komende zomer zeker op het menu
zal komen.

Elke aanwezige dropte zijn naam in
een ton en voor we aan tafel zouden gaan, trok de eregast één naam hieruit, die
met een mooie fles huiswaarts kon keren. De gelukkige winnaar was niemand
minder dan Bob Minnekeer, beter bekend als Whiskybuff Bob. Ik vond het best
passend. Het zijn twee whiskylegendes bij elkaar.

En dan werden we gevraagd de
prachtige gelagzaal van het Gravenhof te betreden en plaats te nemen aan tafel.
En hoewel ik het bijzonder vond dat ik uitgenodigd werd door Stephan en zijn
team, was ik ondersteboven van het feit dat ze besloten hadden mij een plaats
te geven aan de eretafel, naast Fred himself! Moh, how, seg, wat een eer!

En ik beken, het was een erg
gezellige babbel die ik met Fred en Dale – zijn sales manager die was
meegereisd – voerde tijdens het uitgebreide diner. Tot driemaal toe verbeterde
Fred me met ‘Fred, please’, toen ik hem maar Mr Laing bleef noemen. Na drie
pogingen gaf hij het op (het feit dat ik lachtte ‘I had planned to call you Sir Laing at first’ hielp ook). Wat een
gentleman. Hij sprak ronduit over Chris Leggat (zijn schoonzoon, die ik al veel
langer ken, van in zijn tijd bij Auchentoshan) en Cara (zijn dochter die
langzaam maar zeker het bestuur van het bedrijf overneemt) en hun kids, alsook
over zijn bedrijf en hoe hij met plezier aan het uitbollen is, maar toch erg
betrokken wil blijven bij het nieuwe project, de Clutha Distillery. Erg
gezellig en leerrijk allemaal!

Fred zou bij het serveren van elke
gang een woordje uitleg geven over de bijpassende whisky die we te proeven
kregen. Maar zoals het Mr Laing past, nam hij ruimschoots de tijd om op geheel
eigen wijze – noem het gerust stand up comedy – de zaal in te palmen met zijn
prachtige verhalen om zo, via een heel aangename omweg, bij de whisky terecht
te komen.

De amuse (die door iedereen als uit
de kluiten gewassen werd ervaren) was een terrine van konijn die vergezeld werd
door de Scallywag 10 Year Old, een
limited edition van de Speyside blended malt, uitgebracht op 4.500 flessen en
gebotteld op 46%. De inhoud is 100% gerijpt op sherryvaten en had een prachtige
neus. Op smaak vond ik hem een tikkeltje te scherp en droog, maar dat kwam wel
mooi uit met de smeuïge paté op ons bord.

Wie de hond op het label wat nader
bekijkt, stelt vast dat deze maar over één tand beschikt. De hond die model
stond, Binks, was Fred’s speelvogel in huis. Scallywag vertaalt zich trouwens
tot ‘vlegel’ of ‘deugniet’. ‘The dog with
the orthodontic issues’
, omschreef Fred hem blijmoedig. De reeks is een
eerbetoon aan zijn geliefde huisdier.

Het voorgerecht van gerookte zalm
ging gepaard met een heerlijke Caol Ila
8 Year Old 2011
Provenance uit
de zogenaamde Coastal Collection (even opletten dat ik de ‘o’ en ‘a’ hier telkens
op de juiste plaats zet…). Het was een ‘match
made in heaven’
, maar dat kon ook gelegen hebben aan de Rock Oyster die we in een kleine
verstuiver kregen om ons gerechtje met te parfumeren.

De jonge Caol Ila kon mij echt bekoren.
Ik hou wel van zo’n jonge Islay krachtpatser. Gebotteld op 48% slaagde hij er
in de zalm te complementeren met zowel zijn assen en teer op smaak, als zijn
stevige zoetje in de afdronk. Ik nam een fles van dit goedje mee naar huis.

Het hoofdgerecht was er eentje om
duimen en vingers bij af te likken. Perfect gebakken rundsvlees met een bruine jus,
vergezeld van gegratineerde aardappelschijfjes en een garnituur van gestoofde
seizoengroentjes. Maar die ging wel gepaard met een kleine opdracht. We kregen
namelijk niet één, maar twee erg verschillende whisky’s en moesten nadien
bepalen welke van de twee we het best bij dit gerecht vonden passen.

Links stond de Rock Oyster Sherry Finish op ons te wachten, rechts trappelde een Glenrothes 17 Year Old 1997 Old Particular
van ongeduld. De eerste was natuurlijk een rokerige eilandwhisky met een
zoetje, terwijl de tweede een zachte, fruitige Speysider betrof. Beiden pasten
ze, zij het wel op een heel andere manier. Ik
legde het Fred als volgt uit: ‘Seems to
me the Glenrothes complements the food, but in case of the Rock Oyster, it’s
the food that complements the whisky’
. Hij
knikte instemmend.

Dan was het tijd voor het dessert
en het was de whisky waar Fred naar eigen zeggen het meest naar uitkeek. Hij is
zelf verzot op oude grain en deze paste perfect in dat plaatje. Voor hem is de Strathclyde 30 Year Old 1987 XOP een
vloeibare versie van een geweldige Dame Blanche. Wij kregen drie artisanale
pralines in de plaats, waar ik helemaal blij mee was. Tja, chocolade… daar mag
je mij voor uit mijn bed halen.

De grain, uit het jaar waarin Star
Wars op het witte doek verscheen, was – ondanks zijn alcoholpercentage van
52.7% – zijdezacht en smeuïg en kon mij helemaal bekoren. Wetende dat je deze
fles voor zo’n 250 EUR kan kopen is dat eentje die op de kerstlijst mag.

Wie dacht dat er dan al koffie zou
geschonken worden en het einde van de avond ingeluid, was er aan voor de
moeite. Fred had immers nog een leuke fles mee, waarvan hij vond dat hij echt
wel moest geproefd worden met een kaasbordje. Alleen viel het bordje wel enorm
groot uit, moet ik bekennen. De chef wist blijkbaar van geen ophouden in zijn
verwennerij.

Of we geen zin hadden om daar de Bowmore 25 Year Old 1989 XOP op 55.1%
naast te zetten? Geeft een koe melk? Afgezien van het feit dat deze fles al
gauw 450 EUR mag kosten, is hij ook gewoonweg subliem. De kaas – hoe heerlijk
ook – werd al snel vergeten en alle focus op de gouden vloeistof in het glas
gericht. Dit was Genieten met hoofdletter G.

Ik wil toch wel even aanstippen dat
ik erg onder de indruk was van de organisatie van de dag (ja, ook ’s middags
was er een sessie) door de ploeg van Cinoco. Stephan en Glenn en de rest van
het team hebben echt een geweldig evenement in elkaar gezet, waarbij ik
iedereen zag genieten – niet in het minst Fred zelve – en mensen vol lof hoorde
spreken over de locatie, de chef, de whisky’s en de belevenis in zijn geheel.
Erg knap gedaan. Alleen jammer dat het hoofdgerecht toch op tijd kwam. Fred had
immers een tapdansje beloofd indien het bord te lang op zich zou laten wachten.
Dat we dat moesten missen… maar goed. Alle gekheid op een stokje: proficiat,
Cinoco!

En terwijl we ons stilaan
klaarmaakten om afscheid te nemen, nam de ondeugende en vrijgevige spirit van
de eregast toch even de bovenhand. Hij had nog een extra verrassing voor ons in
petto. Of misschien moet ik zeggen een Extra Old Particular verassing.

Hij kwam hij op de proppen met een
sublieme Port Ellen 34 Year Old 1982 XOP,
waarvan slechts 219 flessen op 48.5% werden losgelaten op het grote publiek in
november 2016. Een klein OMG-momentje waar ik toch wel even stil van werd (en
niet alleen omwille van de retailprijs van om en bij de 1.500 EUR). Had ik nog
het geluk dat de betere helft van Stephan van mening was dat ze al genoeg op
had en dat deze dram dan parels voor de zwijnen zou zijn. Ik was met veel gusto
het zwijn van dienst.

Tot slot werd de bar/shop geopend,
die gretig aftrek vond en konden de genodigden nog even hun fles laten signeren
door Fred. Ikzelf – ik ben immers de Toshan Man – had er voor geopteerd de
Auchentoshan 21 Year Old uit de Old Particular reeks van thuis mee te nemen. ‘To Mark, ATB, Fred’ schreef Mr Laing,
daarbij naar mij knipogend. ‘All the
best’, it means,
’ voegde hij er aan toe.

Na uitgebreid afscheid te hebben
genomen van Fred en Dale, mijn oprechte dank in duizendvoud uit te drukken
tegenover Stephan en het team van Cinoco, trok ik met een gelukzalige glimlach
terug naar Gentbrugge om me tegen mijn betere helft te leggen.

‘En, hoe was’t?’ mompelde mijn
slaapdronken schoonheid.
‘Geweldig. Onvergetelijk. Sublieme whisky geproefd en leuk kunnen bijpraten met
Mr Laing.’
‘En… weer een fles gekocht?’
‘Slaap, liefste, slaap.’

May the Malt be with you!

  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post4575

Article source: http://iloapp.whivie.be/blog/blog?Home&post=4594

BenRiach, Glendronach & Glenglassaugh at The Whisky Shop #SFO May 31st, 2019 – Scotch Whisky News

TWS1

Friday, May 31st 5-7PM: 

 BenRiach, Glendronach, and Glenglassaugh 

One of our most popular scotch tastings returns! BenRiach, Glendronach, and Glenglassaugh will be tasted at this event, presented by whisky expert Rory Glasgow. With a wide pourlist of new and rare scotches to share, both scotch connoisseurs and newcomers to the the world of traditional single malt are sure to enjoy this tasting.

Click Here to RSVP

TWS500

Article source: http://www.whiskyintelligence.com/2019/05/benriach-glendronach-glenglassaugh-at-the-whisky-shop-may-31st-2019-scotch-whisky-news/

The Cotswolds Distillery “Join us at our Summer Festival!” – English Whisky News

cotswolds

JOIN US AT OUR SUMMER FESTIVAL

CD1

We are very excited to announce that we are holding a summer festival on Saturday 17th August – the Cotswolds Distillery Festival. We will be bringing together some of the best live music, delicious food and drink here at our distillery in the beautiful surroundings of the North Cotswolds. For a limited time only, we will be offering Early Bird discounted tickets, so don’t miss out!

From 12pm – 8pm you’ll be able to relax and enjoy a day filled with incredible blues, jazz, swing and rock music from 7 different acts, including the legendary swing, rhythm blues band King Pleasure and the Biscuit Boys, 1970’s rock band Yellow Dog with their hit song ‘Just One More Night’ and Hipkiss fronted by Patsy Gamble and Muddy Manninen (ex. Wishbone Ash).

We have chosen a number of local food producers from the Cotswolds, so whether you’d like pizza, paella, tacos or a BBQ, we are guaranteed to have something to satisfy everyone’s taste buds. Of course, being a distillery, there will also be plenty of refreshments! We will be serving our award-winning Outstanding Natural Spirits throughout the day from cloudy GTs to cocktails, and our good friends from Hook Norton Brewery will have a large range of beers to choose from.

If you’d like to take advantage of our discounted tickets then please head to our website via the link below where you can purchase tickets. Early Bird tickets cost £20 each and tickets for children under the age of 16 cost £5.

BUY TICKETS HERE

 

If you have any questions, please get in touch at events@cotswoldsdistillery.com. Free parking will be available onsite all day during the festival. Keep an eye out on our social media platforms for more information and updates on the festival.

The Cotswolds Distillery.

Article source: http://www.whiskyintelligence.com/2019/05/the-cotswolds-distillery-join-us-at-our-summer-festival-english-whisky-news/

Michael Russell MSP drops by for a dram at Glen Scotia – Scotch Whisky News

SML - MIKE RUSSELL VISIT TO GLEN SCOTIA DISTILLERY (2) (003)

MSP drops by for a dram at Glen Scotia

Michael Russell MSP visited Glen Scotia Distillery as part of a new campaign to position Campbeltown as the “whiskiest place in the world.”

The Argyll Bute member was presented with a unique bottling as the distillery prepared for the annual Campbeltown Malts Festival, which gets underway tomorrow [Tuesday 21 May].

During the visit the MSP, who is also Cabinet Secretary for Constitutional Affairs, had an opportunity to see some of the oldest parts of the distillery, which date back to the 1830s and to meet some of its staff.

He also bottled his own whisky, choosing an 18 Year Old Single Malt from Cask 560, a first fill ex-bourbon cask stored in Glen Scotia’s historic dunnage warehouse.

The one-off bottle is dedicated to the MSP and his visit to Glen Scotia, with Campbeltown described on the label as “the whiskiest place in the world” in honour of the region’s illustrious past. In the Victorian era Campbeltown was home to more than 30 distilleries and known as ‘whisky capital of the world’.

Iain McAlister, distillery manager, said: “It was a pleasure to welcome Michael Russell MSP to our distillery. We’re very proud of our exceptional single malts and their contribution to both Campbeltown and Scotland’s world-leading whisky industry. Research suggests that Campeltown was the predominant Scotch whisky for almost 100 years.

SML -MIKE RUSSELL VISIT TO GLEN SCOTIA DISTILLERY (1) (002)

“Whisky is in our DNA in Campbeltown. After being at the forefront of production distilling has become a way of life here and we’re looking forward to sharing our passion for whisky with visitors to this year’s malts festival.”

Michael Russell MSP, said: “It was great to meet the team at Glen Scotia Distillery and learn more about their award-winning single malts.

“It’s very encouraging to see how Glen Scotia is helping to attract visitors to the Campbeltown and boost recognition of its role in Scotch. I wish it well with its new campaign.”

The 57.4% ABV Scotch gifted to the MSP is among several whiskies due to be sampled straight from the cask by visitors taking part in Glen Scotia’s dunnage tastings during the Campbeltown Malts Festival.

The festival, which runs from 21-23 May showcases the region’s distinctive single malts.

As part of the event, Glen Scotia is set to host two sold-out whisky dinners, a distillery open day, tours and a variety of tastings. New to its programme this year is the Glen Scotia Coastal Connection Tasting session with Master Blender Michael Henry, who will explore Campbeltown’s history, explaining how it has shaped and influenced the town’s whisky heritage to this day.

To find our more visit www.glenscotia.com.

SML - MIKE RUSSELL VISIT GLEN SCOTIA DISTILLERY (5) (002)

Notes:

About Glen Scotia:

  • Independent distiller Glen Scotia has been producing single malt whisky in Campbeltown since 1832.
  • Glen Scotia is one of three surviving distilleries in Campbeltown.
  • Glen Scotia was named Best Campbeltown Distillery of the Year at the 2017 Berlin International Spirits Competition
  • The Glen Scotia 25 Year Old Single Malt Scotch was awarded a Double Gold Medal at the prestigious 2019 San Francisco World Spirits Competition. Almost 30,000 spirits were judged by the competition, the largest number of entries in its 19-year history. 

www.glenscotia.com

@glenscotiamalts

Glen-Scotia

Article source: http://www.whiskyintelligence.com/2019/05/michael-russell-msp-drops-by-for-a-dram-at-glen-scotia-scotch-whisky-news/

Gin: Roku Gin

Raise a Glass to Fred Laing – verslag

EventsGeplaatst door Mark Dermul do, mei 16, 2019 06:44:31

Op 13 mei 2019 organiseerde
importeur Cinoco een tribuut aan Fred Laing in het prachtige kasteel Gravenhof
in Dworp. Ik had de eer en het genoegen om uitgenodigd te worden voor het diner
en ik ging er maar wat graag op in. Immers, het zou een fijn weerzien worden
met deze whiskylegende. We spraken elkaar voor het laatst in februari 2014 toen
we hem in Glasgow, in het hoofdkwartier van Douglas Laing, konden interviewen voor ons boek ‘Whisky voor
Iedereen’.

Het verkeer viel mee en dus was ik
wat vroeger dan verwacht, maar geen probleem, want het terras was letterlijk
zonovergoten. En Fred liep er al rond (hij had net een interview afgerond met
Stijn Hiers van Whiskypassion) en nam even de tijd om met de aanwezigen te
keuvelen. Het was een hartelijk weerzien. Sterker nog: hoewel ik stiekem had
gehoopt dat hij me zich nog zou herinneren van gezicht, was ik met stomheid
geslagen dat hij mij met m’n voornaam aansprak. Hij wist donders goed dat ik
bij hem op bezoek was geweest en dat ik die gepassioneerde Auchentoshan
verzamelaar ben. Respect!

Het duurde niet lang voordat de
eerste bekende gezichten toekwamen. We praatten even bij op het terras alvorens
getrakteerd te worden op een heerlijk aperitief: The Epicurean (een Lowland blended malt) met ginger ale. Erg
verfrissend en ideaal bij dit weertje. Een leuke toepassing van deze whisky die
ik niet eerder in het vizier had, maar voor de komende zomer zeker op het menu
zal komen.

Elke aanwezige dropte zijn naam in
een ton en voor we aan tafel zouden gaan, trok de eregast één naam hieruit, die
met een mooie fles huiswaarts kon keren. De gelukkige winnaar was niemand
minder dan Bob Minnekeer, beter bekend als Whiskybuff Bob. Ik vond het best
passend. Het zijn twee whiskylegendes bij elkaar.

En dan werden we gevraagd de
prachtige gelagzaal van het Gravenhof te betreden en plaats te nemen aan tafel.
En hoewel ik het bijzonder vond dat ik uitgenodigd werd door Stephan en zijn
team, was ik ondersteboven van het feit dat ze besloten hadden mij een plaats
te geven aan de eretafel, naast Fred himself! Moh, how, seg, wat een eer!

En ik beken, het was een erg
gezellige babbel die ik met Fred en Dale – zijn sales manager die was
meegereisd – voerde tijdens het uitgebreide diner. Tot driemaal toe verbeterde
Fred me met ‘Fred, please’, toen ik hem maar Mr Laing bleef noemen. Na drie
pogingen gaf hij het op (het feit dat ik lachtte ‘I had planned to call you Sir Laing at first’ hielp ook). Wat een
gentleman. Hij sprak ronduit over Chris Leggat (zijn schoonzoon, die ik al veel
langer ken, van in zijn tijd bij Auchentoshan) en Cara (zijn dochter die
langzaam maar zeker het bestuur van het bedrijf overneemt) en hun kids, alsook
over zijn bedrijf en hoe hij met plezier aan het uitbollen is, maar toch erg
betrokken wil blijven bij het nieuwe project, de Clutha Distillery. Erg
gezellig en leerrijk allemaal!

Fred zou bij het serveren van elke
gang een woordje uitleg geven over de bijpassende whisky die we te proeven
kregen. Maar zoals het Mr Laing past, nam hij ruimschoots de tijd om op geheel
eigen wijze – noem het gerust stand up comedy – de zaal in te palmen met zijn
prachtige verhalen om zo, via een heel aangename omweg, bij de whisky terecht
te komen.

De amuse (die door iedereen als uit
de kluiten gewassen werd ervaren) was een terrine van konijn die vergezeld werd
door de Scallywag 10 Year Old, een
limited edition van de Speyside blended malt, uitgebracht op 4.500 flessen en
gebotteld op 46%. De inhoud is 100% gerijpt op sherryvaten en had een prachtige
neus. Op smaak vond ik hem een tikkeltje te scherp en droog, maar dat kwam wel
mooi uit met de smeuïge paté op ons bord.

Wie de hond op het label wat nader
bekijkt, stelt vast dat deze maar over één tand beschikt. De hond die model
stond, Binks, was Fred’s speelvogel in huis. Scallywag vertaalt zich trouwens
tot ‘vlegel’ of ‘deugniet’. ‘The dog with
the orthodontic issues’
, omschreef Fred hem blijmoedig. De reeks is een
eerbetoon aan zijn geliefde huisdier.

Het voorgerecht van gerookte zalm
ging gepaard met een heerlijke Caol Ila
8 Year Old 2011
Provenance uit
de zogenaamde Coastal Collection (even opletten dat ik de ‘o’ en ‘a’ hier telkens
op de juiste plaats zet…). Het was een ‘match
made in heaven’
, maar dat kon ook gelegen hebben aan de Rock Oyster die we in een kleine
verstuiver kregen om ons gerechtje met te parfumeren.

De jonge Caol Ila kon mij echt bekoren.
Ik hou wel van zo’n jonge Islay krachtpatser. Gebotteld op 48% slaagde hij er
in de zalm te complementeren met zowel zijn assen en teer op smaak, als zijn
stevige zoetje in de afdronk. Ik nam een fles van dit goedje mee naar huis.

Het hoofdgerecht was er eentje om
duimen en vingers bij af te likken. Perfect gebakken rundsvlees met een bruine jus,
vergezeld van gegratineerde aardappelschijfjes en een garnituur van gestoofde
seizoengroentjes. Maar die ging wel gepaard met een kleine opdracht. We kregen
namelijk niet één, maar twee erg verschillende whisky’s en moesten nadien
bepalen welke van de twee we het best bij dit gerecht vonden passen.

Links stond de Rock Oyster Sherry Finish op ons te wachten, rechts trappelde een Glenrothes 17 Year Old 1997 Old Particular
van ongeduld. De eerste was natuurlijk een rokerige eilandwhisky met een
zoetje, terwijl de tweede een zachte, fruitige Speysider betrof. Beiden pasten
ze, zij het wel op een heel andere manier. Ik
legde het Fred als volgt uit: ‘Seems to
me the Glenrothes complements the food, but in case of the Rock Oyster, it’s
the food that complements the whisky’
. Hij
knikte instemmend.

Dan was het tijd voor het dessert
en het was de whisky waar Fred naar eigen zeggen het meest naar uitkeek. Hij is
zelf verzot op oude grain en deze paste perfect in dat plaatje. Voor hem is de Strathclyde 30 Year Old 1987 XOP een
vloeibare versie van een geweldige Dame Blanche. Wij kregen drie artisanale
pralines in de plaats, waar ik helemaal blij mee was. Tja, chocolade… daar mag
je mij voor uit mijn bed halen.

De grain, uit het jaar waarin Star
Wars op het witte doek verscheen, was – ondanks zijn alcoholpercentage van
52.7% – zijdezacht en smeuïg en kon mij helemaal bekoren. Wetende dat je deze
fles voor zo’n 250 EUR kan kopen is dat eentje die op de kerstlijst mag.

Wie dacht dat er dan al koffie zou
geschonken worden en het einde van de avond ingeluid, was er aan voor de
moeite. Fred had immers nog een leuke fles mee, waarvan hij vond dat hij echt
wel moest geproefd worden met een kaasbordje. Alleen viel het bordje wel enorm
groot uit, moet ik bekennen. De chef wist blijkbaar van geen ophouden in zijn
verwennerij.

Of we geen zin hadden om daar de Bowmore 25 Year Old 1989 XOP op 55.1%
naast te zetten? Geeft een koe melk? Afgezien van het feit dat deze fles al
gauw 450 EUR mag kosten, is hij ook gewoonweg subliem. De kaas – hoe heerlijk
ook – werd al snel vergeten en alle focus op de gouden vloeistof in het glas
gericht. Dit was Genieten met hoofdletter G.

Ik wil toch wel even aanstippen dat
ik erg onder de indruk was van de organisatie van de dag (ja, ook ’s middags
was er een sessie) door de ploeg van Cinoco. Stephan en Glenn en de rest van
het team hebben echt een geweldig evenement in elkaar gezet, waarbij ik
iedereen zag genieten – niet in het minst Fred zelve – en mensen vol lof hoorde
spreken over de locatie, de chef, de whisky’s en de belevenis in zijn geheel.
Erg knap gedaan. Alleen jammer dat het hoofdgerecht toch op tijd kwam. Fred had
immers een tapdansje beloofd indien het bord te lang op zich zou laten wachten.
Dat we dat moesten missen… maar goed. Alle gekheid op een stokje: proficiat,
Cinoco!

En terwijl we ons stilaan
klaarmaakten om afscheid te nemen, nam de ondeugende en vrijgevige spirit van
de eregast toch even de bovenhand. Hij had nog een extra verrassing voor ons in
petto. Of misschien moet ik zeggen een Extra Old Particular verassing.

Hij kwam hij op de proppen met een
sublieme Port Ellen 34 Year Old 1982 XOP,
waarvan slechts 219 flessen op 48.5% werden losgelaten op het grote publiek in
november 2016. Een klein OMG-momentje waar ik toch wel even stil van werd (en
niet alleen omwille van de retailprijs van om en bij de 1.500 EUR). Had ik nog
het geluk dat de betere helft van Stephan van mening was dat ze al genoeg op
had en dat deze dram dan parels voor de zwijnen zou zijn. Ik was met veel gusto
het zwijn van dienst.

Tot slot werd de bar/shop geopend,
die gretig aftrek vond en konden de genodigden nog even hun fles laten signeren
door Fred. Ikzelf – ik ben immers de Toshan Man – had er voor geopteerd de
Auchentoshan 21 Year Old uit de Old Particular reeks van thuis mee te nemen. ‘To Mark, ATB, Fred’ schreef Mr Laing,
daarbij naar mij knipogend. ‘All the
best’, it means,
’ voegde hij er aan toe.

Na uitgebreid afscheid te hebben
genomen van Fred en Dale, mijn oprechte dank in duizendvoud uit te drukken
tegenover Stephan en het team van Cinoco, trok ik met een gelukzalige glimlach
terug naar Gentbrugge om me tegen mijn betere helft te leggen.

‘En, hoe was’t?’ mompelde mijn
slaapdronken schoonheid.
‘Geweldig. Onvergetelijk. Sublieme whisky geproefd en leuk kunnen bijpraten met
Mr Laing.’
‘En… weer een fles gekocht?’
‘Slaap, liefste, slaap.’

May the Malt be with you!

  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post4575

Article source: http://iloapp.whivie.be/blog/blog?Home&post=4592

American Oak *New Single Cask Releases* – Tasmanian Whisky News

SC0

Available now are two different casks of our American Oak expression: one 13 year old and one Old Rare 17 year old.

American Oak is our most awarded style, the first Australian whisky to receive Liquid Gold Status in Jim Murray’s Whisky Bible and along with our French Oak, it’s the only other Australian whisky to ever be awarded “Best Single Cask Single Malt” at the World Whiskies Awards. Aged in 200L American oak ex-bourbon barrels, every small bottling reflects the unique characteristics of each individual cask.

SC1

Today’s release gives you the opportunity to try either or both of these iconic Australian whiskies.

  SC2

American Oak Single Cask TD0029

TD0029 was aged in a 200 litre American oak ex-bourbon cask for 13 years. Bottled at 47.5% ABV, this cask produced only 215 bottles.

“This malt is thick and creamy, whilst showing sunny stone fruits, bright floral notes, and a grounding grainy character. A truly textural malt experience.”

Heather Tillott, Production Manager

PURCHASE NOW

 SC3

Old Rare
17yo American Oak Single Cask HH0476

Cask HH0476 was distilled in September of 2000 and decanted in April of 2018 for a maturation of seventeen and a half years.

This 200L American oak ex-bourbon cask yielded only 151 bottles at 47.6% ABV.

Nose: Berries, waxy flowers, candied ginger, mandarin rind, brioche, a hint of floral perfume, and lots of pear.
Palate: An explosion of mandarin on a sweet vanilla base along with a bonanza of tropical fruits through in the mid palate. Top notes of pepper and pine forest keep things freshly balanced.
Finish: Vanilla, coconut and preserved fruits with a malty cocoa line that drives the finish and lingers almost indefinitely.

Each bottle comes in a unique, hand-made, solid oak presentation box, and includes a letter of authenticity personally signed by our Head Distiller, Patrick Maguire and Production Manager, Heather Tillott.

PURCHASE NOW

USA CUSTOMERS
A selection of our malts can now be purchased from Astor Wine Spirits in-store or online at www.astorwines.com

Article source: http://www.whiskyintelligence.com/2019/05/american-oak-new-single-cask-releases-tasmanian-whisky-news/

Cadenheads London SUMMER RELEASE NO 1 MAY 2019 – Scotch Whisky News

CWS1

Hope you are all sitting down for this newsletter!

As you might know, every month I say how important this release is, not just to get your attention, but to point out that every release has something special in it. By special we can mean one of the highly sought after big names or less known young and bold ones.

Indeed, today is a very important release with Macallan 30, Littlemill 27, Small concern 23, and Fettercairn 10 just to name a few. I guess we lose you all here, as you go click for the big names and vintages… Ok, are you back? Let’s start with a few of the more boring and obligatory points for the newsletter! Monday 27th we are closed for the Bank Holiday, so shipping will take a little longer this weekend due to the shipping agents not working over the holiday, as they take a well-deserved rest as we hope you will as well.

TASTING ROOM EVENTS.

Get your bookings done for the summer events soon, since we have been releasing a lot of new products so the chances of any two events in a day being the same are getting rather remote. August sees a few days removed from the calendar, as we in the shop have a few days off now and again. Evening tastings will be 1 day a week until early September, when we go back to the normal timetable.

Aultmore-Glenlivet 12yo (2006) 56.6%: HHD

Nose: Creamy and sweet with bananas and coconut flakes and touches of sauvignon blanc.
Taste: Buttery and creamy with hints of lime, with pepper and honeycomb. Watercress and hints of pears and peaches in syrup.

Finish: Lingering creamy notes with flashes of Pineapple and soft spice.

Benrinnes 18yo (2000) 57.3%: Brl Single Malt Whisky from Speyside

Nose: Softly medicinal, dry woody notes with caramel and rock salt. Faint fruitiness in the background.
Taste: Juicy fruits with praline and sultanas and orange peel.
Finish: A real fruit bomb with faint medicinal notes and soft wood spice.

Cradle Mountain from The Small Concern 23yo (1996) 53.2%: Ex Cabernet Sauvignon Single Malt Whisky from The World Whiskies range

Nose: Peanut butter and raspberry jam. Mint chocolate, green tea and satsumas.
Taste: Big and chewy with more peanut butter with faint soft wood smoke. Honeycomb, cinnamon and dried fruits.

Finish: Long and chewy, dark chocolate, smoked peanuts and brown sugar.

Fettercairn 10yo (2009) 55.8%: Sherry HHD (since August 2017) Single Malt Whisky from the Highlands

Nose: Very chocolatey, caramel and ginger biscuits. red apple skins and dates.
Taste: Soft spice, candied ginger, more chocolate and some gooseberries and pine nuts.

Finish: Rich and chocolatey with growing warming spice.

Inchgower 10yo (2009) 56.6%: HHD Single Malt Whisky from Speyside

Nose: Light, fresh and creamy. Lemon peel, honey and golden syrup.
Taste: Pecan nuts, pancakes and very creamy with blueberries, pine needles and hints of rosemary and thyme.
Finish: Almonds, coconut soft buttery notes and a touch of allspice.

Littlemill 27yo (1992) 49.8%: HHD Single Malt Whisky from the Lowlands (Closed Distilleries

Nose: Old School tropical fruits with hints of dunnage warehouse. Also becomes quite creamy.
Taste: Rich and chewy, bright citrus fruits with waxy mouthfeel.
Finish: Long and lingering syrupy fruit notes with a slight oiliness and faint damp earth.

Loch Lomond 12yo (2007) 55.8%: HHD Single Malt Whisky from the Highlands

Nose: Creamy and oily, oily rags with a trace of smoke. Quite herbal also. Taste: Oily smoke comes through, green apple skins, kiwi and lime notes along with a grassy element.
Finish: Balanced smoke, lemon olive oil, white pepper – dried cranberries and flint 

Macallan-Glenlivet 30yo (1989) 42.8%: Brl. Single Malt Whisky from Speyside

Nose: Rich and orangey, with soft boiled sweets, peaches and passion fruit with orange bitters and hints of sweet vermouth.

Taste: Hints of sauternes, orange peel, grapefruit and pineapple juice. Loads of tropical fruits.
Finish: Initially soft but then becoming creamier and richer with more satsuma and growing nuttiness.

Miltonduff-Glenlivet 11yo (2007) 56.6%: HHD Single Malt Whisky from Speyside

Nose: Dried apricots, orange peel, lemon drizzle cake with golden syrup and peaches.
Taste: Caramel shortbread, walnuts and hints of chocolate and coffee beans. Finish: Lemon meringue pie with a side of butterscotch.

(Paul) John 7yo (2011) 55.4%: HHD Single Malt Whisky from The World Whiskies Range

Nose: Rich and spicy and quite herbal. Faint meaty notes with soft peat aromas.
Taste: Peat is bigger on the palate, forest fruits, golden syrup and raisin butter.

Finish: Honey, soft peat and more dry spices. Two years in Campbeltown has mellowed this dram

Pulteney 13yo (2006) 54.7%: HHD Single Malt Whisky from The Highlands

Nose: Huge toffee notes, caramel sponge cake with cream and icing sugar.
 Taste: White chocolate Cheesecake, lime marmalade and and gingersnap biscuits. Lemongrass and honey.
Finish: Lemon and honey with pineapple and marshmallows.

Strathclyde 29yo (1989) 50.8%: Brl Single Grain Whisky

Nose: Dry spices, caramel and salted toffee. Ginger, spiced apple notes and pears.
Taste: Rich and spicy, toffee shortbread, white chocolate and quite fruity, apricots, mandarins and grapefrurt

Finish: Candy floss, sugared almonds and dry roasted peanuts. Followed by thick butterscotch sauce.

Tomintoul-Glenlivet 12yo (2006) 54.3%: Single Malt Whisky from Speyside

Nose: Light and creamy with salted popcorn, faint rhubarb, creme brulee and icing sugar.
Taste: Apple sauce, gooseberry jam with notes of fennel and green bananas. Buttered gingerbread.

Finish: Warming ginger spice and long creamy buttery notes.

I think you will find that was a rather good list for the first release of the new summer 2019 season. We have a lot of great whiskies and rums on the site, with a few special releases that you might have missed in the newsletters in the past few months.

Ok folks, that’s it from the team in London

Have a great Bank Holiday!

Cadenhead’s London

Article source: http://www.whiskyintelligence.com/2019/05/cadenheads-london-summer-release-no-1-may-2019-scotch-whisky-news/

Irish Distillers launches ‘A Story of Irish Whiskey’ podcast series – Irish Whiskey News

Powers1

Irish Distillers launches ‘A Story of Irish Whiskey’ podcast series

The five-part series brings the history of the highs and lows of Irish whiskey to life focusing on the three families that came together to save it from extinction

Dublin, May 23rd, 2019 – Irish Distillers, Ireland’s leading supplier of spirits and wines and producer of some of the world’s most well-known and successful Irish whiskeys, today announced the launch of its first podcast, ‘A Story of Irish Whiskey’. Produced by Last Cast Media, the five-part series is a story of coming together, sharing, conquering markets and how three families, competitors for generations, united to save Irish whiskey from extinction.

‘A Story of Irish Whiskey’ begins with Irish whiskey on its knees, about to become extinct after 200 years, crippled by war, prohibition, and bootleggers. It then takes the listener on a journey through the never before heard tale of how Irish whiskey was brought back from the brink, beginning with that pivotal meeting of the Jameson, Powers and Murphy families in Tourin house in 1966, and detailing the highs and lows of business in the 20th and 21st centuries. Using a mix of interviews, archive recordings and dramatic recreation, the listener is welcomed into a story of community, hardship and the courage to succeed against all odds.

Powers2

Conor McQuaid, CEO and Chairman of Irish Distillers said: “At our core, we believe that Irish Distillers exists to bring people together, be that through the growth of the Irish whiskey category, the experiences we create at our brand homes in Dublin and  Midleton, or the simple enjoyment of our portfolio of whiskeys around the world. From the moment three whiskey families came together in 1966, we have been working hard to sustain and grow an industry that is inextricably linked to our Irish heritage. Everything that we do is driven by a desire to see the continued growth of Irish whiskey on the world stage, and today Irish whiskey has more fans and made more connections than at any other point since the 19th century. We believe that now is the time to tell the story of Irish whiskey to an ever-growing audience and further promote the reputation of one of Ireland’s most iconic exports.”

The podcast features commentary from a variety of guests throughout including, Kristen, Tara and Andrea Jameson, Charles C O’Reilly, descended from John Power and Master Distiller Emeritus at Irish Distillers, Barry Crockett, to name a few – all of whom offer first-hand accounts of events that shaped the landscape of Irish whiskey as we know it.

“The renaissance that Irish whiskey is now enjoying is not only a testament to all those working in whiskey now, but crucially to those that have gone before us and laid the foundations for growth. In our podcast ‘A Story of Irish Whiskey’, we tell their stories and honour their contribution to the moments that have shaped the course of history for the better. We are truly honoured to be able to tell the story of Irish whiskey through our podcast series,” McQuaid added.

There has never been a more exciting time for Irish whiskey, which is now the fastest growing premium spirit globally, with sales of Irish whiskey now accounting for more than one third of all Irish beverage exports. Jameson continues to spearhead the renaissance of the Irish whiskey category with the brand reaching its 29th year of consecutive growth in 2018, with 7.3 million cases sold in 2017/18, up from 500,000 cases during the mid-90s. The amount of whiskey distilleries in Ireland has grown from four in 2013, to more than 20 in six years.

Episodes are available to download now on Audioboom, Apple Podcasts, Google Podcasts, Spotify, Stitcher, TuneIn, Castbox, RadioPublic.

AA ID PR

Notes:

About Irish Distillers

Irish Distillers is Ireland’s leading supplier of spirits and wines and producer of the world’s most well-known and successful Irish whiskeys. Led by Jameson, our brands are driving the global renaissance of Irish whiskey. Jameson is the world’s fastest-growing Irish whiskey, experiencing 29 years of consecutive growth and hitting sales of 7.3m cases in 2018. Our brands are exported to 130+ markets, with over 80 of those experiencing double- or triple-digit growth.

Irish Distillers was formed in 1966, when a merger took place between John Power Son, John Jameson Son and Cork Distilleries Company. In 1988 Irish Distillers joined Pernod Ricard, gaining access to unprecedented levels of investment and an extensive global distribution network. Since 2012, we have invested over €250m to double our production and bottling capacity to meet global demand for our products.

We employ over 600 people across our operations in Cork and Dublin. 

About Pernod Ricard

Pernod Ricard is the world’s n°2 in wines and spirits with consolidated Sales of €8,987 million in FY18. Created in 1975 by the merger of Ricard and Pernod, the Group has undergone sustained development, based on both organic growth and acquisitions: Seagram (2001), Allied Domecq (2005) and VinSprit (2008). Pernod Ricard holds one of the most prestigious brand portfolios in the sector: Absolut Vodka, Ricard pastis, Ballantine’s, Chivas Regal, Royal Salute and The Glenlivet Scotch whiskies, Jameson Irish whiskey, Martell cognac, Havana Club rum, Beefeater gin, Malibu liqueur, Mumm and Perrier-Jouët champagnes, as well Jacob’s Creek, Brancott Estate, Campo Viejo and Kenwood wines. Pernod Ricard employs a workforce of approximately 18,900 people and operates through a decentralised organisation, with 6 “Brand Companies” and 86 “Market Companies” established in each key market. Pernod Ricard is strongly committed to a sustainable development policy and encourages responsible consumption. Pernod Ricard’s strategy and ambition are based on 3 key values that guide its expansion: entrepreneurial spirit, mutual trust and a strong sense of ethics.

Pernod Ricard is listed on Euronext (Ticker: RI; ISIN code: FR0000120693) and is part of the CAC 40 index.

Article source: http://www.whiskyintelligence.com/2019/05/irish-distillers-launches-a-story-of-irish-whiskey-podcast-series-irish-whiskey-news/

Gin: Flavour Twentythree

Raise a Glass to Fred Laing – verslag

EventsGeplaatst door Mark Dermul do, mei 16, 2019 06:44:31

Op 13 mei 2019 organiseerde
importeur Cinoco een tribuut aan Fred Laing in het prachtige kasteel Gravenhof
in Dworp. Ik had de eer en het genoegen om uitgenodigd te worden voor het diner
en ik ging er maar wat graag op in. Immers, het zou een fijn weerzien worden
met deze whiskylegende. We spraken elkaar voor het laatst in februari 2014 toen
we hem in Glasgow, in het hoofdkwartier van Douglas Laing, konden interviewen voor ons boek ‘Whisky voor
Iedereen’.

Het verkeer viel mee en dus was ik
wat vroeger dan verwacht, maar geen probleem, want het terras was letterlijk
zonovergoten. En Fred liep er al rond (hij had net een interview afgerond met
Stijn Hiers van Whiskypassion) en nam even de tijd om met de aanwezigen te
keuvelen. Het was een hartelijk weerzien. Sterker nog: hoewel ik stiekem had
gehoopt dat hij me zich nog zou herinneren van gezicht, was ik met stomheid
geslagen dat hij mij met m’n voornaam aansprak. Hij wist donders goed dat ik
bij hem op bezoek was geweest en dat ik die gepassioneerde Auchentoshan
verzamelaar ben. Respect!

Het duurde niet lang voordat de
eerste bekende gezichten toekwamen. We praatten even bij op het terras alvorens
getrakteerd te worden op een heerlijk aperitief: The Epicurean (een Lowland blended malt) met ginger ale. Erg
verfrissend en ideaal bij dit weertje. Een leuke toepassing van deze whisky die
ik niet eerder in het vizier had, maar voor de komende zomer zeker op het menu
zal komen.

Elke aanwezige dropte zijn naam in
een ton en voor we aan tafel zouden gaan, trok de eregast één naam hieruit, die
met een mooie fles huiswaarts kon keren. De gelukkige winnaar was niemand
minder dan Bob Minnekeer, beter bekend als Whiskybuff Bob. Ik vond het best
passend. Het zijn twee whiskylegendes bij elkaar.

En dan werden we gevraagd de
prachtige gelagzaal van het Gravenhof te betreden en plaats te nemen aan tafel.
En hoewel ik het bijzonder vond dat ik uitgenodigd werd door Stephan en zijn
team, was ik ondersteboven van het feit dat ze besloten hadden mij een plaats
te geven aan de eretafel, naast Fred himself! Moh, how, seg, wat een eer!

En ik beken, het was een erg
gezellige babbel die ik met Fred en Dale – zijn sales manager die was
meegereisd – voerde tijdens het uitgebreide diner. Tot driemaal toe verbeterde
Fred me met ‘Fred, please’, toen ik hem maar Mr Laing bleef noemen. Na drie
pogingen gaf hij het op (het feit dat ik lachtte ‘I had planned to call you Sir Laing at first’ hielp ook). Wat een
gentleman. Hij sprak ronduit over Chris Leggat (zijn schoonzoon, die ik al veel
langer ken, van in zijn tijd bij Auchentoshan) en Cara (zijn dochter die
langzaam maar zeker het bestuur van het bedrijf overneemt) en hun kids, alsook
over zijn bedrijf en hoe hij met plezier aan het uitbollen is, maar toch erg
betrokken wil blijven bij het nieuwe project, de Clutha Distillery. Erg
gezellig en leerrijk allemaal!

Fred zou bij het serveren van elke
gang een woordje uitleg geven over de bijpassende whisky die we te proeven
kregen. Maar zoals het Mr Laing past, nam hij ruimschoots de tijd om op geheel
eigen wijze – noem het gerust stand up comedy – de zaal in te palmen met zijn
prachtige verhalen om zo, via een heel aangename omweg, bij de whisky terecht
te komen.

De amuse (die door iedereen als uit
de kluiten gewassen werd ervaren) was een terrine van konijn die vergezeld werd
door de Scallywag 10 Year Old, een
limited edition van de Speyside blended malt, uitgebracht op 4.500 flessen en
gebotteld op 46%. De inhoud is 100% gerijpt op sherryvaten en had een prachtige
neus. Op smaak vond ik hem een tikkeltje te scherp en droog, maar dat kwam wel
mooi uit met de smeuïge paté op ons bord.

Wie de hond op het label wat nader
bekijkt, stelt vast dat deze maar over één tand beschikt. De hond die model
stond, Binks, was Fred’s speelvogel in huis. Scallywag vertaalt zich trouwens
tot ‘vlegel’ of ‘deugniet’. ‘The dog with
the orthodontic issues’
, omschreef Fred hem blijmoedig. De reeks is een
eerbetoon aan zijn geliefde huisdier.

Het voorgerecht van gerookte zalm
ging gepaard met een heerlijke Caol Ila
8 Year Old 2011
Provenance uit
de zogenaamde Coastal Collection (even opletten dat ik de ‘o’ en ‘a’ hier telkens
op de juiste plaats zet…). Het was een ‘match
made in heaven’
, maar dat kon ook gelegen hebben aan de Rock Oyster die we in een kleine
verstuiver kregen om ons gerechtje met te parfumeren.

De jonge Caol Ila kon mij echt bekoren.
Ik hou wel van zo’n jonge Islay krachtpatser. Gebotteld op 48% slaagde hij er
in de zalm te complementeren met zowel zijn assen en teer op smaak, als zijn
stevige zoetje in de afdronk. Ik nam een fles van dit goedje mee naar huis.

Het hoofdgerecht was er eentje om
duimen en vingers bij af te likken. Perfect gebakken rundsvlees met een bruine jus,
vergezeld van gegratineerde aardappelschijfjes en een garnituur van gestoofde
seizoengroentjes. Maar die ging wel gepaard met een kleine opdracht. We kregen
namelijk niet één, maar twee erg verschillende whisky’s en moesten nadien
bepalen welke van de twee we het best bij dit gerecht vonden passen.

Links stond de Rock Oyster Sherry Finish op ons te wachten, rechts trappelde een Glenrothes 17 Year Old 1997 Old Particular
van ongeduld. De eerste was natuurlijk een rokerige eilandwhisky met een
zoetje, terwijl de tweede een zachte, fruitige Speysider betrof. Beiden pasten
ze, zij het wel op een heel andere manier. Ik
legde het Fred als volgt uit: ‘Seems to
me the Glenrothes complements the food, but in case of the Rock Oyster, it’s
the food that complements the whisky’
. Hij
knikte instemmend.

Dan was het tijd voor het dessert
en het was de whisky waar Fred naar eigen zeggen het meest naar uitkeek. Hij is
zelf verzot op oude grain en deze paste perfect in dat plaatje. Voor hem is de Strathclyde 30 Year Old 1987 XOP een
vloeibare versie van een geweldige Dame Blanche. Wij kregen drie artisanale
pralines in de plaats, waar ik helemaal blij mee was. Tja, chocolade… daar mag
je mij voor uit mijn bed halen.

De grain, uit het jaar waarin Star
Wars op het witte doek verscheen, was – ondanks zijn alcoholpercentage van
52.7% – zijdezacht en smeuïg en kon mij helemaal bekoren. Wetende dat je deze
fles voor zo’n 250 EUR kan kopen is dat eentje die op de kerstlijst mag.

Wie dacht dat er dan al koffie zou
geschonken worden en het einde van de avond ingeluid, was er aan voor de
moeite. Fred had immers nog een leuke fles mee, waarvan hij vond dat hij echt
wel moest geproefd worden met een kaasbordje. Alleen viel het bordje wel enorm
groot uit, moet ik bekennen. De chef wist blijkbaar van geen ophouden in zijn
verwennerij.

Of we geen zin hadden om daar de Bowmore 25 Year Old 1989 XOP op 55.1%
naast te zetten? Geeft een koe melk? Afgezien van het feit dat deze fles al
gauw 450 EUR mag kosten, is hij ook gewoonweg subliem. De kaas – hoe heerlijk
ook – werd al snel vergeten en alle focus op de gouden vloeistof in het glas
gericht. Dit was Genieten met hoofdletter G.

Ik wil toch wel even aanstippen dat
ik erg onder de indruk was van de organisatie van de dag (ja, ook ’s middags
was er een sessie) door de ploeg van Cinoco. Stephan en Glenn en de rest van
het team hebben echt een geweldig evenement in elkaar gezet, waarbij ik
iedereen zag genieten – niet in het minst Fred zelve – en mensen vol lof hoorde
spreken over de locatie, de chef, de whisky’s en de belevenis in zijn geheel.
Erg knap gedaan. Alleen jammer dat het hoofdgerecht toch op tijd kwam. Fred had
immers een tapdansje beloofd indien het bord te lang op zich zou laten wachten.
Dat we dat moesten missen… maar goed. Alle gekheid op een stokje: proficiat,
Cinoco!

En terwijl we ons stilaan
klaarmaakten om afscheid te nemen, nam de ondeugende en vrijgevige spirit van
de eregast toch even de bovenhand. Hij had nog een extra verrassing voor ons in
petto. Of misschien moet ik zeggen een Extra Old Particular verassing.

Hij kwam hij op de proppen met een
sublieme Port Ellen 34 Year Old 1982 XOP,
waarvan slechts 219 flessen op 48.5% werden losgelaten op het grote publiek in
november 2016. Een klein OMG-momentje waar ik toch wel even stil van werd (en
niet alleen omwille van de retailprijs van om en bij de 1.500 EUR). Had ik nog
het geluk dat de betere helft van Stephan van mening was dat ze al genoeg op
had en dat deze dram dan parels voor de zwijnen zou zijn. Ik was met veel gusto
het zwijn van dienst.

Tot slot werd de bar/shop geopend,
die gretig aftrek vond en konden de genodigden nog even hun fles laten signeren
door Fred. Ikzelf – ik ben immers de Toshan Man – had er voor geopteerd de
Auchentoshan 21 Year Old uit de Old Particular reeks van thuis mee te nemen. ‘To Mark, ATB, Fred’ schreef Mr Laing,
daarbij naar mij knipogend. ‘All the
best’, it means,
’ voegde hij er aan toe.

Na uitgebreid afscheid te hebben
genomen van Fred en Dale, mijn oprechte dank in duizendvoud uit te drukken
tegenover Stephan en het team van Cinoco, trok ik met een gelukzalige glimlach
terug naar Gentbrugge om me tegen mijn betere helft te leggen.

‘En, hoe was’t?’ mompelde mijn
slaapdronken schoonheid.
‘Geweldig. Onvergetelijk. Sublieme whisky geproefd en leuk kunnen bijpraten met
Mr Laing.’
‘En… weer een fles gekocht?’
‘Slaap, liefste, slaap.’

May the Malt be with you!

  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post4575

Article source: http://iloapp.whivie.be/blog/blog?Home&post=4590

Gin: Flavour Twentythree

Raise a Glass to Fred Laing – verslag

EventsGeplaatst door Mark Dermul do, mei 16, 2019 06:44:31

Op 13 mei 2019 organiseerde
importeur Cinoco een tribuut aan Fred Laing in het prachtige kasteel Gravenhof
in Dworp. Ik had de eer en het genoegen om uitgenodigd te worden voor het diner
en ik ging er maar wat graag op in. Immers, het zou een fijn weerzien worden
met deze whiskylegende. We spraken elkaar voor het laatst in februari 2014 toen
we hem in Glasgow, in het hoofdkwartier van Douglas Laing, konden interviewen voor ons boek ‘Whisky voor
Iedereen’.

Het verkeer viel mee en dus was ik
wat vroeger dan verwacht, maar geen probleem, want het terras was letterlijk
zonovergoten. En Fred liep er al rond (hij had net een interview afgerond met
Stijn Hiers van Whiskypassion) en nam even de tijd om met de aanwezigen te
keuvelen. Het was een hartelijk weerzien. Sterker nog: hoewel ik stiekem had
gehoopt dat hij me zich nog zou herinneren van gezicht, was ik met stomheid
geslagen dat hij mij met m’n voornaam aansprak. Hij wist donders goed dat ik
bij hem op bezoek was geweest en dat ik die gepassioneerde Auchentoshan
verzamelaar ben. Respect!

Het duurde niet lang voordat de
eerste bekende gezichten toekwamen. We praatten even bij op het terras alvorens
getrakteerd te worden op een heerlijk aperitief: The Epicurean (een Lowland blended malt) met ginger ale. Erg
verfrissend en ideaal bij dit weertje. Een leuke toepassing van deze whisky die
ik niet eerder in het vizier had, maar voor de komende zomer zeker op het menu
zal komen.

Elke aanwezige dropte zijn naam in
een ton en voor we aan tafel zouden gaan, trok de eregast één naam hieruit, die
met een mooie fles huiswaarts kon keren. De gelukkige winnaar was niemand
minder dan Bob Minnekeer, beter bekend als Whiskybuff Bob. Ik vond het best
passend. Het zijn twee whiskylegendes bij elkaar.

En dan werden we gevraagd de
prachtige gelagzaal van het Gravenhof te betreden en plaats te nemen aan tafel.
En hoewel ik het bijzonder vond dat ik uitgenodigd werd door Stephan en zijn
team, was ik ondersteboven van het feit dat ze besloten hadden mij een plaats
te geven aan de eretafel, naast Fred himself! Moh, how, seg, wat een eer!

En ik beken, het was een erg
gezellige babbel die ik met Fred en Dale – zijn sales manager die was
meegereisd – voerde tijdens het uitgebreide diner. Tot driemaal toe verbeterde
Fred me met ‘Fred, please’, toen ik hem maar Mr Laing bleef noemen. Na drie
pogingen gaf hij het op (het feit dat ik lachtte ‘I had planned to call you Sir Laing at first’ hielp ook). Wat een
gentleman. Hij sprak ronduit over Chris Leggat (zijn schoonzoon, die ik al veel
langer ken, van in zijn tijd bij Auchentoshan) en Cara (zijn dochter die
langzaam maar zeker het bestuur van het bedrijf overneemt) en hun kids, alsook
over zijn bedrijf en hoe hij met plezier aan het uitbollen is, maar toch erg
betrokken wil blijven bij het nieuwe project, de Clutha Distillery. Erg
gezellig en leerrijk allemaal!

Fred zou bij het serveren van elke
gang een woordje uitleg geven over de bijpassende whisky die we te proeven
kregen. Maar zoals het Mr Laing past, nam hij ruimschoots de tijd om op geheel
eigen wijze – noem het gerust stand up comedy – de zaal in te palmen met zijn
prachtige verhalen om zo, via een heel aangename omweg, bij de whisky terecht
te komen.

De amuse (die door iedereen als uit
de kluiten gewassen werd ervaren) was een terrine van konijn die vergezeld werd
door de Scallywag 10 Year Old, een
limited edition van de Speyside blended malt, uitgebracht op 4.500 flessen en
gebotteld op 46%. De inhoud is 100% gerijpt op sherryvaten en had een prachtige
neus. Op smaak vond ik hem een tikkeltje te scherp en droog, maar dat kwam wel
mooi uit met de smeuïge paté op ons bord.

Wie de hond op het label wat nader
bekijkt, stelt vast dat deze maar over één tand beschikt. De hond die model
stond, Binks, was Fred’s speelvogel in huis. Scallywag vertaalt zich trouwens
tot ‘vlegel’ of ‘deugniet’. ‘The dog with
the orthodontic issues’
, omschreef Fred hem blijmoedig. De reeks is een
eerbetoon aan zijn geliefde huisdier.

Het voorgerecht van gerookte zalm
ging gepaard met een heerlijke Caol Ila
8 Year Old 2011
Provenance uit
de zogenaamde Coastal Collection (even opletten dat ik de ‘o’ en ‘a’ hier telkens
op de juiste plaats zet…). Het was een ‘match
made in heaven’
, maar dat kon ook gelegen hebben aan de Rock Oyster die we in een kleine
verstuiver kregen om ons gerechtje met te parfumeren.

De jonge Caol Ila kon mij echt bekoren.
Ik hou wel van zo’n jonge Islay krachtpatser. Gebotteld op 48% slaagde hij er
in de zalm te complementeren met zowel zijn assen en teer op smaak, als zijn
stevige zoetje in de afdronk. Ik nam een fles van dit goedje mee naar huis.

Het hoofdgerecht was er eentje om
duimen en vingers bij af te likken. Perfect gebakken rundsvlees met een bruine jus,
vergezeld van gegratineerde aardappelschijfjes en een garnituur van gestoofde
seizoengroentjes. Maar die ging wel gepaard met een kleine opdracht. We kregen
namelijk niet één, maar twee erg verschillende whisky’s en moesten nadien
bepalen welke van de twee we het best bij dit gerecht vonden passen.

Links stond de Rock Oyster Sherry Finish op ons te wachten, rechts trappelde een Glenrothes 17 Year Old 1997 Old Particular
van ongeduld. De eerste was natuurlijk een rokerige eilandwhisky met een
zoetje, terwijl de tweede een zachte, fruitige Speysider betrof. Beiden pasten
ze, zij het wel op een heel andere manier. Ik
legde het Fred als volgt uit: ‘Seems to
me the Glenrothes complements the food, but in case of the Rock Oyster, it’s
the food that complements the whisky’
. Hij
knikte instemmend.

Dan was het tijd voor het dessert
en het was de whisky waar Fred naar eigen zeggen het meest naar uitkeek. Hij is
zelf verzot op oude grain en deze paste perfect in dat plaatje. Voor hem is de Strathclyde 30 Year Old 1987 XOP een
vloeibare versie van een geweldige Dame Blanche. Wij kregen drie artisanale
pralines in de plaats, waar ik helemaal blij mee was. Tja, chocolade… daar mag
je mij voor uit mijn bed halen.

De grain, uit het jaar waarin Star
Wars op het witte doek verscheen, was – ondanks zijn alcoholpercentage van
52.7% – zijdezacht en smeuïg en kon mij helemaal bekoren. Wetende dat je deze
fles voor zo’n 250 EUR kan kopen is dat eentje die op de kerstlijst mag.

Wie dacht dat er dan al koffie zou
geschonken worden en het einde van de avond ingeluid, was er aan voor de
moeite. Fred had immers nog een leuke fles mee, waarvan hij vond dat hij echt
wel moest geproefd worden met een kaasbordje. Alleen viel het bordje wel enorm
groot uit, moet ik bekennen. De chef wist blijkbaar van geen ophouden in zijn
verwennerij.

Of we geen zin hadden om daar de Bowmore 25 Year Old 1989 XOP op 55.1%
naast te zetten? Geeft een koe melk? Afgezien van het feit dat deze fles al
gauw 450 EUR mag kosten, is hij ook gewoonweg subliem. De kaas – hoe heerlijk
ook – werd al snel vergeten en alle focus op de gouden vloeistof in het glas
gericht. Dit was Genieten met hoofdletter G.

Ik wil toch wel even aanstippen dat
ik erg onder de indruk was van de organisatie van de dag (ja, ook ’s middags
was er een sessie) door de ploeg van Cinoco. Stephan en Glenn en de rest van
het team hebben echt een geweldig evenement in elkaar gezet, waarbij ik
iedereen zag genieten – niet in het minst Fred zelve – en mensen vol lof hoorde
spreken over de locatie, de chef, de whisky’s en de belevenis in zijn geheel.
Erg knap gedaan. Alleen jammer dat het hoofdgerecht toch op tijd kwam. Fred had
immers een tapdansje beloofd indien het bord te lang op zich zou laten wachten.
Dat we dat moesten missen… maar goed. Alle gekheid op een stokje: proficiat,
Cinoco!

En terwijl we ons stilaan
klaarmaakten om afscheid te nemen, nam de ondeugende en vrijgevige spirit van
de eregast toch even de bovenhand. Hij had nog een extra verrassing voor ons in
petto. Of misschien moet ik zeggen een Extra Old Particular verassing.

Hij kwam hij op de proppen met een
sublieme Port Ellen 34 Year Old 1982 XOP,
waarvan slechts 219 flessen op 48.5% werden losgelaten op het grote publiek in
november 2016. Een klein OMG-momentje waar ik toch wel even stil van werd (en
niet alleen omwille van de retailprijs van om en bij de 1.500 EUR). Had ik nog
het geluk dat de betere helft van Stephan van mening was dat ze al genoeg op
had en dat deze dram dan parels voor de zwijnen zou zijn. Ik was met veel gusto
het zwijn van dienst.

Tot slot werd de bar/shop geopend,
die gretig aftrek vond en konden de genodigden nog even hun fles laten signeren
door Fred. Ikzelf – ik ben immers de Toshan Man – had er voor geopteerd de
Auchentoshan 21 Year Old uit de Old Particular reeks van thuis mee te nemen. ‘To Mark, ATB, Fred’ schreef Mr Laing,
daarbij naar mij knipogend. ‘All the
best’, it means,
’ voegde hij er aan toe.

Na uitgebreid afscheid te hebben
genomen van Fred en Dale, mijn oprechte dank in duizendvoud uit te drukken
tegenover Stephan en het team van Cinoco, trok ik met een gelukzalige glimlach
terug naar Gentbrugge om me tegen mijn betere helft te leggen.

‘En, hoe was’t?’ mompelde mijn
slaapdronken schoonheid.
‘Geweldig. Onvergetelijk. Sublieme whisky geproefd en leuk kunnen bijpraten met
Mr Laing.’
‘En… weer een fles gekocht?’
‘Slaap, liefste, slaap.’

May the Malt be with you!

  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post4575

Article source: http://iloapp.whivie.be/blog/blog?Home&post=4591