THE GLENLIVET EXPLORES NEW FRONTIERS WITH LAUNCH OF COGNAC CASK FINISH EXPRESSION – Scotch Whisky News

TGL20Captains20Reserve20Image_zps1jbpkosh

THE GLENLIVET EXPLORES NEW FRONTIERS WITH LAUNCH OF

COGNAC CASK FINISH EXPRESSION

The Glenlivet is set to re-assert its credentials as the definitive Single Malt Scotch whisky with the release of a contemporary new expression; Captain’s Reserve, a Single Malt selectively finished in high-quality Cognac casks. The launch is set to push the boundaries of modern Scotch through its distinctive cask combination.

Captain’s Reserve is the result of flavour and cask experimentation. This combination of the raisin-rich intense taste of Cognac with the signature citrus notes and creamy smoothness of The Glenlivet offers consumers the opportunity to broaden their Single Malt Scotch repertoire. The new flavour and taste experience also encourages new consumers to explore the thriving Single Malt Scotch category, which is one of the fastest growing spirits categories globally, and is expected to continue its growth at +6%[1].

This new expression, which will sit as part of The Glenlivet range, is a tribute to Captain William Smith Grant, great-grandson of George Smith, founder of The Glenlivet, the definitive Speyside Single Malt. The Captain not only fought in the First World War in France, but later went on to fight for The Glenlivet, guiding the brand through the difficult Prohibition years and leading the Single Malt Scotch whisky revival in the UK and US. This unique story is brought to life through Captain’s Reserve by uniting the definitive Speyside Single Malt and the opulent rich flavours of Cognac.

Alan Winchester, The Glenlivet Master Distiller, comments: “We know that Single Malt consumers are becoming increasingly adventurous and are seeking to explore new flavour profiles and finishes in the category. Research shows that the global consumption of Cognac is expected to increase by some 2m cases by 2021[2]. By introducing the Cognac casks into our maturation process, we are able to capitalise on the popularity of this flavour and add another dimension to our world-renowned portfolio. The Cognac casks’ influence will bring a real richness to the smooth and fruity style of The Glenlivet, which we’re confident new and existing Single Malt Scotch enthusiasts will enjoy.”

Captain’s Reserve is available globally, with an RRP ranging from £45-48 (or local equivalent).

For more information, or high-resolution images, please contact:

Notes:

The Glenlivet Captain Reserve Tasting notes:

NOSE: Bursting with sweet and fruity aromas. Rich in honey and apricot jam, with notes of sweet cinnamon bread and a subtle sensation of spicy liquorice.

TASTE: Succulent flavours of mandarins in syrup, ripe poached pears and chocolate-dipped raisins.

FINISH: Incredibly smooth and luscious.

About The Glenlivet:

Created by George Smith in 1824, The Glenlivet is The Definitive Speyside Single Malt, renowned for its heritage as a visionary within the single malts category. With its smooth and fruity flavour profile, The Glenlivet has contributed the biggest volume growth of the single malt category worldwide, adding more than any other single malt whisky brand over the past five years (IWSR, 2016). Acting as the guardian for outstanding quality and craftsmanship within single malts, The Glenlivet is dedicated to continuing this legacy and has led innovation within single malt in recent years. Standout initiatives include the release of The Glenlivet Cipher, a mystery single malt, and the creation of The Glenlivet Founder’s Reserve, a great representation of the distillery’s signature style.

About Chivas Brothers:

Chivas Brothers is the Scotch whisky and premium gin business of Pernod Ricard, the world’s n°2 in wines and spirits. Chivas Brothers’ award-winning portfolio features some of the world’s most revered Scotch whisky brands including Chivas Regal, the world’s first luxury whisky and the No.1 Scotch whisky in China; Ballantine’s, Europe’s No.1 Scotch whisky; The Glenlivet, the single malt whisky that set the standard; and Royal Salute, the world’s only exclusively prestige Scotch whisky range. The portfolio also includes two of the world’s leading English gins – Beefeater, the world’s most awarded premium gin, and Plymouth gin – plus a selection of highly acclaimed single malt whiskies, including Aberlour, Longmorn, Scapa, Strathisla and Tormore. The range is completed by a collection of blended Scotch whiskies operating in many of the world’s key whisky markets which includes 100 Pipers, Clan Campbell, Something Special and Passport Scotch.

[1] IWSR, 2016

[2] The Global Cognac Insights report, 2017

Article source: http://www.whiskyintelligence.com/2018/05/the-glenlivet-explores-new-frontiers-with-launch-of-cognac-cask-finish-expression-scotch-whisky-news/

THE BORDERS DISTILLERY® – FIRST SINCE 1837 – Scotch Whisky News

The Borders Distillery Founders Lo-Res

THE BORDERS DISTILLERY® – FIRST SINCE 1837

– Distilling Returns to the Scottish Borders After an Absence of Nearly 200 Years –

It was at 10.11am on 6th March 2018 that new-make spirit started to flow from the copper pot stills at The Borders Distillery in Hawick, a pivotal moment not only for the four founders of the Three Stills Company (TTSC), owners of The Borders Distillery® but also for distilling in the Scottish Borders.

Tomorrow (Tuesday 1st May 2018), The Borders Distillery® will officially open its doors to the public, marking the revival of an industry that had ceased to exist in the region for nearly 200 years – the last-known distillery closed in Kelso in 1837.

In March 2013, Tim Carton, John Fordyce, Tony Roberts and George Tait, founded TTSC aiming to capitalise on the growth of Scotch Whisky sales, particularly in Malt Whisky, and the explosion in demand for gin made in Scotland.   Having all worked at one time or the other at international distillers William Grant Sons and having spent much of their professional lives in the drinks sector, they knew there was an opportunity to be had in building a new distillery and the opportunity lay in the Scottish Borders.

It was John Fordyce who identified Hawick as a potential location. Having worked for world-leading thread manufacturer COATS plc, he knew that the town not only boasted a plentiful supply of magnificent water but it also, owing to its rich manufacturing heritage, had a skilled workforce that to tap into. This, coupled with the absence of an operational distillery and the fact that the region is the heartland for barley production in the UK, presented a compelling case for the distillery to be built in the Scottish Borders as Tim Carton, CEO explained.

“There were some very convincing arguments for us to look to the Scottish Borders for our distillery,” he said.  “The skilled labour market and textile manufacturing history, particularly in tweed and cashmere, were two big influencing factors, as was ready availability of natural resources and raw materials.”

In November 2015 TTSC announced that it had reached its £10m fundraising target to be able to realise its vision for The Borders Distillery® and work started a year later on the 1.3-hectare site overlooking the River Teviot in Hawick.

The site houses two large sheds, dating from 1888, and a Tudor Cotswold building, which was constructed by Hawick Urban Electric Company in 1903.  TTSC took the decision to preserve as much of the buildings’ historical features in the redevelopment as they could and, under the guidance of GMA Architects and contractors M J Ballantyne, signs of this sensitive restoration style are evident throughout.

The random rubble construction walls have been left exposed; the original trusses, wooden sarking and aluminium batons spanning the mash and still halls, have been fully refurbished.  Wherever possible, materials have been salvaged, reused or repurposed: stonework, ironmongery, doors, even slates have all found new homes.

The creation of a sustainable business model that would deliver social, environmental and economic benefits was fundamental to the TTSC management team.

Up to nineteen jobs will be created locally across the business’ core functions and over 65% of the civil budget was spent in the Borders area.  The barley sourced for distilling is entirely grown in the Scottish Borders, while all co-products (draff, spent lees and pot ale) will be used solely in the region. Process water for the distillery is drawn by borehole from the water table and cooling water is taken from the River Teviot, in the same way the town’s textile mills have done for centuries.

The distillery comprises a visitor centre and shop on the ground floor and entertaining/meeting space on the first floor: the open-plan Gallery, furnished with a bar and lounge seating, and the Teviot Room. The still hall is equipped with two wash stills, two spirit stills and a specially commissioned Carter Head still, all manufactured by Forsyths of Rothes.  Operating at full capacity, The Borders Distillery® can produce up to two million litres of pure alcohol.

It will be a minimum of three years in cask before the first Borders Distillery Single Malt can legally be made available for sale.  TTSC, however, already has two brands in market: Clan Fraser, a blended scotch whisky, and Lower East Side, a blended malt scotch whisky.

Tim Carton added: “It was five years ago that we (the founders) came together to create a business plan that would spearhead the resurrection of an industry that had been lost to this region for generations.  This is a seminal moment for our business. In addition to being the first Scotch Whisky distillery to exist and operate in the Scottish Borders since 1837, we are now in a position to contribute to the growth of this fine industry.  Scotch whisky is again experiencing exciting times with growth fueled by new and more mature markets.”

Scotch Whisky is the world’s number one internationally traded spirit drink and it enjoyed a record-breaking year for exports in 2017. According to official HMRC data, last year Scotch grew in both volume and value (by 1.6% and 8.9% respectively) to a total of £4.36bn – the equivalent of 1.23bn bottles exported globally.

The Borders Distillery® will open 10am to 4pm Monday to Saturday and guided tours will be held on the hour, every hour, for a ticket price of £12.

The Borders Distillery® – First Since 1837

www.thebordersdistillery.com

The Borders Distillery®

Commercial Road

Hawick

TD9 7AQ

T: 01450 374330

 Notes:

TTSC’s investors include the Edinburgh-based investment company Badenoch Co. whose owner Malcolm Offord, is TTSC Chairman; the Ballande family in France (originating from the Scottish Lowlands and now an international, diversified and pioneering commercial group in France and the Asia Pacific region) and Drake Enterprises (an international investment group headquartered in Switzerland with Scottish ancestry and a background in food retailing, real estate and agribusiness).

Article source: http://www.whiskyintelligence.com/2018/05/the-borders-distillery-first-since-1837-scotch-whisky-news/

The Winter Queen

Chris’ 1973 Birthday Tasting

EventsGeplaatst door Mark Dermul vr, maart 23, 2018 07:20:58

Deze jaarlijkse tasting van Zijne
Excellentie Chris Lauriers begint ondertussen legendarische vormen aan te nemen
– voor zover ze dat nog niet heeft. Dinsdag
20 maart 2018 was het al de 13e editie – voor mij de 4e
keer dat ik er bij kon zijn – en wederom was het een vloeibaar feestje van erg
hoog niveau. Dit is de haute couture
der whisky tastings, geloof me.

Alle usual suspects tekenden weer present (u weet wie u bent!) en –
zoals ik ondertussen al gewend ben – vlogen de Auchentoshan grapjes mij al om
de oren nadat ik nog geen twee minuten in ’t Parlement was binnengestapt. De
toon was meteen gezet.

In afwachting van het openen der
debatten liet ik mij een winterbiertje welgevallen: Broeder Jacob Double Port,
het eerste Belgische bier dat met porto werd verrijkt. Erg aangenaam om de
smaakpapillen op gang te krijgen. Maar eens alle zitjes bezet waren – en het
was weer bakske vol – kon Zijne Excellentie van start.

De whisky diende wederom blind
geproefd. Enerzijds omdat Chris van mening is dat dit boeiender is (waar ik hem
zeker in volg), maar anderzijds ook uit pure luiheid. Geef het maar toe, Chris,
een boekje maken is teveel moeite. En al zeker eentje waar geen fouten in
staan… Ah, waar is den tijd?

Enfin. Genoeg gemijmerd over betere
tijden en aan de slag.

Hieronder een kort overzicht van de
rommel die Chris uit zijn kelder toverde (je moet het hem wel nageven… hij
geraakt wel op een erg elegante manier van zijn slechte flessen af, gelukkig
viel het gezelschap nog mee).

Voor de nieuwe lezers van dit blog:
dat is tongue-in-cheek bedoeld.

Old Smuggler, bottled 1973, 40%

Deze oude blend werd aan mijn tafel
herkend! En neen, we hadden niet gespiekt, Chris! Op de neus kreeg ik
appelsien, abrikozen en iets metaligs. Yup, toch een beetje OBE. Op smaak
vertaalde dat zich zelfs tot wat plastiek. En in de afdronk werd hij zelf een
beetje onaangenaam.

Uiteindelijk blijft het een
niemendalletje, natuurlijk, maar hij is alvast stukken beter dan de versie die
je vandaag (terecht op het onderste schap) in de supermarkt kan vinden.

North of Scotland 38 Year Old 1973 Clan Denny, 52%

Hola, mijn eerste North of Scotland
(nou, ja, ik had eerder al een Strathmore geproefd, wat van dezelfde
distilleerderij afkomstig is). Deze single grain is donkerzoet op de neus met
kokos, flink bourbonny op smaak (ik dacht zelfs dat het een bourbon was) en
superlekker in de lange afdronk.

Erg mooi single grain, hoor.
Aanrader!

Inverleven 36 Year Old 1973 Deoch an Doras, 48.85%

Inverleven is een nobele onbekende
Lowlander, die op de terreinen van de Dumbarton graandistilleerderij stond en
gesloten werd in 1991. Ik had er nog maar twee geproefd – van Gordon
Macphail – en was absoluut underwhelmed.
Dus was de verwachting voor deze laaggespannen. Hoe fout was dat! Snoeperig
zoet op de neus met gekonfijt fruit, munt en een toets van vermolmd hout. Een
zachte, zoete smaak met… euh… zoete erwtjes in de afdronk… Dat had ik nog niet
eerder meegemaakt.

Laat deze zeker even ademen en u
zal niet teleurgesteld zijn. Voor mij eindigde hij als tweede vanavond. Aanrader!

Glen
Flagler 29 Year Old 1973, 46%

OMG… mijn allereerste Glen Flagler!
Maar het verhaal van de distilleerderij ligt wat ingewikkeld. Dus kijk snel
even hier om
erachter te komen dat het een maltdistilleerderij was op de terreinen van
Moffat en ook de Killyloch en Islebrae malts stookte. Hoe dan ook, deze whisky was
fruitig fris en licht zoetzuur met guimauve (altijd plezant!) en quasi-tropisch
fruit op de neus. Lekker olieachtig offreerde hij biscuits en citrus op de
tong, flink gepeperd. De afdronk was zelfs pikant en heerlijk lang.

Absoluut zalige whisky en voor mij
de winnaar van de avond zonder enige twijfel. Ja, jongens, ze maken toch goeie
whisky in de Lowlands, zeg nu zelf.

Garnheath 24 Year Old 1973, Signatory, 56.8%

Deze fles – van dezelfde
distilleerderij als de vorige, maar dan een single grain – hadden we in 2013 al
eens gepresenteerd gekregen, maar werd hier als toemaatje naast de Glen Flagler
gezet. Witte chocolade, ananas, banaan en kokos op de neus en de smaak – zacht
gepeperd – met een middelange afdronk.

Het was een fijn weerzien – en een leuk
extraatje van Chris.

Glen
Spey 32 Year Old 1973 Jack Wiebers, 48.7%

Wil je geloven dat ik eerder nog
maar één Glen Spey geproefd had? Dat was de Diageo Special Release uit 2010 en
die was top. Maar deze was dat zeker
ook! Suikerzoet op citrus en sherrytoetsen met carré confituur op de neus. Op
smaak is hij wat droog met citrus en een licht bittere toets en wat noten,
terwijl hij lekker een kruidige en lange finish biedt.

Ik zou gezworen hebben dat dit een sherryvat
was, maar het label beweert het tegendeel. Hij eindige voor mij op de derde
plaats vanavond.

Glenallachie
38 Year Old 1973 Malts of Scotland, 44.0%

Glenallachie is enkele maanden
geleden overgenomen door Billy Walker, die we natuurlijk nog kennen van de
revival van BenRiach (en GlenDronach en Glenglassaugh). Maar dit is een
onafhankelijke botteling van het Duitse Malts of Scotland. Op de neus was hij
droog, zoet en herbaal tegelijkertijd, maar er zat ook wat nat karton op de
neus. Op smaak vond ik hem eerder vlak op wafels en zoet fruit, terwijl de
afdronk eerder kort was.

Geen slechte whisky, versta me niet verkeerd.
Maar voor mij de teleurstelling van de avond.

Bunnahabhain
34 Year Old 1973 Celtic Heartlands, 46.1%

Dat Chris zou eindigen met een
Bunna was een beetje voorspelbaar, maar als hij zo lekker is als degene die
geschonken werd, dan vinden we voorspelbaarheid absoluut niet erg. Dit is
immers de legendarische Celtic Heartlands release van niemand minder dan Jim
McEwan. Verrassend melkachtig op de neus met kaas, kruisbessen en paraffine.
Erg apart. Flink wat appelsien op smaak, tikkeltje zoetzuur zeg maar, maar met
een mooi bittertje. Prima balans. De afdronk was lang en kruidig op gember en
kinine.

Deze was erg leuk, maar naar mijn
(on)bescheiden mening niet top. Sorry, Chris… ‘t Is geen Auchentoshan, hé?

En daarmee werden de debatten gesloten.

Phew! Wat een line-up! Flink wat malts waarvan ik er nog maar één of zelfs
geen geproefd had. Dat is toch een droom als whiskyliefhebber. En als je alle
jaren rijping van deze juweeltjes optelt, komen we toch aan niet minder dan 241
jaar op vat. Dat kan tellen, toch? Om van de (huidige) prijzen maar te zwijgen.
Wil je deze line-up – als je hem überhaupt al kan vinden – vandaag aanschaffen,
ben je dik 4.400 EUR kwijt. Djeez…Dat is toch een groot privilege, hoor.

Daarom eindig ik graag met een
GROOT WOORD VAN DANK aan Zijne Excellentie. Dat ik dit mocht meemaken (zo, de
uitnodiging voor volgend jaar is bij deze wellicht verzekerd).

Alle gekheid op een stokje: het was weer
absolute top.

En ook een dikke merci aan ‘t
Parlement, natuurlijk, de gezelligste bier- en whiskypub van Halle en ruime omstreken!

May
the Malt be with you!

  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post4038

Article source: http://iloapp.whivie.be/blog/blog?Home&post=4057

Boek: Whiskykenner word je zo

Chris’ 1973 Birthday Tasting

EventsGeplaatst door Mark Dermul vr, maart 23, 2018 07:20:58

Deze jaarlijkse tasting van Zijne
Excellentie Chris Lauriers begint ondertussen legendarische vormen aan te nemen
– voor zover ze dat nog niet heeft. Dinsdag
20 maart 2018 was het al de 13e editie – voor mij de 4e
keer dat ik er bij kon zijn – en wederom was het een vloeibaar feestje van erg
hoog niveau. Dit is de haute couture
der whisky tastings, geloof me.

Alle usual suspects tekenden weer present (u weet wie u bent!) en –
zoals ik ondertussen al gewend ben – vlogen de Auchentoshan grapjes mij al om
de oren nadat ik nog geen twee minuten in ’t Parlement was binnengestapt. De
toon was meteen gezet.

In afwachting van het openen der
debatten liet ik mij een winterbiertje welgevallen: Broeder Jacob Double Port,
het eerste Belgische bier dat met porto werd verrijkt. Erg aangenaam om de
smaakpapillen op gang te krijgen. Maar eens alle zitjes bezet waren – en het
was weer bakske vol – kon Zijne Excellentie van start.

De whisky diende wederom blind
geproefd. Enerzijds omdat Chris van mening is dat dit boeiender is (waar ik hem
zeker in volg), maar anderzijds ook uit pure luiheid. Geef het maar toe, Chris,
een boekje maken is teveel moeite. En al zeker eentje waar geen fouten in
staan… Ah, waar is den tijd?

Enfin. Genoeg gemijmerd over betere
tijden en aan de slag.

Hieronder een kort overzicht van de
rommel die Chris uit zijn kelder toverde (je moet het hem wel nageven… hij
geraakt wel op een erg elegante manier van zijn slechte flessen af, gelukkig
viel het gezelschap nog mee).

Voor de nieuwe lezers van dit blog:
dat is tongue-in-cheek bedoeld.

Old Smuggler, bottled 1973, 40%

Deze oude blend werd aan mijn tafel
herkend! En neen, we hadden niet gespiekt, Chris! Op de neus kreeg ik
appelsien, abrikozen en iets metaligs. Yup, toch een beetje OBE. Op smaak
vertaalde dat zich zelfs tot wat plastiek. En in de afdronk werd hij zelf een
beetje onaangenaam.

Uiteindelijk blijft het een
niemendalletje, natuurlijk, maar hij is alvast stukken beter dan de versie die
je vandaag (terecht op het onderste schap) in de supermarkt kan vinden.

North of Scotland 38 Year Old 1973 Clan Denny, 52%

Hola, mijn eerste North of Scotland
(nou, ja, ik had eerder al een Strathmore geproefd, wat van dezelfde
distilleerderij afkomstig is). Deze single grain is donkerzoet op de neus met
kokos, flink bourbonny op smaak (ik dacht zelfs dat het een bourbon was) en
superlekker in de lange afdronk.

Erg mooi single grain, hoor.
Aanrader!

Inverleven 36 Year Old 1973 Deoch an Doras, 48.85%

Inverleven is een nobele onbekende
Lowlander, die op de terreinen van de Dumbarton graandistilleerderij stond en
gesloten werd in 1991. Ik had er nog maar twee geproefd – van Gordon
Macphail – en was absoluut underwhelmed.
Dus was de verwachting voor deze laaggespannen. Hoe fout was dat! Snoeperig
zoet op de neus met gekonfijt fruit, munt en een toets van vermolmd hout. Een
zachte, zoete smaak met… euh… zoete erwtjes in de afdronk… Dat had ik nog niet
eerder meegemaakt.

Laat deze zeker even ademen en u
zal niet teleurgesteld zijn. Voor mij eindigde hij als tweede vanavond. Aanrader!

Glen
Flagler 29 Year Old 1973, 46%

OMG… mijn allereerste Glen Flagler!
Maar het verhaal van de distilleerderij ligt wat ingewikkeld. Dus kijk snel
even hier om
erachter te komen dat het een maltdistilleerderij was op de terreinen van
Moffat en ook de Killyloch en Islebrae malts stookte. Hoe dan ook, deze whisky was
fruitig fris en licht zoetzuur met guimauve (altijd plezant!) en quasi-tropisch
fruit op de neus. Lekker olieachtig offreerde hij biscuits en citrus op de
tong, flink gepeperd. De afdronk was zelfs pikant en heerlijk lang.

Absoluut zalige whisky en voor mij
de winnaar van de avond zonder enige twijfel. Ja, jongens, ze maken toch goeie
whisky in de Lowlands, zeg nu zelf.

Garnheath 24 Year Old 1973, Signatory, 56.8%

Deze fles – van dezelfde
distilleerderij als de vorige, maar dan een single grain – hadden we in 2013 al
eens gepresenteerd gekregen, maar werd hier als toemaatje naast de Glen Flagler
gezet. Witte chocolade, ananas, banaan en kokos op de neus en de smaak – zacht
gepeperd – met een middelange afdronk.

Het was een fijn weerzien – en een leuk
extraatje van Chris.

Glen
Spey 32 Year Old 1973 Jack Wiebers, 48.7%

Wil je geloven dat ik eerder nog
maar één Glen Spey geproefd had? Dat was de Diageo Special Release uit 2010 en
die was top. Maar deze was dat zeker
ook! Suikerzoet op citrus en sherrytoetsen met carré confituur op de neus. Op
smaak is hij wat droog met citrus en een licht bittere toets en wat noten,
terwijl hij lekker een kruidige en lange finish biedt.

Ik zou gezworen hebben dat dit een sherryvat
was, maar het label beweert het tegendeel. Hij eindige voor mij op de derde
plaats vanavond.

Glenallachie
38 Year Old 1973 Malts of Scotland, 44.0%

Glenallachie is enkele maanden
geleden overgenomen door Billy Walker, die we natuurlijk nog kennen van de
revival van BenRiach (en GlenDronach en Glenglassaugh). Maar dit is een
onafhankelijke botteling van het Duitse Malts of Scotland. Op de neus was hij
droog, zoet en herbaal tegelijkertijd, maar er zat ook wat nat karton op de
neus. Op smaak vond ik hem eerder vlak op wafels en zoet fruit, terwijl de
afdronk eerder kort was.

Geen slechte whisky, versta me niet verkeerd.
Maar voor mij de teleurstelling van de avond.

Bunnahabhain
34 Year Old 1973 Celtic Heartlands, 46.1%

Dat Chris zou eindigen met een
Bunna was een beetje voorspelbaar, maar als hij zo lekker is als degene die
geschonken werd, dan vinden we voorspelbaarheid absoluut niet erg. Dit is
immers de legendarische Celtic Heartlands release van niemand minder dan Jim
McEwan. Verrassend melkachtig op de neus met kaas, kruisbessen en paraffine.
Erg apart. Flink wat appelsien op smaak, tikkeltje zoetzuur zeg maar, maar met
een mooi bittertje. Prima balans. De afdronk was lang en kruidig op gember en
kinine.

Deze was erg leuk, maar naar mijn
(on)bescheiden mening niet top. Sorry, Chris… ‘t Is geen Auchentoshan, hé?

En daarmee werden de debatten gesloten.

Phew! Wat een line-up! Flink wat malts waarvan ik er nog maar één of zelfs
geen geproefd had. Dat is toch een droom als whiskyliefhebber. En als je alle
jaren rijping van deze juweeltjes optelt, komen we toch aan niet minder dan 241
jaar op vat. Dat kan tellen, toch? Om van de (huidige) prijzen maar te zwijgen.
Wil je deze line-up – als je hem überhaupt al kan vinden – vandaag aanschaffen,
ben je dik 4.400 EUR kwijt. Djeez…Dat is toch een groot privilege, hoor.

Daarom eindig ik graag met een
GROOT WOORD VAN DANK aan Zijne Excellentie. Dat ik dit mocht meemaken (zo, de
uitnodiging voor volgend jaar is bij deze wellicht verzekerd).

Alle gekheid op een stokje: het was weer
absolute top.

En ook een dikke merci aan ‘t
Parlement, natuurlijk, de gezelligste bier- en whiskypub van Halle en ruime omstreken!

May
the Malt be with you!

  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post4038

Article source: http://iloapp.whivie.be/blog/blog?Home&post=4056

Caperdonich 21 Year Old 1995 Signatory Vintage UCF

Chris’ 1973 Birthday Tasting

EventsGeplaatst door Mark Dermul vr, maart 23, 2018 07:20:58

Deze jaarlijkse tasting van Zijne
Excellentie Chris Lauriers begint ondertussen legendarische vormen aan te nemen
– voor zover ze dat nog niet heeft. Dinsdag
20 maart 2018 was het al de 13e editie – voor mij de 4e
keer dat ik er bij kon zijn – en wederom was het een vloeibaar feestje van erg
hoog niveau. Dit is de haute couture
der whisky tastings, geloof me.

Alle usual suspects tekenden weer present (u weet wie u bent!) en –
zoals ik ondertussen al gewend ben – vlogen de Auchentoshan grapjes mij al om
de oren nadat ik nog geen twee minuten in ’t Parlement was binnengestapt. De
toon was meteen gezet.

In afwachting van het openen der
debatten liet ik mij een winterbiertje welgevallen: Broeder Jacob Double Port,
het eerste Belgische bier dat met porto werd verrijkt. Erg aangenaam om de
smaakpapillen op gang te krijgen. Maar eens alle zitjes bezet waren – en het
was weer bakske vol – kon Zijne Excellentie van start.

De whisky diende wederom blind
geproefd. Enerzijds omdat Chris van mening is dat dit boeiender is (waar ik hem
zeker in volg), maar anderzijds ook uit pure luiheid. Geef het maar toe, Chris,
een boekje maken is teveel moeite. En al zeker eentje waar geen fouten in
staan… Ah, waar is den tijd?

Enfin. Genoeg gemijmerd over betere
tijden en aan de slag.

Hieronder een kort overzicht van de
rommel die Chris uit zijn kelder toverde (je moet het hem wel nageven… hij
geraakt wel op een erg elegante manier van zijn slechte flessen af, gelukkig
viel het gezelschap nog mee).

Voor de nieuwe lezers van dit blog:
dat is tongue-in-cheek bedoeld.

Old Smuggler, bottled 1973, 40%

Deze oude blend werd aan mijn tafel
herkend! En neen, we hadden niet gespiekt, Chris! Op de neus kreeg ik
appelsien, abrikozen en iets metaligs. Yup, toch een beetje OBE. Op smaak
vertaalde dat zich zelfs tot wat plastiek. En in de afdronk werd hij zelf een
beetje onaangenaam.

Uiteindelijk blijft het een
niemendalletje, natuurlijk, maar hij is alvast stukken beter dan de versie die
je vandaag (terecht op het onderste schap) in de supermarkt kan vinden.

North of Scotland 38 Year Old 1973 Clan Denny, 52%

Hola, mijn eerste North of Scotland
(nou, ja, ik had eerder al een Strathmore geproefd, wat van dezelfde
distilleerderij afkomstig is). Deze single grain is donkerzoet op de neus met
kokos, flink bourbonny op smaak (ik dacht zelfs dat het een bourbon was) en
superlekker in de lange afdronk.

Erg mooi single grain, hoor.
Aanrader!

Inverleven 36 Year Old 1973 Deoch an Doras, 48.85%

Inverleven is een nobele onbekende
Lowlander, die op de terreinen van de Dumbarton graandistilleerderij stond en
gesloten werd in 1991. Ik had er nog maar twee geproefd – van Gordon
Macphail – en was absoluut underwhelmed.
Dus was de verwachting voor deze laaggespannen. Hoe fout was dat! Snoeperig
zoet op de neus met gekonfijt fruit, munt en een toets van vermolmd hout. Een
zachte, zoete smaak met… euh… zoete erwtjes in de afdronk… Dat had ik nog niet
eerder meegemaakt.

Laat deze zeker even ademen en u
zal niet teleurgesteld zijn. Voor mij eindigde hij als tweede vanavond. Aanrader!

Glen
Flagler 29 Year Old 1973, 46%

OMG… mijn allereerste Glen Flagler!
Maar het verhaal van de distilleerderij ligt wat ingewikkeld. Dus kijk snel
even hier om
erachter te komen dat het een maltdistilleerderij was op de terreinen van
Moffat en ook de Killyloch en Islebrae malts stookte. Hoe dan ook, deze whisky was
fruitig fris en licht zoetzuur met guimauve (altijd plezant!) en quasi-tropisch
fruit op de neus. Lekker olieachtig offreerde hij biscuits en citrus op de
tong, flink gepeperd. De afdronk was zelfs pikant en heerlijk lang.

Absoluut zalige whisky en voor mij
de winnaar van de avond zonder enige twijfel. Ja, jongens, ze maken toch goeie
whisky in de Lowlands, zeg nu zelf.

Garnheath 24 Year Old 1973, Signatory, 56.8%

Deze fles – van dezelfde
distilleerderij als de vorige, maar dan een single grain – hadden we in 2013 al
eens gepresenteerd gekregen, maar werd hier als toemaatje naast de Glen Flagler
gezet. Witte chocolade, ananas, banaan en kokos op de neus en de smaak – zacht
gepeperd – met een middelange afdronk.

Het was een fijn weerzien – en een leuk
extraatje van Chris.

Glen
Spey 32 Year Old 1973 Jack Wiebers, 48.7%

Wil je geloven dat ik eerder nog
maar één Glen Spey geproefd had? Dat was de Diageo Special Release uit 2010 en
die was top. Maar deze was dat zeker
ook! Suikerzoet op citrus en sherrytoetsen met carré confituur op de neus. Op
smaak is hij wat droog met citrus en een licht bittere toets en wat noten,
terwijl hij lekker een kruidige en lange finish biedt.

Ik zou gezworen hebben dat dit een sherryvat
was, maar het label beweert het tegendeel. Hij eindige voor mij op de derde
plaats vanavond.

Glenallachie
38 Year Old 1973 Malts of Scotland, 44.0%

Glenallachie is enkele maanden
geleden overgenomen door Billy Walker, die we natuurlijk nog kennen van de
revival van BenRiach (en GlenDronach en Glenglassaugh). Maar dit is een
onafhankelijke botteling van het Duitse Malts of Scotland. Op de neus was hij
droog, zoet en herbaal tegelijkertijd, maar er zat ook wat nat karton op de
neus. Op smaak vond ik hem eerder vlak op wafels en zoet fruit, terwijl de
afdronk eerder kort was.

Geen slechte whisky, versta me niet verkeerd.
Maar voor mij de teleurstelling van de avond.

Bunnahabhain
34 Year Old 1973 Celtic Heartlands, 46.1%

Dat Chris zou eindigen met een
Bunna was een beetje voorspelbaar, maar als hij zo lekker is als degene die
geschonken werd, dan vinden we voorspelbaarheid absoluut niet erg. Dit is
immers de legendarische Celtic Heartlands release van niemand minder dan Jim
McEwan. Verrassend melkachtig op de neus met kaas, kruisbessen en paraffine.
Erg apart. Flink wat appelsien op smaak, tikkeltje zoetzuur zeg maar, maar met
een mooi bittertje. Prima balans. De afdronk was lang en kruidig op gember en
kinine.

Deze was erg leuk, maar naar mijn
(on)bescheiden mening niet top. Sorry, Chris… ‘t Is geen Auchentoshan, hé?

En daarmee werden de debatten gesloten.

Phew! Wat een line-up! Flink wat malts waarvan ik er nog maar één of zelfs
geen geproefd had. Dat is toch een droom als whiskyliefhebber. En als je alle
jaren rijping van deze juweeltjes optelt, komen we toch aan niet minder dan 241
jaar op vat. Dat kan tellen, toch? Om van de (huidige) prijzen maar te zwijgen.
Wil je deze line-up – als je hem überhaupt al kan vinden – vandaag aanschaffen,
ben je dik 4.400 EUR kwijt. Djeez…Dat is toch een groot privilege, hoor.

Daarom eindig ik graag met een
GROOT WOORD VAN DANK aan Zijne Excellentie. Dat ik dit mocht meemaken (zo, de
uitnodiging voor volgend jaar is bij deze wellicht verzekerd).

Alle gekheid op een stokje: het was weer
absolute top.

En ook een dikke merci aan ‘t
Parlement, natuurlijk, de gezelligste bier- en whiskypub van Halle en ruime omstreken!

May
the Malt be with you!

  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post4038

Article source: http://iloapp.whivie.be/blog/blog?Home&post=4055

Caperdonich 23 Year Old 1992 Berry Bros & Rudd

Chris’ 1973 Birthday Tasting

EventsGeplaatst door Mark Dermul vr, maart 23, 2018 07:20:58

Deze jaarlijkse tasting van Zijne
Excellentie Chris Lauriers begint ondertussen legendarische vormen aan te nemen
– voor zover ze dat nog niet heeft. Dinsdag
20 maart 2018 was het al de 13e editie – voor mij de 4e
keer dat ik er bij kon zijn – en wederom was het een vloeibaar feestje van erg
hoog niveau. Dit is de haute couture
der whisky tastings, geloof me.

Alle usual suspects tekenden weer present (u weet wie u bent!) en –
zoals ik ondertussen al gewend ben – vlogen de Auchentoshan grapjes mij al om
de oren nadat ik nog geen twee minuten in ’t Parlement was binnengestapt. De
toon was meteen gezet.

In afwachting van het openen der
debatten liet ik mij een winterbiertje welgevallen: Broeder Jacob Double Port,
het eerste Belgische bier dat met porto werd verrijkt. Erg aangenaam om de
smaakpapillen op gang te krijgen. Maar eens alle zitjes bezet waren – en het
was weer bakske vol – kon Zijne Excellentie van start.

De whisky diende wederom blind
geproefd. Enerzijds omdat Chris van mening is dat dit boeiender is (waar ik hem
zeker in volg), maar anderzijds ook uit pure luiheid. Geef het maar toe, Chris,
een boekje maken is teveel moeite. En al zeker eentje waar geen fouten in
staan… Ah, waar is den tijd?

Enfin. Genoeg gemijmerd over betere
tijden en aan de slag.

Hieronder een kort overzicht van de
rommel die Chris uit zijn kelder toverde (je moet het hem wel nageven… hij
geraakt wel op een erg elegante manier van zijn slechte flessen af, gelukkig
viel het gezelschap nog mee).

Voor de nieuwe lezers van dit blog:
dat is tongue-in-cheek bedoeld.

Old Smuggler, bottled 1973, 40%

Deze oude blend werd aan mijn tafel
herkend! En neen, we hadden niet gespiekt, Chris! Op de neus kreeg ik
appelsien, abrikozen en iets metaligs. Yup, toch een beetje OBE. Op smaak
vertaalde dat zich zelfs tot wat plastiek. En in de afdronk werd hij zelf een
beetje onaangenaam.

Uiteindelijk blijft het een
niemendalletje, natuurlijk, maar hij is alvast stukken beter dan de versie die
je vandaag (terecht op het onderste schap) in de supermarkt kan vinden.

North of Scotland 38 Year Old 1973 Clan Denny, 52%

Hola, mijn eerste North of Scotland
(nou, ja, ik had eerder al een Strathmore geproefd, wat van dezelfde
distilleerderij afkomstig is). Deze single grain is donkerzoet op de neus met
kokos, flink bourbonny op smaak (ik dacht zelfs dat het een bourbon was) en
superlekker in de lange afdronk.

Erg mooi single grain, hoor.
Aanrader!

Inverleven 36 Year Old 1973 Deoch an Doras, 48.85%

Inverleven is een nobele onbekende
Lowlander, die op de terreinen van de Dumbarton graandistilleerderij stond en
gesloten werd in 1991. Ik had er nog maar twee geproefd – van Gordon
Macphail – en was absoluut underwhelmed.
Dus was de verwachting voor deze laaggespannen. Hoe fout was dat! Snoeperig
zoet op de neus met gekonfijt fruit, munt en een toets van vermolmd hout. Een
zachte, zoete smaak met… euh… zoete erwtjes in de afdronk… Dat had ik nog niet
eerder meegemaakt.

Laat deze zeker even ademen en u
zal niet teleurgesteld zijn. Voor mij eindigde hij als tweede vanavond. Aanrader!

Glen
Flagler 29 Year Old 1973, 46%

OMG… mijn allereerste Glen Flagler!
Maar het verhaal van de distilleerderij ligt wat ingewikkeld. Dus kijk snel
even hier om
erachter te komen dat het een maltdistilleerderij was op de terreinen van
Moffat en ook de Killyloch en Islebrae malts stookte. Hoe dan ook, deze whisky was
fruitig fris en licht zoetzuur met guimauve (altijd plezant!) en quasi-tropisch
fruit op de neus. Lekker olieachtig offreerde hij biscuits en citrus op de
tong, flink gepeperd. De afdronk was zelfs pikant en heerlijk lang.

Absoluut zalige whisky en voor mij
de winnaar van de avond zonder enige twijfel. Ja, jongens, ze maken toch goeie
whisky in de Lowlands, zeg nu zelf.

Garnheath 24 Year Old 1973, Signatory, 56.8%

Deze fles – van dezelfde
distilleerderij als de vorige, maar dan een single grain – hadden we in 2013 al
eens gepresenteerd gekregen, maar werd hier als toemaatje naast de Glen Flagler
gezet. Witte chocolade, ananas, banaan en kokos op de neus en de smaak – zacht
gepeperd – met een middelange afdronk.

Het was een fijn weerzien – en een leuk
extraatje van Chris.

Glen
Spey 32 Year Old 1973 Jack Wiebers, 48.7%

Wil je geloven dat ik eerder nog
maar één Glen Spey geproefd had? Dat was de Diageo Special Release uit 2010 en
die was top. Maar deze was dat zeker
ook! Suikerzoet op citrus en sherrytoetsen met carré confituur op de neus. Op
smaak is hij wat droog met citrus en een licht bittere toets en wat noten,
terwijl hij lekker een kruidige en lange finish biedt.

Ik zou gezworen hebben dat dit een sherryvat
was, maar het label beweert het tegendeel. Hij eindige voor mij op de derde
plaats vanavond.

Glenallachie
38 Year Old 1973 Malts of Scotland, 44.0%

Glenallachie is enkele maanden
geleden overgenomen door Billy Walker, die we natuurlijk nog kennen van de
revival van BenRiach (en GlenDronach en Glenglassaugh). Maar dit is een
onafhankelijke botteling van het Duitse Malts of Scotland. Op de neus was hij
droog, zoet en herbaal tegelijkertijd, maar er zat ook wat nat karton op de
neus. Op smaak vond ik hem eerder vlak op wafels en zoet fruit, terwijl de
afdronk eerder kort was.

Geen slechte whisky, versta me niet verkeerd.
Maar voor mij de teleurstelling van de avond.

Bunnahabhain
34 Year Old 1973 Celtic Heartlands, 46.1%

Dat Chris zou eindigen met een
Bunna was een beetje voorspelbaar, maar als hij zo lekker is als degene die
geschonken werd, dan vinden we voorspelbaarheid absoluut niet erg. Dit is
immers de legendarische Celtic Heartlands release van niemand minder dan Jim
McEwan. Verrassend melkachtig op de neus met kaas, kruisbessen en paraffine.
Erg apart. Flink wat appelsien op smaak, tikkeltje zoetzuur zeg maar, maar met
een mooi bittertje. Prima balans. De afdronk was lang en kruidig op gember en
kinine.

Deze was erg leuk, maar naar mijn
(on)bescheiden mening niet top. Sorry, Chris… ‘t Is geen Auchentoshan, hé?

En daarmee werden de debatten gesloten.

Phew! Wat een line-up! Flink wat malts waarvan ik er nog maar één of zelfs
geen geproefd had. Dat is toch een droom als whiskyliefhebber. En als je alle
jaren rijping van deze juweeltjes optelt, komen we toch aan niet minder dan 241
jaar op vat. Dat kan tellen, toch? Om van de (huidige) prijzen maar te zwijgen.
Wil je deze line-up – als je hem überhaupt al kan vinden – vandaag aanschaffen,
ben je dik 4.400 EUR kwijt. Djeez…Dat is toch een groot privilege, hoor.

Daarom eindig ik graag met een
GROOT WOORD VAN DANK aan Zijne Excellentie. Dat ik dit mocht meemaken (zo, de
uitnodiging voor volgend jaar is bij deze wellicht verzekerd).

Alle gekheid op een stokje: het was weer
absolute top.

En ook een dikke merci aan ‘t
Parlement, natuurlijk, de gezelligste bier- en whiskypub van Halle en ruime omstreken!

May
the Malt be with you!

  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post4038

Article source: http://iloapp.whivie.be/blog/blog?Home&post=4054

Caperdonich 24 Year Old 1992 Duncan Taylor The Octave

Chris’ 1973 Birthday Tasting

EventsGeplaatst door Mark Dermul vr, maart 23, 2018 07:20:58

Deze jaarlijkse tasting van Zijne
Excellentie Chris Lauriers begint ondertussen legendarische vormen aan te nemen
– voor zover ze dat nog niet heeft. Dinsdag
20 maart 2018 was het al de 13e editie – voor mij de 4e
keer dat ik er bij kon zijn – en wederom was het een vloeibaar feestje van erg
hoog niveau. Dit is de haute couture
der whisky tastings, geloof me.

Alle usual suspects tekenden weer present (u weet wie u bent!) en –
zoals ik ondertussen al gewend ben – vlogen de Auchentoshan grapjes mij al om
de oren nadat ik nog geen twee minuten in ’t Parlement was binnengestapt. De
toon was meteen gezet.

In afwachting van het openen der
debatten liet ik mij een winterbiertje welgevallen: Broeder Jacob Double Port,
het eerste Belgische bier dat met porto werd verrijkt. Erg aangenaam om de
smaakpapillen op gang te krijgen. Maar eens alle zitjes bezet waren – en het
was weer bakske vol – kon Zijne Excellentie van start.

De whisky diende wederom blind
geproefd. Enerzijds omdat Chris van mening is dat dit boeiender is (waar ik hem
zeker in volg), maar anderzijds ook uit pure luiheid. Geef het maar toe, Chris,
een boekje maken is teveel moeite. En al zeker eentje waar geen fouten in
staan… Ah, waar is den tijd?

Enfin. Genoeg gemijmerd over betere
tijden en aan de slag.

Hieronder een kort overzicht van de
rommel die Chris uit zijn kelder toverde (je moet het hem wel nageven… hij
geraakt wel op een erg elegante manier van zijn slechte flessen af, gelukkig
viel het gezelschap nog mee).

Voor de nieuwe lezers van dit blog:
dat is tongue-in-cheek bedoeld.

Old Smuggler, bottled 1973, 40%

Deze oude blend werd aan mijn tafel
herkend! En neen, we hadden niet gespiekt, Chris! Op de neus kreeg ik
appelsien, abrikozen en iets metaligs. Yup, toch een beetje OBE. Op smaak
vertaalde dat zich zelfs tot wat plastiek. En in de afdronk werd hij zelf een
beetje onaangenaam.

Uiteindelijk blijft het een
niemendalletje, natuurlijk, maar hij is alvast stukken beter dan de versie die
je vandaag (terecht op het onderste schap) in de supermarkt kan vinden.

North of Scotland 38 Year Old 1973 Clan Denny, 52%

Hola, mijn eerste North of Scotland
(nou, ja, ik had eerder al een Strathmore geproefd, wat van dezelfde
distilleerderij afkomstig is). Deze single grain is donkerzoet op de neus met
kokos, flink bourbonny op smaak (ik dacht zelfs dat het een bourbon was) en
superlekker in de lange afdronk.

Erg mooi single grain, hoor.
Aanrader!

Inverleven 36 Year Old 1973 Deoch an Doras, 48.85%

Inverleven is een nobele onbekende
Lowlander, die op de terreinen van de Dumbarton graandistilleerderij stond en
gesloten werd in 1991. Ik had er nog maar twee geproefd – van Gordon
Macphail – en was absoluut underwhelmed.
Dus was de verwachting voor deze laaggespannen. Hoe fout was dat! Snoeperig
zoet op de neus met gekonfijt fruit, munt en een toets van vermolmd hout. Een
zachte, zoete smaak met… euh… zoete erwtjes in de afdronk… Dat had ik nog niet
eerder meegemaakt.

Laat deze zeker even ademen en u
zal niet teleurgesteld zijn. Voor mij eindigde hij als tweede vanavond. Aanrader!

Glen
Flagler 29 Year Old 1973, 46%

OMG… mijn allereerste Glen Flagler!
Maar het verhaal van de distilleerderij ligt wat ingewikkeld. Dus kijk snel
even hier om
erachter te komen dat het een maltdistilleerderij was op de terreinen van
Moffat en ook de Killyloch en Islebrae malts stookte. Hoe dan ook, deze whisky was
fruitig fris en licht zoetzuur met guimauve (altijd plezant!) en quasi-tropisch
fruit op de neus. Lekker olieachtig offreerde hij biscuits en citrus op de
tong, flink gepeperd. De afdronk was zelfs pikant en heerlijk lang.

Absoluut zalige whisky en voor mij
de winnaar van de avond zonder enige twijfel. Ja, jongens, ze maken toch goeie
whisky in de Lowlands, zeg nu zelf.

Garnheath 24 Year Old 1973, Signatory, 56.8%

Deze fles – van dezelfde
distilleerderij als de vorige, maar dan een single grain – hadden we in 2013 al
eens gepresenteerd gekregen, maar werd hier als toemaatje naast de Glen Flagler
gezet. Witte chocolade, ananas, banaan en kokos op de neus en de smaak – zacht
gepeperd – met een middelange afdronk.

Het was een fijn weerzien – en een leuk
extraatje van Chris.

Glen
Spey 32 Year Old 1973 Jack Wiebers, 48.7%

Wil je geloven dat ik eerder nog
maar één Glen Spey geproefd had? Dat was de Diageo Special Release uit 2010 en
die was top. Maar deze was dat zeker
ook! Suikerzoet op citrus en sherrytoetsen met carré confituur op de neus. Op
smaak is hij wat droog met citrus en een licht bittere toets en wat noten,
terwijl hij lekker een kruidige en lange finish biedt.

Ik zou gezworen hebben dat dit een sherryvat
was, maar het label beweert het tegendeel. Hij eindige voor mij op de derde
plaats vanavond.

Glenallachie
38 Year Old 1973 Malts of Scotland, 44.0%

Glenallachie is enkele maanden
geleden overgenomen door Billy Walker, die we natuurlijk nog kennen van de
revival van BenRiach (en GlenDronach en Glenglassaugh). Maar dit is een
onafhankelijke botteling van het Duitse Malts of Scotland. Op de neus was hij
droog, zoet en herbaal tegelijkertijd, maar er zat ook wat nat karton op de
neus. Op smaak vond ik hem eerder vlak op wafels en zoet fruit, terwijl de
afdronk eerder kort was.

Geen slechte whisky, versta me niet verkeerd.
Maar voor mij de teleurstelling van de avond.

Bunnahabhain
34 Year Old 1973 Celtic Heartlands, 46.1%

Dat Chris zou eindigen met een
Bunna was een beetje voorspelbaar, maar als hij zo lekker is als degene die
geschonken werd, dan vinden we voorspelbaarheid absoluut niet erg. Dit is
immers de legendarische Celtic Heartlands release van niemand minder dan Jim
McEwan. Verrassend melkachtig op de neus met kaas, kruisbessen en paraffine.
Erg apart. Flink wat appelsien op smaak, tikkeltje zoetzuur zeg maar, maar met
een mooi bittertje. Prima balans. De afdronk was lang en kruidig op gember en
kinine.

Deze was erg leuk, maar naar mijn
(on)bescheiden mening niet top. Sorry, Chris… ‘t Is geen Auchentoshan, hé?

En daarmee werden de debatten gesloten.

Phew! Wat een line-up! Flink wat malts waarvan ik er nog maar één of zelfs
geen geproefd had. Dat is toch een droom als whiskyliefhebber. En als je alle
jaren rijping van deze juweeltjes optelt, komen we toch aan niet minder dan 241
jaar op vat. Dat kan tellen, toch? Om van de (huidige) prijzen maar te zwijgen.
Wil je deze line-up – als je hem überhaupt al kan vinden – vandaag aanschaffen,
ben je dik 4.400 EUR kwijt. Djeez…Dat is toch een groot privilege, hoor.

Daarom eindig ik graag met een
GROOT WOORD VAN DANK aan Zijne Excellentie. Dat ik dit mocht meemaken (zo, de
uitnodiging voor volgend jaar is bij deze wellicht verzekerd).

Alle gekheid op een stokje: het was weer
absolute top.

En ook een dikke merci aan ‘t
Parlement, natuurlijk, de gezelligste bier- en whiskypub van Halle en ruime omstreken!

May
the Malt be with you!

  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post4038

Article source: http://iloapp.whivie.be/blog/blog?Home&post=4053

Mark’s Whisky Ramblings 200: Caol Ila 30 Year Old

Chris’ 1973 Birthday Tasting

EventsGeplaatst door Mark Dermul vr, maart 23, 2018 07:20:58

Deze jaarlijkse tasting van Zijne
Excellentie Chris Lauriers begint ondertussen legendarische vormen aan te nemen
– voor zover ze dat nog niet heeft. Dinsdag
20 maart 2018 was het al de 13e editie – voor mij de 4e
keer dat ik er bij kon zijn – en wederom was het een vloeibaar feestje van erg
hoog niveau. Dit is de haute couture
der whisky tastings, geloof me.

Alle usual suspects tekenden weer present (u weet wie u bent!) en –
zoals ik ondertussen al gewend ben – vlogen de Auchentoshan grapjes mij al om
de oren nadat ik nog geen twee minuten in ’t Parlement was binnengestapt. De
toon was meteen gezet.

In afwachting van het openen der
debatten liet ik mij een winterbiertje welgevallen: Broeder Jacob Double Port,
het eerste Belgische bier dat met porto werd verrijkt. Erg aangenaam om de
smaakpapillen op gang te krijgen. Maar eens alle zitjes bezet waren – en het
was weer bakske vol – kon Zijne Excellentie van start.

De whisky diende wederom blind
geproefd. Enerzijds omdat Chris van mening is dat dit boeiender is (waar ik hem
zeker in volg), maar anderzijds ook uit pure luiheid. Geef het maar toe, Chris,
een boekje maken is teveel moeite. En al zeker eentje waar geen fouten in
staan… Ah, waar is den tijd?

Enfin. Genoeg gemijmerd over betere
tijden en aan de slag.

Hieronder een kort overzicht van de
rommel die Chris uit zijn kelder toverde (je moet het hem wel nageven… hij
geraakt wel op een erg elegante manier van zijn slechte flessen af, gelukkig
viel het gezelschap nog mee).

Voor de nieuwe lezers van dit blog:
dat is tongue-in-cheek bedoeld.

Old Smuggler, bottled 1973, 40%

Deze oude blend werd aan mijn tafel
herkend! En neen, we hadden niet gespiekt, Chris! Op de neus kreeg ik
appelsien, abrikozen en iets metaligs. Yup, toch een beetje OBE. Op smaak
vertaalde dat zich zelfs tot wat plastiek. En in de afdronk werd hij zelf een
beetje onaangenaam.

Uiteindelijk blijft het een
niemendalletje, natuurlijk, maar hij is alvast stukken beter dan de versie die
je vandaag (terecht op het onderste schap) in de supermarkt kan vinden.

North of Scotland 38 Year Old 1973 Clan Denny, 52%

Hola, mijn eerste North of Scotland
(nou, ja, ik had eerder al een Strathmore geproefd, wat van dezelfde
distilleerderij afkomstig is). Deze single grain is donkerzoet op de neus met
kokos, flink bourbonny op smaak (ik dacht zelfs dat het een bourbon was) en
superlekker in de lange afdronk.

Erg mooi single grain, hoor.
Aanrader!

Inverleven 36 Year Old 1973 Deoch an Doras, 48.85%

Inverleven is een nobele onbekende
Lowlander, die op de terreinen van de Dumbarton graandistilleerderij stond en
gesloten werd in 1991. Ik had er nog maar twee geproefd – van Gordon
Macphail – en was absoluut underwhelmed.
Dus was de verwachting voor deze laaggespannen. Hoe fout was dat! Snoeperig
zoet op de neus met gekonfijt fruit, munt en een toets van vermolmd hout. Een
zachte, zoete smaak met… euh… zoete erwtjes in de afdronk… Dat had ik nog niet
eerder meegemaakt.

Laat deze zeker even ademen en u
zal niet teleurgesteld zijn. Voor mij eindigde hij als tweede vanavond. Aanrader!

Glen
Flagler 29 Year Old 1973, 46%

OMG… mijn allereerste Glen Flagler!
Maar het verhaal van de distilleerderij ligt wat ingewikkeld. Dus kijk snel
even hier om
erachter te komen dat het een maltdistilleerderij was op de terreinen van
Moffat en ook de Killyloch en Islebrae malts stookte. Hoe dan ook, deze whisky was
fruitig fris en licht zoetzuur met guimauve (altijd plezant!) en quasi-tropisch
fruit op de neus. Lekker olieachtig offreerde hij biscuits en citrus op de
tong, flink gepeperd. De afdronk was zelfs pikant en heerlijk lang.

Absoluut zalige whisky en voor mij
de winnaar van de avond zonder enige twijfel. Ja, jongens, ze maken toch goeie
whisky in de Lowlands, zeg nu zelf.

Garnheath 24 Year Old 1973, Signatory, 56.8%

Deze fles – van dezelfde
distilleerderij als de vorige, maar dan een single grain – hadden we in 2013 al
eens gepresenteerd gekregen, maar werd hier als toemaatje naast de Glen Flagler
gezet. Witte chocolade, ananas, banaan en kokos op de neus en de smaak – zacht
gepeperd – met een middelange afdronk.

Het was een fijn weerzien – en een leuk
extraatje van Chris.

Glen
Spey 32 Year Old 1973 Jack Wiebers, 48.7%

Wil je geloven dat ik eerder nog
maar één Glen Spey geproefd had? Dat was de Diageo Special Release uit 2010 en
die was top. Maar deze was dat zeker
ook! Suikerzoet op citrus en sherrytoetsen met carré confituur op de neus. Op
smaak is hij wat droog met citrus en een licht bittere toets en wat noten,
terwijl hij lekker een kruidige en lange finish biedt.

Ik zou gezworen hebben dat dit een sherryvat
was, maar het label beweert het tegendeel. Hij eindige voor mij op de derde
plaats vanavond.

Glenallachie
38 Year Old 1973 Malts of Scotland, 44.0%

Glenallachie is enkele maanden
geleden overgenomen door Billy Walker, die we natuurlijk nog kennen van de
revival van BenRiach (en GlenDronach en Glenglassaugh). Maar dit is een
onafhankelijke botteling van het Duitse Malts of Scotland. Op de neus was hij
droog, zoet en herbaal tegelijkertijd, maar er zat ook wat nat karton op de
neus. Op smaak vond ik hem eerder vlak op wafels en zoet fruit, terwijl de
afdronk eerder kort was.

Geen slechte whisky, versta me niet verkeerd.
Maar voor mij de teleurstelling van de avond.

Bunnahabhain
34 Year Old 1973 Celtic Heartlands, 46.1%

Dat Chris zou eindigen met een
Bunna was een beetje voorspelbaar, maar als hij zo lekker is als degene die
geschonken werd, dan vinden we voorspelbaarheid absoluut niet erg. Dit is
immers de legendarische Celtic Heartlands release van niemand minder dan Jim
McEwan. Verrassend melkachtig op de neus met kaas, kruisbessen en paraffine.
Erg apart. Flink wat appelsien op smaak, tikkeltje zoetzuur zeg maar, maar met
een mooi bittertje. Prima balans. De afdronk was lang en kruidig op gember en
kinine.

Deze was erg leuk, maar naar mijn
(on)bescheiden mening niet top. Sorry, Chris… ‘t Is geen Auchentoshan, hé?

En daarmee werden de debatten gesloten.

Phew! Wat een line-up! Flink wat malts waarvan ik er nog maar één of zelfs
geen geproefd had. Dat is toch een droom als whiskyliefhebber. En als je alle
jaren rijping van deze juweeltjes optelt, komen we toch aan niet minder dan 241
jaar op vat. Dat kan tellen, toch? Om van de (huidige) prijzen maar te zwijgen.
Wil je deze line-up – als je hem überhaupt al kan vinden – vandaag aanschaffen,
ben je dik 4.400 EUR kwijt. Djeez…Dat is toch een groot privilege, hoor.

Daarom eindig ik graag met een
GROOT WOORD VAN DANK aan Zijne Excellentie. Dat ik dit mocht meemaken (zo, de
uitnodiging voor volgend jaar is bij deze wellicht verzekerd).

Alle gekheid op een stokje: het was weer
absolute top.

En ook een dikke merci aan ‘t
Parlement, natuurlijk, de gezelligste bier- en whiskypub van Halle en ruime omstreken!

May
the Malt be with you!

  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post4038

Article source: http://iloapp.whivie.be/blog/blog?Home&post=4052

Mark’s Whisky Ramblings 200: Caol Ila 30 Year Old

Chris’ 1973 Birthday Tasting

EventsGeplaatst door Mark Dermul vr, maart 23, 2018 07:20:58

Deze jaarlijkse tasting van Zijne
Excellentie Chris Lauriers begint ondertussen legendarische vormen aan te nemen
– voor zover ze dat nog niet heeft. Dinsdag
20 maart 2018 was het al de 13e editie – voor mij de 4e
keer dat ik er bij kon zijn – en wederom was het een vloeibaar feestje van erg
hoog niveau. Dit is de haute couture
der whisky tastings, geloof me.

Alle usual suspects tekenden weer present (u weet wie u bent!) en –
zoals ik ondertussen al gewend ben – vlogen de Auchentoshan grapjes mij al om
de oren nadat ik nog geen twee minuten in ’t Parlement was binnengestapt. De
toon was meteen gezet.

In afwachting van het openen der
debatten liet ik mij een winterbiertje welgevallen: Broeder Jacob Double Port,
het eerste Belgische bier dat met porto werd verrijkt. Erg aangenaam om de
smaakpapillen op gang te krijgen. Maar eens alle zitjes bezet waren – en het
was weer bakske vol – kon Zijne Excellentie van start.

De whisky diende wederom blind
geproefd. Enerzijds omdat Chris van mening is dat dit boeiender is (waar ik hem
zeker in volg), maar anderzijds ook uit pure luiheid. Geef het maar toe, Chris,
een boekje maken is teveel moeite. En al zeker eentje waar geen fouten in
staan… Ah, waar is den tijd?

Enfin. Genoeg gemijmerd over betere
tijden en aan de slag.

Hieronder een kort overzicht van de
rommel die Chris uit zijn kelder toverde (je moet het hem wel nageven… hij
geraakt wel op een erg elegante manier van zijn slechte flessen af, gelukkig
viel het gezelschap nog mee).

Voor de nieuwe lezers van dit blog:
dat is tongue-in-cheek bedoeld.

Old Smuggler, bottled 1973, 40%

Deze oude blend werd aan mijn tafel
herkend! En neen, we hadden niet gespiekt, Chris! Op de neus kreeg ik
appelsien, abrikozen en iets metaligs. Yup, toch een beetje OBE. Op smaak
vertaalde dat zich zelfs tot wat plastiek. En in de afdronk werd hij zelf een
beetje onaangenaam.

Uiteindelijk blijft het een
niemendalletje, natuurlijk, maar hij is alvast stukken beter dan de versie die
je vandaag (terecht op het onderste schap) in de supermarkt kan vinden.

North of Scotland 38 Year Old 1973 Clan Denny, 52%

Hola, mijn eerste North of Scotland
(nou, ja, ik had eerder al een Strathmore geproefd, wat van dezelfde
distilleerderij afkomstig is). Deze single grain is donkerzoet op de neus met
kokos, flink bourbonny op smaak (ik dacht zelfs dat het een bourbon was) en
superlekker in de lange afdronk.

Erg mooi single grain, hoor.
Aanrader!

Inverleven 36 Year Old 1973 Deoch an Doras, 48.85%

Inverleven is een nobele onbekende
Lowlander, die op de terreinen van de Dumbarton graandistilleerderij stond en
gesloten werd in 1991. Ik had er nog maar twee geproefd – van Gordon
Macphail – en was absoluut underwhelmed.
Dus was de verwachting voor deze laaggespannen. Hoe fout was dat! Snoeperig
zoet op de neus met gekonfijt fruit, munt en een toets van vermolmd hout. Een
zachte, zoete smaak met… euh… zoete erwtjes in de afdronk… Dat had ik nog niet
eerder meegemaakt.

Laat deze zeker even ademen en u
zal niet teleurgesteld zijn. Voor mij eindigde hij als tweede vanavond. Aanrader!

Glen
Flagler 29 Year Old 1973, 46%

OMG… mijn allereerste Glen Flagler!
Maar het verhaal van de distilleerderij ligt wat ingewikkeld. Dus kijk snel
even hier om
erachter te komen dat het een maltdistilleerderij was op de terreinen van
Moffat en ook de Killyloch en Islebrae malts stookte. Hoe dan ook, deze whisky was
fruitig fris en licht zoetzuur met guimauve (altijd plezant!) en quasi-tropisch
fruit op de neus. Lekker olieachtig offreerde hij biscuits en citrus op de
tong, flink gepeperd. De afdronk was zelfs pikant en heerlijk lang.

Absoluut zalige whisky en voor mij
de winnaar van de avond zonder enige twijfel. Ja, jongens, ze maken toch goeie
whisky in de Lowlands, zeg nu zelf.

Garnheath 24 Year Old 1973, Signatory, 56.8%

Deze fles – van dezelfde
distilleerderij als de vorige, maar dan een single grain – hadden we in 2013 al
eens gepresenteerd gekregen, maar werd hier als toemaatje naast de Glen Flagler
gezet. Witte chocolade, ananas, banaan en kokos op de neus en de smaak – zacht
gepeperd – met een middelange afdronk.

Het was een fijn weerzien – en een leuk
extraatje van Chris.

Glen
Spey 32 Year Old 1973 Jack Wiebers, 48.7%

Wil je geloven dat ik eerder nog
maar één Glen Spey geproefd had? Dat was de Diageo Special Release uit 2010 en
die was top. Maar deze was dat zeker
ook! Suikerzoet op citrus en sherrytoetsen met carré confituur op de neus. Op
smaak is hij wat droog met citrus en een licht bittere toets en wat noten,
terwijl hij lekker een kruidige en lange finish biedt.

Ik zou gezworen hebben dat dit een sherryvat
was, maar het label beweert het tegendeel. Hij eindige voor mij op de derde
plaats vanavond.

Glenallachie
38 Year Old 1973 Malts of Scotland, 44.0%

Glenallachie is enkele maanden
geleden overgenomen door Billy Walker, die we natuurlijk nog kennen van de
revival van BenRiach (en GlenDronach en Glenglassaugh). Maar dit is een
onafhankelijke botteling van het Duitse Malts of Scotland. Op de neus was hij
droog, zoet en herbaal tegelijkertijd, maar er zat ook wat nat karton op de
neus. Op smaak vond ik hem eerder vlak op wafels en zoet fruit, terwijl de
afdronk eerder kort was.

Geen slechte whisky, versta me niet verkeerd.
Maar voor mij de teleurstelling van de avond.

Bunnahabhain
34 Year Old 1973 Celtic Heartlands, 46.1%

Dat Chris zou eindigen met een
Bunna was een beetje voorspelbaar, maar als hij zo lekker is als degene die
geschonken werd, dan vinden we voorspelbaarheid absoluut niet erg. Dit is
immers de legendarische Celtic Heartlands release van niemand minder dan Jim
McEwan. Verrassend melkachtig op de neus met kaas, kruisbessen en paraffine.
Erg apart. Flink wat appelsien op smaak, tikkeltje zoetzuur zeg maar, maar met
een mooi bittertje. Prima balans. De afdronk was lang en kruidig op gember en
kinine.

Deze was erg leuk, maar naar mijn
(on)bescheiden mening niet top. Sorry, Chris… ‘t Is geen Auchentoshan, hé?

En daarmee werden de debatten gesloten.

Phew! Wat een line-up! Flink wat malts waarvan ik er nog maar één of zelfs
geen geproefd had. Dat is toch een droom als whiskyliefhebber. En als je alle
jaren rijping van deze juweeltjes optelt, komen we toch aan niet minder dan 241
jaar op vat. Dat kan tellen, toch? Om van de (huidige) prijzen maar te zwijgen.
Wil je deze line-up – als je hem überhaupt al kan vinden – vandaag aanschaffen,
ben je dik 4.400 EUR kwijt. Djeez…Dat is toch een groot privilege, hoor.

Daarom eindig ik graag met een
GROOT WOORD VAN DANK aan Zijne Excellentie. Dat ik dit mocht meemaken (zo, de
uitnodiging voor volgend jaar is bij deze wellicht verzekerd).

Alle gekheid op een stokje: het was weer
absolute top.

En ook een dikke merci aan ‘t
Parlement, natuurlijk, de gezelligste bier- en whiskypub van Halle en ruime omstreken!

May
the Malt be with you!

  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post4038

Article source: http://iloapp.whivie.be/blog/blog?Home&post=4052

Caol Ila 21 Year Old 1984 A.D. Rattray

Chris’ 1973 Birthday Tasting

EventsGeplaatst door Mark Dermul vr, maart 23, 2018 07:20:58

Deze jaarlijkse tasting van Zijne
Excellentie Chris Lauriers begint ondertussen legendarische vormen aan te nemen
– voor zover ze dat nog niet heeft. Dinsdag
20 maart 2018 was het al de 13e editie – voor mij de 4e
keer dat ik er bij kon zijn – en wederom was het een vloeibaar feestje van erg
hoog niveau. Dit is de haute couture
der whisky tastings, geloof me.

Alle usual suspects tekenden weer present (u weet wie u bent!) en –
zoals ik ondertussen al gewend ben – vlogen de Auchentoshan grapjes mij al om
de oren nadat ik nog geen twee minuten in ’t Parlement was binnengestapt. De
toon was meteen gezet.

In afwachting van het openen der
debatten liet ik mij een winterbiertje welgevallen: Broeder Jacob Double Port,
het eerste Belgische bier dat met porto werd verrijkt. Erg aangenaam om de
smaakpapillen op gang te krijgen. Maar eens alle zitjes bezet waren – en het
was weer bakske vol – kon Zijne Excellentie van start.

De whisky diende wederom blind
geproefd. Enerzijds omdat Chris van mening is dat dit boeiender is (waar ik hem
zeker in volg), maar anderzijds ook uit pure luiheid. Geef het maar toe, Chris,
een boekje maken is teveel moeite. En al zeker eentje waar geen fouten in
staan… Ah, waar is den tijd?

Enfin. Genoeg gemijmerd over betere
tijden en aan de slag.

Hieronder een kort overzicht van de
rommel die Chris uit zijn kelder toverde (je moet het hem wel nageven… hij
geraakt wel op een erg elegante manier van zijn slechte flessen af, gelukkig
viel het gezelschap nog mee).

Voor de nieuwe lezers van dit blog:
dat is tongue-in-cheek bedoeld.

Old Smuggler, bottled 1973, 40%

Deze oude blend werd aan mijn tafel
herkend! En neen, we hadden niet gespiekt, Chris! Op de neus kreeg ik
appelsien, abrikozen en iets metaligs. Yup, toch een beetje OBE. Op smaak
vertaalde dat zich zelfs tot wat plastiek. En in de afdronk werd hij zelf een
beetje onaangenaam.

Uiteindelijk blijft het een
niemendalletje, natuurlijk, maar hij is alvast stukken beter dan de versie die
je vandaag (terecht op het onderste schap) in de supermarkt kan vinden.

North of Scotland 38 Year Old 1973 Clan Denny, 52%

Hola, mijn eerste North of Scotland
(nou, ja, ik had eerder al een Strathmore geproefd, wat van dezelfde
distilleerderij afkomstig is). Deze single grain is donkerzoet op de neus met
kokos, flink bourbonny op smaak (ik dacht zelfs dat het een bourbon was) en
superlekker in de lange afdronk.

Erg mooi single grain, hoor.
Aanrader!

Inverleven 36 Year Old 1973 Deoch an Doras, 48.85%

Inverleven is een nobele onbekende
Lowlander, die op de terreinen van de Dumbarton graandistilleerderij stond en
gesloten werd in 1991. Ik had er nog maar twee geproefd – van Gordon
Macphail – en was absoluut underwhelmed.
Dus was de verwachting voor deze laaggespannen. Hoe fout was dat! Snoeperig
zoet op de neus met gekonfijt fruit, munt en een toets van vermolmd hout. Een
zachte, zoete smaak met… euh… zoete erwtjes in de afdronk… Dat had ik nog niet
eerder meegemaakt.

Laat deze zeker even ademen en u
zal niet teleurgesteld zijn. Voor mij eindigde hij als tweede vanavond. Aanrader!

Glen
Flagler 29 Year Old 1973, 46%

OMG… mijn allereerste Glen Flagler!
Maar het verhaal van de distilleerderij ligt wat ingewikkeld. Dus kijk snel
even hier om
erachter te komen dat het een maltdistilleerderij was op de terreinen van
Moffat en ook de Killyloch en Islebrae malts stookte. Hoe dan ook, deze whisky was
fruitig fris en licht zoetzuur met guimauve (altijd plezant!) en quasi-tropisch
fruit op de neus. Lekker olieachtig offreerde hij biscuits en citrus op de
tong, flink gepeperd. De afdronk was zelfs pikant en heerlijk lang.

Absoluut zalige whisky en voor mij
de winnaar van de avond zonder enige twijfel. Ja, jongens, ze maken toch goeie
whisky in de Lowlands, zeg nu zelf.

Garnheath 24 Year Old 1973, Signatory, 56.8%

Deze fles – van dezelfde
distilleerderij als de vorige, maar dan een single grain – hadden we in 2013 al
eens gepresenteerd gekregen, maar werd hier als toemaatje naast de Glen Flagler
gezet. Witte chocolade, ananas, banaan en kokos op de neus en de smaak – zacht
gepeperd – met een middelange afdronk.

Het was een fijn weerzien – en een leuk
extraatje van Chris.

Glen
Spey 32 Year Old 1973 Jack Wiebers, 48.7%

Wil je geloven dat ik eerder nog
maar één Glen Spey geproefd had? Dat was de Diageo Special Release uit 2010 en
die was top. Maar deze was dat zeker
ook! Suikerzoet op citrus en sherrytoetsen met carré confituur op de neus. Op
smaak is hij wat droog met citrus en een licht bittere toets en wat noten,
terwijl hij lekker een kruidige en lange finish biedt.

Ik zou gezworen hebben dat dit een sherryvat
was, maar het label beweert het tegendeel. Hij eindige voor mij op de derde
plaats vanavond.

Glenallachie
38 Year Old 1973 Malts of Scotland, 44.0%

Glenallachie is enkele maanden
geleden overgenomen door Billy Walker, die we natuurlijk nog kennen van de
revival van BenRiach (en GlenDronach en Glenglassaugh). Maar dit is een
onafhankelijke botteling van het Duitse Malts of Scotland. Op de neus was hij
droog, zoet en herbaal tegelijkertijd, maar er zat ook wat nat karton op de
neus. Op smaak vond ik hem eerder vlak op wafels en zoet fruit, terwijl de
afdronk eerder kort was.

Geen slechte whisky, versta me niet verkeerd.
Maar voor mij de teleurstelling van de avond.

Bunnahabhain
34 Year Old 1973 Celtic Heartlands, 46.1%

Dat Chris zou eindigen met een
Bunna was een beetje voorspelbaar, maar als hij zo lekker is als degene die
geschonken werd, dan vinden we voorspelbaarheid absoluut niet erg. Dit is
immers de legendarische Celtic Heartlands release van niemand minder dan Jim
McEwan. Verrassend melkachtig op de neus met kaas, kruisbessen en paraffine.
Erg apart. Flink wat appelsien op smaak, tikkeltje zoetzuur zeg maar, maar met
een mooi bittertje. Prima balans. De afdronk was lang en kruidig op gember en
kinine.

Deze was erg leuk, maar naar mijn
(on)bescheiden mening niet top. Sorry, Chris… ‘t Is geen Auchentoshan, hé?

En daarmee werden de debatten gesloten.

Phew! Wat een line-up! Flink wat malts waarvan ik er nog maar één of zelfs
geen geproefd had. Dat is toch een droom als whiskyliefhebber. En als je alle
jaren rijping van deze juweeltjes optelt, komen we toch aan niet minder dan 241
jaar op vat. Dat kan tellen, toch? Om van de (huidige) prijzen maar te zwijgen.
Wil je deze line-up – als je hem überhaupt al kan vinden – vandaag aanschaffen,
ben je dik 4.400 EUR kwijt. Djeez…Dat is toch een groot privilege, hoor.

Daarom eindig ik graag met een
GROOT WOORD VAN DANK aan Zijne Excellentie. Dat ik dit mocht meemaken (zo, de
uitnodiging voor volgend jaar is bij deze wellicht verzekerd).

Alle gekheid op een stokje: het was weer
absolute top.

En ook een dikke merci aan ‘t
Parlement, natuurlijk, de gezelligste bier- en whiskypub van Halle en ruime omstreken!

May
the Malt be with you!

  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post4038

Article source: http://iloapp.whivie.be/blog/blog?Home&post=4051