Mark’s Whisky Ramblings 214: Teaninich 10 Year Old 2006 Cadenheads

Niek’s 1974 Birthday Bash

EventsGeplaatst door Mark Dermul ma, september 17, 2018 06:56:49

‘Hey, Mark, ik zou voor mijn verjaardag een tasting willen
geven aan vrienden en familie. Ik plan 7 flessen uit mijn geboortejaar open te
trekken. Bij deze zijn jij en Sofie uitgenodigd’.

Nou, dat is wel een uitnodiging die ik niet zou afslaan.
Niet alleen is Niek als meer dan twintig jaar één van mijn beste vrienden, maar
bovendien zag ik het helemaal zitten om allemaal whisky, stuk voor stuk
gedistilleerd in 1974, te proeven. Liquid
history
, noem je zoiets. Ik zag het al helemaal voor me: gezellig met het
vrouwtje aan de tafel aanschuiven, niet zelf moeten presenteren, maar heerlijk
genieten… Maar dat was zonder de waard gerekend.

‘Oh, ja, gij klapt dat wel aan elkaar voor mij zeker?’

Nu moet ik bekennen dat, mocht Niek het aan iemand anders
gevraagd hebben, ik toch wel een beetje in mijn gat gebeten zou zijn geweest,
dus deed ik het met heel veel plezier.

En plezier hebben we gehad, amai. Flink gelachen. En
heerlijk spul geproefd. Een topavond, zoals u hieronder zal kunnen lezen.

Locatie was de prachtige Rolf Benz Lounge van Interieur
Vanderwaerden op de vierde verdieping in de Ghelamco Arena – met zicht op het
voetbalveld van AA Gent. Zeker een bezoekje waard, overigens.

Terwijl de genodigden druppelsgewijs binnenstroomden,
schonk Niek een aperitiefje: 1808 Barely Legal Rum van de Illegal Tender Rum
Company uit Australië, een flesje dat hij van zijn meeste recente reis had
meegebracht. Deze ongerijpte rum heeft trouwens al wat mooie prijzen in de
wacht gesleept. Leuke start van de avond.

Nadat iedereen geknuffeld en gekust had, kon ik – na een
korte introductie door de jarige gastheer – aan de slag.

Alvorens de eerste whisky te schenken wilde ik wel eerst
wat vertellen over zowel Niek als over 1974, kwestie van het thema van de avond
niet uit de weg te gaan. Want 1974 was nu niet bepaald een topjaar. Immers, het
was het jaar waarin enkele rampen zich hadden voltrokken: Turkish Airlines 981
stort neer, Turkse troepen bezetten Cyprus, Cycloon Tracy veegt het
Australische Darwin van de kaart, ABBA wint het songfestival…

Gelukkig was het niet allemaal kommer en kwel. De Duitsers
gaven de Hollanders lik op stuk in de Wereldbekerfinale, Queen brengt Niek’s
favoriete nummer uit en Volkswagen lanceert de Golf als opvolger van de Kever
(Willy – vader van Niek – reed in 1974 met zo’n Kever en Niek rijdt vandaag met
een Golf, stel je voor… Sterker nog, Willy is van ’47 en Niek van ’74… spooky…
daar bestaan complottheorieën over!). De eerste F-16 Fighting Falcon doorkruist
de hemel.

Maar bovenal, in 1974 werden heel wat celebrities geboren.
Denken we maar aan Joaquin Phoenix, Robbie Williams, Christian Bale, Leonardo
Di Caprio en… tromgeroffel… mijn makker Niek Verniers.

Ja, Niek en ik hebben al heel wat watertjes doorzwommen. We
zijn beiden verslingerd aan Star Wars en whisky – een geweldige combinatie. Zo
hebben we samen al flink wat edities van FACTS achter de rug, waar we
verantwoordelijk zijn voor de guest stars (en dus al flink wat avonturen met
acteurs en actrices hebben beleefd – sommige niet voor publicatie vatbaar),
trokken we samen al een paar keer naar Schotland en hebben we – met de hulp van
zijn lieftallige eega en fotografe Ilse Everaert – een boekje geschreven over
onze favoriete hobby.

Enfin, u begrijpt het al… we zijn onafscheidelijk, door dik
en dun (waag het niet!). Maar na deze lyrische beschrijving van onze
vriendschap vond ik het welletjes en werd het hoog tijd om aan de slag te gaan
met de flessen, waarvan het goedje gedistilleerd in het jaar waarin Magda haar
zoon op de wereld had gezet: 1974.

Glen Grant 5 Year Old 1974 – 40%

‘Zo maken ze hem niet meer, meneer’. Ge moogt gerust zijn.
Deze ogenschijnlijk lichte en zeer toegankelijke whisky deed al snel menig
wenkbrauw in appreciatie omhoog schieten. Ja, licht en toegankelijk, tuurlijk,
wat had je dan gedacht. Maar heerlijk zoet en fruitig en een pak complexer dan
zijn huidige tegenhanger. En na een half uurtje in het glas werd hij nog beter
(toegegeven, na een uur was hij dood).

North
Port – Brechin 1974/1993 – Gordon Macphail Connoisseur’s Choice – 43%

Deze distilleerderij is al sinds 1983 gesloten en in 1990
werd er een supermarkt neergepoot. De whisky, die ondertussen langer op fles
zat dan in het vat, was een specialleke.
Een beetje een vuile jongen, hoewel we niet van een echte off-note konden
spreken, maar het OBE loerde wel om het hoekje. Dat gezegd zijnde, vond ik ‘m
verrassend fruitig en best lekker. Voor mij was het de op één na beste van de
avond.

Benrinnes 1974/2008 – Gordon Macphail Connoisseur’s
Choice – 43%

We bleven nog even bij Gordon Macphail en proefden
een erg fruitige en zeer aangename Benrinnes die meer dan 3 decennia mocht
slapen in de warehouses in Elgin alvorens onze smaakpapillen te verblijden.
Trouwens, wist je dat Niek en Ilse de Benrinnes (een berg van 841 meter hoog)
beklommen hebben en op de top zo’n drammetje hebben baasgemaakt? Zonder mij!
Da’s lef hebben. Enfin, daar moeten we het tijdens de pauze maar even over
hebben…

Na de pauze was het tijd voor de echte kleppers.

Macallan 23 Year Old 1974 – Hart Brothers – 43%

Hart Brothers werd opgericht in 1988. Toen ze hun tienjarig
bestaan vierden – in 1998 dus – bottelden ze deze 23-jarige Macallan. Zoals te
verwachten was, betrof het een zeer lekkere en erg fruitige maar toch een
tikkeltje atypische whisky van deze Rolls Royce onder de Speysiders. Ik vond
hem vooral erg consistent. Neus, smaak en finish lagen perfect in elkaars
verlengde. Alle aanwezigen, ook Niek’s ouders en schoonouders, waren het er
over eens: dit is een whisky die iedereen zal lusten.

Inchgower 36 Year Old 1974 – The Nectar of the Daily
Drams – 47.3%

Nou, dit was voor mij de topper van de avond. Niet zozeer
omdat het de oudste (qua rijping) van de avond was (hoewel dat natuurlijk wel
het karakter van deze whisky gevormd heeft), maar omdat hij een absoluut
geweldige smaaksensatie opleverde. Dit werkpaard produceert bijna uitsluitend
voor de blenders, dus moet je wel uitwijken naar onafhankelijke bottelaars wil
je deze malt proeven. Maar dat is meer dan de moeite waard.

Linkwood
30 Year Old 1974 – Rare Malts – 54.9%

De favoriet voor de meerderheid was deze 30-jarige Linkwood
uit Diageo’s terecht volprezen Rare Malts reeks. Voor mij was het een blij
weerzien. De enige whisky die ik eerder al had geproefd. En ja, dit is een
geweldige topper en bovendien een whisky die een explosie van fruit vertoont
als je er een paar druppeltjes water aan toevoegt, iets wat Niek liever niet
doet, maar vanavond op mijn aanraden toch probeerde met een grote glimlach tot
gevolg. Kijk eens aan…

Ledaig
Vintage 1974 /1992 – 43%

U weet uiteraard dat Ledaig de geturfde versie van
Tobermory is. Deze whisky – die wederom al langer op fles zit dan dat hij in
het vat heeft doorgebracht – vertoonde op de neus echter geen spoortje rook
meer. Integendeel, hij was erg fruitig en ronduit schitterend. Niemand had dat
verwacht, ook Niek niet en ik al helemaal niet (want dan had ik ‘m niet
achteraan op de tasting gezet). Maar een waardige afsluiter, zeker weten.

Het fijne aan deze line-up – afgezien van het feit dat het
natuurlijk allemaal oude whisky is – was dat elke whisky van een erg goeie
kwaliteit was. Er zat geen enkele whisky tussen die niet bekoorde. Geen enkele
valse noot. 1974 mag dan misschien een rampjaar geweest zijn, whisky maken
konden ze alleszins. Dat ik dit heb mogen meemaken (werken, ja!), zeg.
Topavond.

Goeie whisky, goeie vrienden, goeie grappen… het zou zo
maar de slogan van een goedkope blend kunnen zijn, maar het omschrijft de avond
perfect.

Afsluiten deed ik met een kort (eigenlijk veel te lang)
overzichtje van Niek’s whiskyreizen, waaruit duidelijk werd dat hij al meer
distilleerderijen bezocht heeft – zowel in Schotland, maar ook in Japan en
Australië – dan ik ooit in mijn leven zal doen (wat ik hem niet in dank afneem,
ge moogt gerust zijn), wat aantoont dat Niek een kenner is (hoewel hij te
bescheiden is om dit zelf toe te geven, hij noemt zichzelf gewoon liefhebber – my ass!). De enige reden waarom ik hem
nog niet unfriend heb, is het feit
dat hij meestal de reis begint en afsluit met Auchentoshan.

Alle gekheid op een stokje… Niek, bedankt makker. En niet
alleen voor deze tasting uiteraard. You know what I mean, brother. Wij gaan nog veel herinneringen maken!

May the Malt be with you!

PS. Bedankt voor de foto’s, Rik!

  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post4224

Article source: http://iloapp.whivie.be/blog/blog?Home&post=4227

Teaninich 33 Year Old 1983 Berry Bros & Rudd

Niek’s 1974 Birthday Bash

EventsGeplaatst door Mark Dermul ma, september 17, 2018 06:56:49

‘Hey, Mark, ik zou voor mijn verjaardag een tasting willen
geven aan vrienden en familie. Ik plan 7 flessen uit mijn geboortejaar open te
trekken. Bij deze zijn jij en Sofie uitgenodigd’.

Nou, dat is wel een uitnodiging die ik niet zou afslaan.
Niet alleen is Niek als meer dan twintig jaar één van mijn beste vrienden, maar
bovendien zag ik het helemaal zitten om allemaal whisky, stuk voor stuk
gedistilleerd in 1974, te proeven. Liquid
history
, noem je zoiets. Ik zag het al helemaal voor me: gezellig met het
vrouwtje aan de tafel aanschuiven, niet zelf moeten presenteren, maar heerlijk
genieten… Maar dat was zonder de waard gerekend.

‘Oh, ja, gij klapt dat wel aan elkaar voor mij zeker?’

Nu moet ik bekennen dat, mocht Niek het aan iemand anders
gevraagd hebben, ik toch wel een beetje in mijn gat gebeten zou zijn geweest,
dus deed ik het met heel veel plezier.

En plezier hebben we gehad, amai. Flink gelachen. En
heerlijk spul geproefd. Een topavond, zoals u hieronder zal kunnen lezen.

Locatie was de prachtige Rolf Benz Lounge van Interieur
Vanderwaerden op de vierde verdieping in de Ghelamco Arena – met zicht op het
voetbalveld van AA Gent. Zeker een bezoekje waard, overigens.

Terwijl de genodigden druppelsgewijs binnenstroomden,
schonk Niek een aperitiefje: 1808 Barely Legal Rum van de Illegal Tender Rum
Company uit Australië, een flesje dat hij van zijn meeste recente reis had
meegebracht. Deze ongerijpte rum heeft trouwens al wat mooie prijzen in de
wacht gesleept. Leuke start van de avond.

Nadat iedereen geknuffeld en gekust had, kon ik – na een
korte introductie door de jarige gastheer – aan de slag.

Alvorens de eerste whisky te schenken wilde ik wel eerst
wat vertellen over zowel Niek als over 1974, kwestie van het thema van de avond
niet uit de weg te gaan. Want 1974 was nu niet bepaald een topjaar. Immers, het
was het jaar waarin enkele rampen zich hadden voltrokken: Turkish Airlines 981
stort neer, Turkse troepen bezetten Cyprus, Cycloon Tracy veegt het
Australische Darwin van de kaart, ABBA wint het songfestival…

Gelukkig was het niet allemaal kommer en kwel. De Duitsers
gaven de Hollanders lik op stuk in de Wereldbekerfinale, Queen brengt Niek’s
favoriete nummer uit en Volkswagen lanceert de Golf als opvolger van de Kever
(Willy – vader van Niek – reed in 1974 met zo’n Kever en Niek rijdt vandaag met
een Golf, stel je voor… Sterker nog, Willy is van ’47 en Niek van ’74… spooky…
daar bestaan complottheorieën over!). De eerste F-16 Fighting Falcon doorkruist
de hemel.

Maar bovenal, in 1974 werden heel wat celebrities geboren.
Denken we maar aan Joaquin Phoenix, Robbie Williams, Christian Bale, Leonardo
Di Caprio en… tromgeroffel… mijn makker Niek Verniers.

Ja, Niek en ik hebben al heel wat watertjes doorzwommen. We
zijn beiden verslingerd aan Star Wars en whisky – een geweldige combinatie. Zo
hebben we samen al flink wat edities van FACTS achter de rug, waar we
verantwoordelijk zijn voor de guest stars (en dus al flink wat avonturen met
acteurs en actrices hebben beleefd – sommige niet voor publicatie vatbaar),
trokken we samen al een paar keer naar Schotland en hebben we – met de hulp van
zijn lieftallige eega en fotografe Ilse Everaert – een boekje geschreven over
onze favoriete hobby.

Enfin, u begrijpt het al… we zijn onafscheidelijk, door dik
en dun (waag het niet!). Maar na deze lyrische beschrijving van onze
vriendschap vond ik het welletjes en werd het hoog tijd om aan de slag te gaan
met de flessen, waarvan het goedje gedistilleerd in het jaar waarin Magda haar
zoon op de wereld had gezet: 1974.

Glen Grant 5 Year Old 1974 – 40%

‘Zo maken ze hem niet meer, meneer’. Ge moogt gerust zijn.
Deze ogenschijnlijk lichte en zeer toegankelijke whisky deed al snel menig
wenkbrauw in appreciatie omhoog schieten. Ja, licht en toegankelijk, tuurlijk,
wat had je dan gedacht. Maar heerlijk zoet en fruitig en een pak complexer dan
zijn huidige tegenhanger. En na een half uurtje in het glas werd hij nog beter
(toegegeven, na een uur was hij dood).

North
Port – Brechin 1974/1993 – Gordon Macphail Connoisseur’s Choice – 43%

Deze distilleerderij is al sinds 1983 gesloten en in 1990
werd er een supermarkt neergepoot. De whisky, die ondertussen langer op fles
zat dan in het vat, was een specialleke.
Een beetje een vuile jongen, hoewel we niet van een echte off-note konden
spreken, maar het OBE loerde wel om het hoekje. Dat gezegd zijnde, vond ik ‘m
verrassend fruitig en best lekker. Voor mij was het de op één na beste van de
avond.

Benrinnes 1974/2008 – Gordon Macphail Connoisseur’s
Choice – 43%

We bleven nog even bij Gordon Macphail en proefden
een erg fruitige en zeer aangename Benrinnes die meer dan 3 decennia mocht
slapen in de warehouses in Elgin alvorens onze smaakpapillen te verblijden.
Trouwens, wist je dat Niek en Ilse de Benrinnes (een berg van 841 meter hoog)
beklommen hebben en op de top zo’n drammetje hebben baasgemaakt? Zonder mij!
Da’s lef hebben. Enfin, daar moeten we het tijdens de pauze maar even over
hebben…

Na de pauze was het tijd voor de echte kleppers.

Macallan 23 Year Old 1974 – Hart Brothers – 43%

Hart Brothers werd opgericht in 1988. Toen ze hun tienjarig
bestaan vierden – in 1998 dus – bottelden ze deze 23-jarige Macallan. Zoals te
verwachten was, betrof het een zeer lekkere en erg fruitige maar toch een
tikkeltje atypische whisky van deze Rolls Royce onder de Speysiders. Ik vond
hem vooral erg consistent. Neus, smaak en finish lagen perfect in elkaars
verlengde. Alle aanwezigen, ook Niek’s ouders en schoonouders, waren het er
over eens: dit is een whisky die iedereen zal lusten.

Inchgower 36 Year Old 1974 – The Nectar of the Daily
Drams – 47.3%

Nou, dit was voor mij de topper van de avond. Niet zozeer
omdat het de oudste (qua rijping) van de avond was (hoewel dat natuurlijk wel
het karakter van deze whisky gevormd heeft), maar omdat hij een absoluut
geweldige smaaksensatie opleverde. Dit werkpaard produceert bijna uitsluitend
voor de blenders, dus moet je wel uitwijken naar onafhankelijke bottelaars wil
je deze malt proeven. Maar dat is meer dan de moeite waard.

Linkwood
30 Year Old 1974 – Rare Malts – 54.9%

De favoriet voor de meerderheid was deze 30-jarige Linkwood
uit Diageo’s terecht volprezen Rare Malts reeks. Voor mij was het een blij
weerzien. De enige whisky die ik eerder al had geproefd. En ja, dit is een
geweldige topper en bovendien een whisky die een explosie van fruit vertoont
als je er een paar druppeltjes water aan toevoegt, iets wat Niek liever niet
doet, maar vanavond op mijn aanraden toch probeerde met een grote glimlach tot
gevolg. Kijk eens aan…

Ledaig
Vintage 1974 /1992 – 43%

U weet uiteraard dat Ledaig de geturfde versie van
Tobermory is. Deze whisky – die wederom al langer op fles zit dan dat hij in
het vat heeft doorgebracht – vertoonde op de neus echter geen spoortje rook
meer. Integendeel, hij was erg fruitig en ronduit schitterend. Niemand had dat
verwacht, ook Niek niet en ik al helemaal niet (want dan had ik ‘m niet
achteraan op de tasting gezet). Maar een waardige afsluiter, zeker weten.

Het fijne aan deze line-up – afgezien van het feit dat het
natuurlijk allemaal oude whisky is – was dat elke whisky van een erg goeie
kwaliteit was. Er zat geen enkele whisky tussen die niet bekoorde. Geen enkele
valse noot. 1974 mag dan misschien een rampjaar geweest zijn, whisky maken
konden ze alleszins. Dat ik dit heb mogen meemaken (werken, ja!), zeg.
Topavond.

Goeie whisky, goeie vrienden, goeie grappen… het zou zo
maar de slogan van een goedkope blend kunnen zijn, maar het omschrijft de avond
perfect.

Afsluiten deed ik met een kort (eigenlijk veel te lang)
overzichtje van Niek’s whiskyreizen, waaruit duidelijk werd dat hij al meer
distilleerderijen bezocht heeft – zowel in Schotland, maar ook in Japan en
Australië – dan ik ooit in mijn leven zal doen (wat ik hem niet in dank afneem,
ge moogt gerust zijn), wat aantoont dat Niek een kenner is (hoewel hij te
bescheiden is om dit zelf toe te geven, hij noemt zichzelf gewoon liefhebber – my ass!). De enige reden waarom ik hem
nog niet unfriend heb, is het feit
dat hij meestal de reis begint en afsluit met Auchentoshan.

Alle gekheid op een stokje… Niek, bedankt makker. En niet
alleen voor deze tasting uiteraard. You know what I mean, brother. Wij gaan nog veel herinneringen maken!

May the Malt be with you!

PS. Bedankt voor de foto’s, Rik!

  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post4224

Article source: http://iloapp.whivie.be/blog/blog?Home&post=4226

Teaninich 10 Year Old 2006 Cadenheads

Niek’s 1974 Birthday Bash

EventsGeplaatst door Mark Dermul ma, september 17, 2018 06:56:49

‘Hey, Mark, ik zou voor mijn verjaardag een tasting willen
geven aan vrienden en familie. Ik plan 7 flessen uit mijn geboortejaar open te
trekken. Bij deze zijn jij en Sofie uitgenodigd’.

Nou, dat is wel een uitnodiging die ik niet zou afslaan.
Niet alleen is Niek als meer dan twintig jaar één van mijn beste vrienden, maar
bovendien zag ik het helemaal zitten om allemaal whisky, stuk voor stuk
gedistilleerd in 1974, te proeven. Liquid
history
, noem je zoiets. Ik zag het al helemaal voor me: gezellig met het
vrouwtje aan de tafel aanschuiven, niet zelf moeten presenteren, maar heerlijk
genieten… Maar dat was zonder de waard gerekend.

‘Oh, ja, gij klapt dat wel aan elkaar voor mij zeker?’

Nu moet ik bekennen dat, mocht Niek het aan iemand anders
gevraagd hebben, ik toch wel een beetje in mijn gat gebeten zou zijn geweest,
dus deed ik het met heel veel plezier.

En plezier hebben we gehad, amai. Flink gelachen. En
heerlijk spul geproefd. Een topavond, zoals u hieronder zal kunnen lezen.

Locatie was de prachtige Rolf Benz Lounge van Interieur
Vanderwaerden op de vierde verdieping in de Ghelamco Arena – met zicht op het
voetbalveld van AA Gent. Zeker een bezoekje waard, overigens.

Terwijl de genodigden druppelsgewijs binnenstroomden,
schonk Niek een aperitiefje: 1808 Barely Legal Rum van de Illegal Tender Rum
Company uit Australië, een flesje dat hij van zijn meeste recente reis had
meegebracht. Deze ongerijpte rum heeft trouwens al wat mooie prijzen in de
wacht gesleept. Leuke start van de avond.

Nadat iedereen geknuffeld en gekust had, kon ik – na een
korte introductie door de jarige gastheer – aan de slag.

Alvorens de eerste whisky te schenken wilde ik wel eerst
wat vertellen over zowel Niek als over 1974, kwestie van het thema van de avond
niet uit de weg te gaan. Want 1974 was nu niet bepaald een topjaar. Immers, het
was het jaar waarin enkele rampen zich hadden voltrokken: Turkish Airlines 981
stort neer, Turkse troepen bezetten Cyprus, Cycloon Tracy veegt het
Australische Darwin van de kaart, ABBA wint het songfestival…

Gelukkig was het niet allemaal kommer en kwel. De Duitsers
gaven de Hollanders lik op stuk in de Wereldbekerfinale, Queen brengt Niek’s
favoriete nummer uit en Volkswagen lanceert de Golf als opvolger van de Kever
(Willy – vader van Niek – reed in 1974 met zo’n Kever en Niek rijdt vandaag met
een Golf, stel je voor… Sterker nog, Willy is van ’47 en Niek van ’74… spooky…
daar bestaan complottheorieën over!). De eerste F-16 Fighting Falcon doorkruist
de hemel.

Maar bovenal, in 1974 werden heel wat celebrities geboren.
Denken we maar aan Joaquin Phoenix, Robbie Williams, Christian Bale, Leonardo
Di Caprio en… tromgeroffel… mijn makker Niek Verniers.

Ja, Niek en ik hebben al heel wat watertjes doorzwommen. We
zijn beiden verslingerd aan Star Wars en whisky – een geweldige combinatie. Zo
hebben we samen al flink wat edities van FACTS achter de rug, waar we
verantwoordelijk zijn voor de guest stars (en dus al flink wat avonturen met
acteurs en actrices hebben beleefd – sommige niet voor publicatie vatbaar),
trokken we samen al een paar keer naar Schotland en hebben we – met de hulp van
zijn lieftallige eega en fotografe Ilse Everaert – een boekje geschreven over
onze favoriete hobby.

Enfin, u begrijpt het al… we zijn onafscheidelijk, door dik
en dun (waag het niet!). Maar na deze lyrische beschrijving van onze
vriendschap vond ik het welletjes en werd het hoog tijd om aan de slag te gaan
met de flessen, waarvan het goedje gedistilleerd in het jaar waarin Magda haar
zoon op de wereld had gezet: 1974.

Glen Grant 5 Year Old 1974 – 40%

‘Zo maken ze hem niet meer, meneer’. Ge moogt gerust zijn.
Deze ogenschijnlijk lichte en zeer toegankelijke whisky deed al snel menig
wenkbrauw in appreciatie omhoog schieten. Ja, licht en toegankelijk, tuurlijk,
wat had je dan gedacht. Maar heerlijk zoet en fruitig en een pak complexer dan
zijn huidige tegenhanger. En na een half uurtje in het glas werd hij nog beter
(toegegeven, na een uur was hij dood).

North
Port – Brechin 1974/1993 – Gordon Macphail Connoisseur’s Choice – 43%

Deze distilleerderij is al sinds 1983 gesloten en in 1990
werd er een supermarkt neergepoot. De whisky, die ondertussen langer op fles
zat dan in het vat, was een specialleke.
Een beetje een vuile jongen, hoewel we niet van een echte off-note konden
spreken, maar het OBE loerde wel om het hoekje. Dat gezegd zijnde, vond ik ‘m
verrassend fruitig en best lekker. Voor mij was het de op één na beste van de
avond.

Benrinnes 1974/2008 – Gordon Macphail Connoisseur’s
Choice – 43%

We bleven nog even bij Gordon Macphail en proefden
een erg fruitige en zeer aangename Benrinnes die meer dan 3 decennia mocht
slapen in de warehouses in Elgin alvorens onze smaakpapillen te verblijden.
Trouwens, wist je dat Niek en Ilse de Benrinnes (een berg van 841 meter hoog)
beklommen hebben en op de top zo’n drammetje hebben baasgemaakt? Zonder mij!
Da’s lef hebben. Enfin, daar moeten we het tijdens de pauze maar even over
hebben…

Na de pauze was het tijd voor de echte kleppers.

Macallan 23 Year Old 1974 – Hart Brothers – 43%

Hart Brothers werd opgericht in 1988. Toen ze hun tienjarig
bestaan vierden – in 1998 dus – bottelden ze deze 23-jarige Macallan. Zoals te
verwachten was, betrof het een zeer lekkere en erg fruitige maar toch een
tikkeltje atypische whisky van deze Rolls Royce onder de Speysiders. Ik vond
hem vooral erg consistent. Neus, smaak en finish lagen perfect in elkaars
verlengde. Alle aanwezigen, ook Niek’s ouders en schoonouders, waren het er
over eens: dit is een whisky die iedereen zal lusten.

Inchgower 36 Year Old 1974 – The Nectar of the Daily
Drams – 47.3%

Nou, dit was voor mij de topper van de avond. Niet zozeer
omdat het de oudste (qua rijping) van de avond was (hoewel dat natuurlijk wel
het karakter van deze whisky gevormd heeft), maar omdat hij een absoluut
geweldige smaaksensatie opleverde. Dit werkpaard produceert bijna uitsluitend
voor de blenders, dus moet je wel uitwijken naar onafhankelijke bottelaars wil
je deze malt proeven. Maar dat is meer dan de moeite waard.

Linkwood
30 Year Old 1974 – Rare Malts – 54.9%

De favoriet voor de meerderheid was deze 30-jarige Linkwood
uit Diageo’s terecht volprezen Rare Malts reeks. Voor mij was het een blij
weerzien. De enige whisky die ik eerder al had geproefd. En ja, dit is een
geweldige topper en bovendien een whisky die een explosie van fruit vertoont
als je er een paar druppeltjes water aan toevoegt, iets wat Niek liever niet
doet, maar vanavond op mijn aanraden toch probeerde met een grote glimlach tot
gevolg. Kijk eens aan…

Ledaig
Vintage 1974 /1992 – 43%

U weet uiteraard dat Ledaig de geturfde versie van
Tobermory is. Deze whisky – die wederom al langer op fles zit dan dat hij in
het vat heeft doorgebracht – vertoonde op de neus echter geen spoortje rook
meer. Integendeel, hij was erg fruitig en ronduit schitterend. Niemand had dat
verwacht, ook Niek niet en ik al helemaal niet (want dan had ik ‘m niet
achteraan op de tasting gezet). Maar een waardige afsluiter, zeker weten.

Het fijne aan deze line-up – afgezien van het feit dat het
natuurlijk allemaal oude whisky is – was dat elke whisky van een erg goeie
kwaliteit was. Er zat geen enkele whisky tussen die niet bekoorde. Geen enkele
valse noot. 1974 mag dan misschien een rampjaar geweest zijn, whisky maken
konden ze alleszins. Dat ik dit heb mogen meemaken (werken, ja!), zeg.
Topavond.

Goeie whisky, goeie vrienden, goeie grappen… het zou zo
maar de slogan van een goedkope blend kunnen zijn, maar het omschrijft de avond
perfect.

Afsluiten deed ik met een kort (eigenlijk veel te lang)
overzichtje van Niek’s whiskyreizen, waaruit duidelijk werd dat hij al meer
distilleerderijen bezocht heeft – zowel in Schotland, maar ook in Japan en
Australië – dan ik ooit in mijn leven zal doen (wat ik hem niet in dank afneem,
ge moogt gerust zijn), wat aantoont dat Niek een kenner is (hoewel hij te
bescheiden is om dit zelf toe te geven, hij noemt zichzelf gewoon liefhebber – my ass!). De enige reden waarom ik hem
nog niet unfriend heb, is het feit
dat hij meestal de reis begint en afsluit met Auchentoshan.

Alle gekheid op een stokje… Niek, bedankt makker. En niet
alleen voor deze tasting uiteraard. You know what I mean, brother. Wij gaan nog veel herinneringen maken!

May the Malt be with you!

PS. Bedankt voor de foto’s, Rik!

  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post4224

Article source: http://iloapp.whivie.be/blog/blog?Home&post=4225

BOWMORE® ISLAY SINGLE MALT SCOTCH WHISKY RELEASES BOWMORE® 27 YEAR OLD PORT CASK — THE THIRD AND FINAL RELEASE OF THE BOWMORE® VINTNER’S TRILOGY – Scotch Whisky News

Bowmore Trilogy

BOWMORE® ISLAY SINGLE MALT SCOTCH WHISKY RELEASES BOWMORE® 27 YEAR OLD PORT CASK — THE THIRD AND FINAL RELEASE OF THE BOWMORE® VINTNER’S TRILOGY 

Crafted in One of the World’s Oldest Scotch Maturation Houses, The Full, Collectible Trilogy of Luxury Whiskies is Now Available in the U.S. 

Islay, Scotland (September 11, 2018) – Bowmore, the oldest licensed distillery established in 1779 on Scotland’s isle of Islay, has released Bowmore® 27 Year Old Port Cask, the third and final expression in the Bowmore® Single Malt Scotch Whisky Vintner’s Trilogy. Available as of September 2018, the 27 Year Old Port Cask joins Bowmore® 18 Year Old Double Matured Manzanilla and Bowmore® 26 Year Old Wine Matured, both released in November 2017. The now-complete Trilogy was created and matured in the distillery’s famed No.1 Vaults, one of the world’s oldest Scotch maturation houses, imbuing the brand’s signature flavor with attributes of the finest ex-wine, ex-sherry and ex-port casks.

The Bowmore Vintner’s Trilogy is the result of generations of distilling expertise and the unique, sea-buffeted atmosphere of the No.1 Vaults. The whiskies within the Trilogy have been meticulously aged in manzanilla sherry, port, wine and bourbon barrels, imparting complex layers of flavor to the signature smoky Bowmore profile to produce this range of premium, collectable whiskies.

“We are thrilled to release Bowmore 27 Year Old Port Cask to complete the Bowmore Vintner’s Trilogy,” says Kale Schnettler, Director Super Premium Whiskey at Beam Suntory. “Steeped in nearly 240 years of heritage, coupled with our No. 1 Vaults aging warehouse has made this brand one of the world’s most coveted Scotch whiskies. This Vintner’s Trilogy exemplifies the expertise of our distiller and blender to produce three distinctly different, wine-matured whiskies meant to be sipped, savored and certainly collected.” 

THE HIDDEN GEMS OF BOWMORE’S VINTNER’S TRILOGY: 

BOWMORE 27 YEAR OLD PORT CASK

Released this September 2018 in the U.S., this exceptional limited-edition Scotch whisky is double matured, first for 13 years in ex-bourbon barrels, then for 14 years in port pipes, resulting in a deep mahogany coloring with flavors of sultanas, sugarplums and salted caramel added to Bowmore’s signature sweet and salty notes with a touch of smoke. To preserve the full flavor, this expression is non-chill filtered and bottled at cask strength (48.3% ABV) for a suggested retail price of $520.00.

TASTING NOTES: On the nose, peaty and medicinal with a strong toffee, herbal and spicy character followed by heather and a hint of rosemary and old Port wine notes are complemented by raspberry coulis and red berries. The finish develops into earthy carbolic notes, with salted dates, dried herbs, sweet tobacco, sweet dried cranberries and a touch of white pepper.  

BOWMORE 26 YEAR OLD WINE MATURED

Available as of November 2017, Bowmore 26 Year Old Wine Matured spent its first 13 years in ex-bourbon barrels before a second maturation of 13 years in wine barriques, which gives the whisky a burnt amber coloring. In this expression, the brand’s signature earthy smoke mixes with redcurrant jam, camphor oil and cherry pie. This full-bodied whisky finishes with a hint of salt, resulting from the influence of Bowmore’s maturation warehouse being one of the only, in the world, that is below sea level. This expression is bottled at cask strength (48.7% ABV) and available for a suggested retail price of $540.00.

Tasting notes: On the nose you find spiced oak, papaya and mango and a honeyed sweetness. On the palate, the flavors develop into oak spiced smoke and rich dark chocolate with a long finish.

BOWMORE 18 YEAR OLD DOUBLE MATURED MANZANILLA

Also released in November 2017, Bowmore 18 Year Old is first matured in ex-bourbon barrels and then goes through a second maturation in ex-manzanilla sherry barrels. The sherry aging imparts an antique, gold coloring, while providing layers of fruity blackcurrants, spicy citrus and vanilla fudge to Bowmore’s legendary peat smoke. This expression is bottled at cask strength (52.5% ABV) and available for a suggested retail price of $127.00.

Tasting notes: On the nose, treacle, salted caramel, ripe blackcurrants, soft stone fruits, spiced Seville oranges with subtle hints of menthol and chamomile. On the palate, bitter oranges and a burst of smoke. 

ABOUT BOWMORE®

Founded in 1779, Bowmore is the oldest licensed distillery on Islay, one of the Scottish isles which make up the region known as the ‘Islands’ in the lexicon of Whisky. The other regions are the Highlands, Speyside and the Lowlands. Islay malts are famous for their characteristic smokiness and Bowmore is no exception; the malt is carefully smoked in a peat-fired kiln, using skills handed down from generation to generation to craft a perfectly balanced Single Malt.

Bowmore adheres to traditional production methods which helps to shape the character of its single malts. Today, it prides itself as one of the rare distilleries which still produces its own floor malted barley, hand-turned by a traditional wooden malt shovel and hand drawn machinery. Water for the whiskies is specially drawn from the Laggan River, with its peaty overtones, the same Islay peat that fires the malt-drying kiln.

Bowmore Distillery’s proximity to the sea is also vital in determining the final character of its spirit. The legendary Bowmore No. 1 Vaults, one of the world’s oldest Scotch maturation warehouses, is where some of the whiskies spend their long lives resting quietly in the cool, dark, damp cellars below sea level, oblivious to the waves thrashing the vault’s sea-facing wall. They mature in oak casks, previously used for bourbon and sherry, gradually developing rich and mellow flavors. It is this combination of peat, barley, sea breeze, water, wood, people and tradition that together create the perfectly balanced warm and smoky character of Bowmore Single Malt Scotch Whiskies.

Bowmore domestic product range: Bowmore 12 Year Old, 15 Year Old, 18 Year Old and 25 Year Old.

www.bowmore.com; Facebook | Twitter | Instagram: BOWMORE 

About Beam Suntory Inc.

As the world’s third largest premium spirits company, Beam Suntory is Crafting the Spirits Brands that Stir the World.  Consumers from all corners of the globe call for the company’s brands, including the iconic Jim Beam and Maker’s Mark bourbon brands and Suntory whisky Kakubin, as well as world renowned premium brands including Knob Creek bourbon, Yamazaki, Hakushu and Hibiki Japanese whiskies, Teacher’s, Laphroaig, and Bowmore Scotch whiskies, Canadian Club whisky, Courvoisier cognac, Hornitos and Sauza tequila, EFFEN and Pinnacle vodka, Sipsmith gin, and Midori liqueur.

Beam Suntory was created in 2014 by combining the world leader in bourbon and the pioneer in Japanese whisky to form a new company with a deep heritage, passion for quality, innovative spirit and commitment to Growing for Good.  Headquartered in Chicago, Illinois, Beam Suntory is a subsidiary of Suntory Holdings Limited of Japan.  For more information on Beam Suntory, its brands, and its commitment to social responsibility, please visit www.beamsuntory.com and www.drinksmart.com.

Article source: http://www.whiskyintelligence.com/2018/09/bowmore-islay-single-malt-scotch-whisky-releases-bowmore-27-year-old-port-cask-the-third-and-final-release-of-the-bowmore-vintners-trilogy-scotch-whisky-news/

Niek’s 1974 Birthday Bash

Niek’s 1974 Birthday Bash

EventsGeplaatst door Mark Dermul ma, september 17, 2018 06:56:49

‘Hey, Mark, ik zou voor mijn verjaardag een tasting willen
geven aan vrienden en familie. Ik plan 7 flessen uit mijn geboortejaar open te
trekken. Bij deze zijn jij en Sofie uitgenodigd’.

Nou, dat is wel een uitnodiging die ik niet zou afslaan.
Niet alleen is Niek als meer dan twintig jaar één van mijn beste vrienden, maar
bovendien zag ik het helemaal zitten om allemaal whisky, stuk voor stuk
gedistilleerd in 1974, te proeven. Liquid
history
, noem je zoiets. Ik zag het al helemaal voor me: gezellig met het
vrouwtje aan de tafel aanschuiven, niet zelf moeten presenteren, maar heerlijk
genieten… Maar dat was zonder de waard gerekend.

‘Oh, ja, gij klapt dat wel aan elkaar voor mij zeker?’

Nu moet ik bekennen dat, mocht Niek het aan iemand anders
gevraagd hebben, ik toch wel een beetje in mijn gat gebeten zou zijn geweest,
dus deed ik het met heel veel plezier.

En plezier hebben we gehad, amai. Flink gelachen. En
heerlijk spul geproefd. Een topavond, zoals u hieronder zal kunnen lezen.

Locatie was de prachtige Rolf Benz Lounge van Interieur
Vanderwaerden op de vierde verdieping in de Ghelamco Arena – met zicht op het
voetbalveld van AA Gent. Zeker een bezoekje waard, overigens.

Terwijl de genodigden druppelsgewijs binnenstroomden,
schonk Niek een aperitiefje: 1808 Barely Legal Rum van de Illegal Tender Rum
Company uit Australië, een flesje dat hij van zijn meeste recente reis had
meegebracht. Deze ongerijpte rum heeft trouwens al wat mooie prijzen in de
wacht gesleept. Leuke start van de avond.

Nadat iedereen geknuffeld en gekust had, kon ik – na een
korte introductie door de jarige gastheer – aan de slag.

Alvorens de eerste whisky te schenken wilde ik wel eerst
wat vertellen over zowel Niek als over 1974, kwestie van het thema van de avond
niet uit de weg te gaan. Want 1974 was nu niet bepaald een topjaar. Immers, het
was het jaar waarin enkele rampen zich hadden voltrokken: Turkish Airlines 981
stort neer, Turkse troepen bezetten Cyprus, Cycloon Tracy veegt het
Australische Darwin van de kaart, ABBA wint het songfestival…

Gelukkig was het niet allemaal kommer en kwel. De Duitsers
gaven de Hollanders lik op stuk in de Wereldbekerfinale, Queen brengt Niek’s
favoriete nummer uit en Volkswagen lanceert de Golf als opvolger van de Kever
(Willy – vader van Niek – reed in 1974 met zo’n Kever en Niek rijdt vandaag met
een Golf, stel je voor… Sterker nog, Willy is van ’47 en Niek van ’74… spooky…
daar bestaan complottheorieën over!). De eerste F-16 Fighting Falcon doorkruist
de hemel.

Maar bovenal, in 1974 werden heel wat celebrities geboren.
Denken we maar aan Joaquin Phoenix, Robbie Williams, Christian Bale, Leonardo
Di Caprio en… tromgeroffel… mijn makker Niek Verniers.

Ja, Niek en ik hebben al heel wat watertjes doorzwommen. We
zijn beiden verslingerd aan Star Wars en whisky – een geweldige combinatie. Zo
hebben we samen al flink wat edities van FACTS achter de rug, waar we
verantwoordelijk zijn voor de guest stars (en dus al flink wat avonturen met
acteurs en actrices hebben beleefd – sommige niet voor publicatie vatbaar),
trokken we samen al een paar keer naar Schotland en hebben we – met de hulp van
zijn lieftallige eega en fotografe Ilse Everaert – een boekje geschreven over
onze favoriete hobby.

Enfin, u begrijpt het al… we zijn onafscheidelijk, door dik
en dun (waag het niet!). Maar na deze lyrische beschrijving van onze
vriendschap vond ik het welletjes en werd het hoog tijd om aan de slag te gaan
met de flessen, waarvan het goedje gedistilleerd in het jaar waarin Magda haar
zoon op de wereld had gezet: 1974.

Glen Grant 5 Year Old 1974 – 40%

‘Zo maken ze hem niet meer, meneer’. Ge moogt gerust zijn.
Deze ogenschijnlijk lichte en zeer toegankelijke whisky deed al snel menig
wenkbrauw in appreciatie omhoog schieten. Ja, licht en toegankelijk, tuurlijk,
wat had je dan gedacht. Maar heerlijk zoet en fruitig en een pak complexer dan
zijn huidige tegenhanger. En na een half uurtje in het glas werd hij nog beter
(toegegeven, na een uur was hij dood).

North
Port – Brechin 1974/1993 – Gordon Macphail Connoisseur’s Choice – 43%

Deze distilleerderij is al sinds 1983 gesloten en in 1990
werd er een supermarkt neergepoot. De whisky, die ondertussen langer op fles
zat dan in het vat, was een specialleke.
Een beetje een vuile jongen, hoewel we niet van een echte off-note konden
spreken, maar het OBE loerde wel om het hoekje. Dat gezegd zijnde, vond ik ‘m
verrassend fruitig en best lekker. Voor mij was het de op één na beste van de
avond.

Benrinnes 1974/2008 – Gordon Macphail Connoisseur’s
Choice – 43%

We bleven nog even bij Gordon Macphail en proefden
een erg fruitige en zeer aangename Benrinnes die meer dan 3 decennia mocht
slapen in de warehouses in Elgin alvorens onze smaakpapillen te verblijden.
Trouwens, wist je dat Niek en Ilse de Benrinnes (een berg van 841 meter hoog)
beklommen hebben en op de top zo’n drammetje hebben baasgemaakt? Zonder mij!
Da’s lef hebben. Enfin, daar moeten we het tijdens de pauze maar even over
hebben…

Na de pauze was het tijd voor de echte kleppers.

Macallan 23 Year Old 1974 – Hart Brothers – 43%

Hart Brothers werd opgericht in 1988. Toen ze hun tienjarig
bestaan vierden – in 1998 dus – bottelden ze deze 23-jarige Macallan. Zoals te
verwachten was, betrof het een zeer lekkere en erg fruitige maar toch een
tikkeltje atypische whisky van deze Rolls Royce onder de Speysiders. Ik vond
hem vooral erg consistent. Neus, smaak en finish lagen perfect in elkaars
verlengde. Alle aanwezigen, ook Niek’s ouders en schoonouders, waren het er
over eens: dit is een whisky die iedereen zal lusten.

Inchgower 36 Year Old 1974 – The Nectar of the Daily
Drams – 47.3%

Nou, dit was voor mij de topper van de avond. Niet zozeer
omdat het de oudste (qua rijping) van de avond was (hoewel dat natuurlijk wel
het karakter van deze whisky gevormd heeft), maar omdat hij een absoluut
geweldige smaaksensatie opleverde. Dit werkpaard produceert bijna uitsluitend
voor de blenders, dus moet je wel uitwijken naar onafhankelijke bottelaars wil
je deze malt proeven. Maar dat is meer dan de moeite waard.

Linkwood
30 Year Old 1974 – Rare Malts – 54.9%

De favoriet voor de meerderheid was deze 30-jarige Linkwood
uit Diageo’s terecht volprezen Rare Malts reeks. Voor mij was het een blij
weerzien. De enige whisky die ik eerder al had geproefd. En ja, dit is een
geweldige topper en bovendien een whisky die een explosie van fruit vertoont
als je er een paar druppeltjes water aan toevoegt, iets wat Niek liever niet
doet, maar vanavond op mijn aanraden toch probeerde met een grote glimlach tot
gevolg. Kijk eens aan…

Ledaig
Vintage 1974 /1992 – 43%

U weet uiteraard dat Ledaig de geturfde versie van
Tobermory is. Deze whisky – die wederom al langer op fles zit dan dat hij in
het vat heeft doorgebracht – vertoonde op de neus echter geen spoortje rook
meer. Integendeel, hij was erg fruitig en ronduit schitterend. Niemand had dat
verwacht, ook Niek niet en ik al helemaal niet (want dan had ik ‘m niet
achteraan op de tasting gezet). Maar een waardige afsluiter, zeker weten.

Het fijne aan deze line-up – afgezien van het feit dat het
natuurlijk allemaal oude whisky is – was dat elke whisky van een erg goeie
kwaliteit was. Er zat geen enkele whisky tussen die niet bekoorde. Geen enkele
valse noot. 1974 mag dan misschien een rampjaar geweest zijn, whisky maken
konden ze alleszins. Dat ik dit heb mogen meemaken (werken, ja!), zeg.
Topavond.

Goeie whisky, goeie vrienden, goeie grappen… het zou zo
maar de slogan van een goedkope blend kunnen zijn, maar het omschrijft de avond
perfect.

Afsluiten deed ik met een kort (eigenlijk veel te lang)
overzichtje van Niek’s whiskyreizen, waaruit duidelijk werd dat hij al meer
distilleerderijen bezocht heeft – zowel in Schotland, maar ook in Japan en
Australië – dan ik ooit in mijn leven zal doen (wat ik hem niet in dank afneem,
ge moogt gerust zijn), wat aantoont dat Niek een kenner is (hoewel hij te
bescheiden is om dit zelf toe te geven, hij noemt zichzelf gewoon liefhebber – my ass!). De enige reden waarom ik hem
nog niet unfriend heb, is het feit
dat hij meestal de reis begint en afsluit met Auchentoshan.

Alle gekheid op een stokje… Niek, bedankt makker. En niet
alleen voor deze tasting uiteraard. You know what I mean, brother. Wij gaan nog veel herinneringen maken!

May the Malt be with you!

PS. Bedankt voor de foto’s, Rik!

  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post4224

Article source: http://iloapp.whivie.be/blog/blog?Home&post=4224

The Whisky Show Masterclasses – New releases – Scotch Whisky News

TWS10

29-30 SEPTEMBER 2018
OLD BILLINGSGATE, LONDON

The Whisky Show 2018

 NEW SUNDAY MASTERCLASSES

VIEW MASTERCLASSES 

Two out of our final three masterclasses are here, and they are not to be missed!

As we celebrate 10 years of The Whisky Show, Glenlivet’s Alan Winchester celebrates 40 years of working in whisky and Andrew Symington celebrates Signatory Vintage’s 30th anniversary. Expect whiskies from over the past five decades – an unmissable opportunity to taste great whiskies with two legends of the whisky industry.

Tickets for these masterclasses will go live at 2pm on Tuesday 11 September 2018.

 Our cigar pairing sessions with Glengoyne and Hunters Frankau are now on sale – you can find details below.
Please note: you must have a valid ticket to the appropriate day of The Whisky Show to attend these masterclasses.

TWS1

A History of Glenlivet with master blender Alan Winchester
Sunday 30 September, 2.15-3.45pm
£75

Join Glenlivet blender Alan Winchester as he celebrates forty years of working in the whisky world by stepping back through four decades of whiskies from the distillery.

 LEARN MORE 

TWS2

Signatory Vintage 30th Anniversary with founder Andrew Symington
Sunday 30 September, 2.45-4.15pm
£100

Since its founding 30 years ago, Signatory Vintage has become one of the world’s most respected independent bottlers. Join Andrew Symington to taste six of the whiskies he has bottled to celebrate the anniversary.

 LEARN MORE 

TWS3

Cigar pairing with Glengoyne and Hunters Frankau with Diego Lanza, Dan Pink and Jimmy McGhee
Saturday 29 and Sunday 30 September
1-2pm and 2.30-3.30pm
£15

Explore how the flavours of a cigar change over time and try three different Glengoyne whiskies, each paired with a different stage of the cigar.

 LEARN MORE 

Tickets for these masterclasses will go live at 2pm on Tuesday 11 September 2018. Set an alarm, as they will sell fast… Don’t forget, there are still tickets left for many of the other masterclasses taking place during the weekend.

SEE ALL MASTERCLASSES 

TERMS CONDITIONS Products are offered subject to the following terms and conditions:

  1. Tickets are non-refundable and non-exchangeable.
  2. We do not issue physical tickets. When you make your booking, your name will be added to a guest list for the event.
  3. In the case of cancellation on part of the organisers, the full ticket price will be refunded to you. We reserve the right to make cancellations up to 24 hours before the event.

Article source: http://www.whiskyintelligence.com/2018/09/the-whsiky-show-masterclasses-new-releases-scotch-whisky-news/

Spica 20 Year Old 1997 North Star Spirits

Boek: The Way of Whisky: A Journey Around Japanese Whisky

Mark’s Whisky RamblingsGeplaatst door Mark Dermul za, augustus 25, 2018 09:52:40

Dave Broom schrijft al meer dan 20
jaar over whisky en spirits en wordt daar nog voor betaald ook. Wat een
droomjob. Maar hij is dan ook een volleerd verteller. Ik had al eens het
genoegen een tasting mee te maken die hij aan elkaar praatte en je hangt
probleemloos aan zijn lippen, ondanks het zware Glasgow accent.

Met The Way of Whisky is hij
absoluut niet aan zijn proefstuk toe, maar het is wel zijn eerste boek over
Japanse whisky… en wat voor één!

Het boek leest als een reisverhaal,
waarbij Dave niet alleen een rondreis maakt langs de belangrijkste
distilleerderijen, maar ook langs bars, restaurants, tempels en – vooral –
ambachtslui. Want het uitgangspunt van Dave was om na te gaan of er een link is
tussen de Japanse whisky en de Japanse cultuur van kaizen. En hoewel de auteur zichzelf een gaijin (vreemdeling, outsider) noemt (en dat natuurlijk ook is), is
het duidelijk dat hij een erg goed begrip heeft – en hartstochtelijke liefde
koestert voor – de Japanse cultuur en zijn mensen.

De distilleerderijen liggen soms op
erg afgelegen locaties, wat de auteur de kans geeft om ook de reis an sich
uitgebreid te bespreken en wat hij allemaal op de weg tegenkomt. Glasblazers,
edelsmeden, thee-ceremoniemeesters, shushi-chefs, boeddhistische monikken en ga
zo maar door. En het verveelt geen moment, integendeel. Ik heb door het lezen
van dit boek meer dan ooit zin om Japan te bezoeken en niet alleen voor de
whisky (Dearly Beloved, is de hint
duidelijk genoeg?).

Eens aangekomen op een
distilleerderij, geeft Dave de obligate korte historiek en zegt iets over het
productieproces, maar telkens met de insteek van ‘wat maakt Japanse whisky
Japans’. De interviews met de master blenders, master distillers of CEO’s zijn
dan ook erg interessant en geven een boeiende inkijk op het gedachtegoed van de
Japanse whiskymakers. Whisky-do is echt!

Die persoonlijke zoektocht naar een
dieper begrip van de filosofie, het vakmanschap, de drang naar het behoud van
tradities en toch verlangen naar innovatie, het klimaat, de seizoenen en de
cultuur – die essentieel blijken in de Japanse cultuur en bij uitbreiding voor
de productie van whisky – maken van dit boek een unieke leeservaring.

Laat ik ook zeker niet vergeten te
vertellen dat de foto’s, van de Japanse fotograaf Kohei Take, van een
verbluffende schoonheid zijn en dit boek naar een hoger niveau tillen. Niet de
standaard foto’s van distilleerderijen en flessen (ook, daar niet van), maar
vooral van de mensen en de natuur.

Het is het perfecte boek voor
liefhebbers van zowel Japanse whisky als de Japanse cultuur.

The
Way of Whisky
A Journey Around Japanese Whisky
256 pagina’s, English
Hardback
Dave Broom
Octopus Publishing Group
ISBN 978-1784721428
55 EUR

  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post4192

Article source: http://iloapp.whivie.be/blog/blog?Home&post=4210

Paul John Kanya

Boek: The Way of Whisky: A Journey Around Japanese Whisky

Mark’s Whisky RamblingsGeplaatst door Mark Dermul za, augustus 25, 2018 09:52:40

Dave Broom schrijft al meer dan 20
jaar over whisky en spirits en wordt daar nog voor betaald ook. Wat een
droomjob. Maar hij is dan ook een volleerd verteller. Ik had al eens het
genoegen een tasting mee te maken die hij aan elkaar praatte en je hangt
probleemloos aan zijn lippen, ondanks het zware Glasgow accent.

Met The Way of Whisky is hij
absoluut niet aan zijn proefstuk toe, maar het is wel zijn eerste boek over
Japanse whisky… en wat voor één!

Het boek leest als een reisverhaal,
waarbij Dave niet alleen een rondreis maakt langs de belangrijkste
distilleerderijen, maar ook langs bars, restaurants, tempels en – vooral –
ambachtslui. Want het uitgangspunt van Dave was om na te gaan of er een link is
tussen de Japanse whisky en de Japanse cultuur van kaizen. En hoewel de auteur zichzelf een gaijin (vreemdeling, outsider) noemt (en dat natuurlijk ook is), is
het duidelijk dat hij een erg goed begrip heeft – en hartstochtelijke liefde
koestert voor – de Japanse cultuur en zijn mensen.

De distilleerderijen liggen soms op
erg afgelegen locaties, wat de auteur de kans geeft om ook de reis an sich
uitgebreid te bespreken en wat hij allemaal op de weg tegenkomt. Glasblazers,
edelsmeden, thee-ceremoniemeesters, shushi-chefs, boeddhistische monikken en ga
zo maar door. En het verveelt geen moment, integendeel. Ik heb door het lezen
van dit boek meer dan ooit zin om Japan te bezoeken en niet alleen voor de
whisky (Dearly Beloved, is de hint
duidelijk genoeg?).

Eens aangekomen op een
distilleerderij, geeft Dave de obligate korte historiek en zegt iets over het
productieproces, maar telkens met de insteek van ‘wat maakt Japanse whisky
Japans’. De interviews met de master blenders, master distillers of CEO’s zijn
dan ook erg interessant en geven een boeiende inkijk op het gedachtegoed van de
Japanse whiskymakers. Whisky-do is echt!

Die persoonlijke zoektocht naar een
dieper begrip van de filosofie, het vakmanschap, de drang naar het behoud van
tradities en toch verlangen naar innovatie, het klimaat, de seizoenen en de
cultuur – die essentieel blijken in de Japanse cultuur en bij uitbreiding voor
de productie van whisky – maken van dit boek een unieke leeservaring.

Laat ik ook zeker niet vergeten te
vertellen dat de foto’s, van de Japanse fotograaf Kohei Take, van een
verbluffende schoonheid zijn en dit boek naar een hoger niveau tillen. Niet de
standaard foto’s van distilleerderijen en flessen (ook, daar niet van), maar
vooral van de mensen en de natuur.

Het is het perfecte boek voor
liefhebbers van zowel Japanse whisky als de Japanse cultuur.

The
Way of Whisky
A Journey Around Japanese Whisky
256 pagina’s, English
Hardback
Dave Broom
Octopus Publishing Group
ISBN 978-1784721428
55 EUR

  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post4192

Article source: http://iloapp.whivie.be/blog/blog?Home&post=4208

Paul John New Make

Boek: The Way of Whisky: A Journey Around Japanese Whisky

Mark’s Whisky RamblingsGeplaatst door Mark Dermul za, augustus 25, 2018 09:52:40

Dave Broom schrijft al meer dan 20
jaar over whisky en spirits en wordt daar nog voor betaald ook. Wat een
droomjob. Maar hij is dan ook een volleerd verteller. Ik had al eens het
genoegen een tasting mee te maken die hij aan elkaar praatte en je hangt
probleemloos aan zijn lippen, ondanks het zware Glasgow accent.

Met The Way of Whisky is hij
absoluut niet aan zijn proefstuk toe, maar het is wel zijn eerste boek over
Japanse whisky… en wat voor één!

Het boek leest als een reisverhaal,
waarbij Dave niet alleen een rondreis maakt langs de belangrijkste
distilleerderijen, maar ook langs bars, restaurants, tempels en – vooral –
ambachtslui. Want het uitgangspunt van Dave was om na te gaan of er een link is
tussen de Japanse whisky en de Japanse cultuur van kaizen. En hoewel de auteur zichzelf een gaijin (vreemdeling, outsider) noemt (en dat natuurlijk ook is), is
het duidelijk dat hij een erg goed begrip heeft – en hartstochtelijke liefde
koestert voor – de Japanse cultuur en zijn mensen.

De distilleerderijen liggen soms op
erg afgelegen locaties, wat de auteur de kans geeft om ook de reis an sich
uitgebreid te bespreken en wat hij allemaal op de weg tegenkomt. Glasblazers,
edelsmeden, thee-ceremoniemeesters, shushi-chefs, boeddhistische monikken en ga
zo maar door. En het verveelt geen moment, integendeel. Ik heb door het lezen
van dit boek meer dan ooit zin om Japan te bezoeken en niet alleen voor de
whisky (Dearly Beloved, is de hint
duidelijk genoeg?).

Eens aangekomen op een
distilleerderij, geeft Dave de obligate korte historiek en zegt iets over het
productieproces, maar telkens met de insteek van ‘wat maakt Japanse whisky
Japans’. De interviews met de master blenders, master distillers of CEO’s zijn
dan ook erg interessant en geven een boeiende inkijk op het gedachtegoed van de
Japanse whiskymakers. Whisky-do is echt!

Die persoonlijke zoektocht naar een
dieper begrip van de filosofie, het vakmanschap, de drang naar het behoud van
tradities en toch verlangen naar innovatie, het klimaat, de seizoenen en de
cultuur – die essentieel blijken in de Japanse cultuur en bij uitbreiding voor
de productie van whisky – maken van dit boek een unieke leeservaring.

Laat ik ook zeker niet vergeten te
vertellen dat de foto’s, van de Japanse fotograaf Kohei Take, van een
verbluffende schoonheid zijn en dit boek naar een hoger niveau tillen. Niet de
standaard foto’s van distilleerderijen en flessen (ook, daar niet van), maar
vooral van de mensen en de natuur.

Het is het perfecte boek voor
liefhebbers van zowel Japanse whisky als de Japanse cultuur.

The
Way of Whisky
A Journey Around Japanese Whisky
256 pagina’s, English
Hardback
Dave Broom
Octopus Publishing Group
ISBN 978-1784721428
55 EUR

  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post4192

Article source: http://iloapp.whivie.be/blog/blog?Home&post=4207

Amrut Rye

Boek: The Way of Whisky: A Journey Around Japanese Whisky

Mark’s Whisky RamblingsGeplaatst door Mark Dermul za, augustus 25, 2018 09:52:40

Dave Broom schrijft al meer dan 20
jaar over whisky en spirits en wordt daar nog voor betaald ook. Wat een
droomjob. Maar hij is dan ook een volleerd verteller. Ik had al eens het
genoegen een tasting mee te maken die hij aan elkaar praatte en je hangt
probleemloos aan zijn lippen, ondanks het zware Glasgow accent.

Met The Way of Whisky is hij
absoluut niet aan zijn proefstuk toe, maar het is wel zijn eerste boek over
Japanse whisky… en wat voor één!

Het boek leest als een reisverhaal,
waarbij Dave niet alleen een rondreis maakt langs de belangrijkste
distilleerderijen, maar ook langs bars, restaurants, tempels en – vooral –
ambachtslui. Want het uitgangspunt van Dave was om na te gaan of er een link is
tussen de Japanse whisky en de Japanse cultuur van kaizen. En hoewel de auteur zichzelf een gaijin (vreemdeling, outsider) noemt (en dat natuurlijk ook is), is
het duidelijk dat hij een erg goed begrip heeft – en hartstochtelijke liefde
koestert voor – de Japanse cultuur en zijn mensen.

De distilleerderijen liggen soms op
erg afgelegen locaties, wat de auteur de kans geeft om ook de reis an sich
uitgebreid te bespreken en wat hij allemaal op de weg tegenkomt. Glasblazers,
edelsmeden, thee-ceremoniemeesters, shushi-chefs, boeddhistische monikken en ga
zo maar door. En het verveelt geen moment, integendeel. Ik heb door het lezen
van dit boek meer dan ooit zin om Japan te bezoeken en niet alleen voor de
whisky (Dearly Beloved, is de hint
duidelijk genoeg?).

Eens aangekomen op een
distilleerderij, geeft Dave de obligate korte historiek en zegt iets over het
productieproces, maar telkens met de insteek van ‘wat maakt Japanse whisky
Japans’. De interviews met de master blenders, master distillers of CEO’s zijn
dan ook erg interessant en geven een boeiende inkijk op het gedachtegoed van de
Japanse whiskymakers. Whisky-do is echt!

Die persoonlijke zoektocht naar een
dieper begrip van de filosofie, het vakmanschap, de drang naar het behoud van
tradities en toch verlangen naar innovatie, het klimaat, de seizoenen en de
cultuur – die essentieel blijken in de Japanse cultuur en bij uitbreiding voor
de productie van whisky – maken van dit boek een unieke leeservaring.

Laat ik ook zeker niet vergeten te
vertellen dat de foto’s, van de Japanse fotograaf Kohei Take, van een
verbluffende schoonheid zijn en dit boek naar een hoger niveau tillen. Niet de
standaard foto’s van distilleerderijen en flessen (ook, daar niet van), maar
vooral van de mensen en de natuur.

Het is het perfecte boek voor
liefhebbers van zowel Japanse whisky als de Japanse cultuur.

The
Way of Whisky
A Journey Around Japanese Whisky
256 pagina’s, English
Hardback
Dave Broom
Octopus Publishing Group
ISBN 978-1784721428
55 EUR

  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post4192

Article source: http://iloapp.whivie.be/blog/blog?Home&post=4205