Mooi verslag whisky festival SPA

Beste levensgenieters,

waar de sigaar is, is de niet ver weg… Zaterdag 4 febuari gingen Chef Laurens en ik met enkele leden van de whiskyclub ” The Maccurve” uit Betekom met de trein vanuit Diest naar het Whisky Festival in het prachtige Casino van Spa. Een overzicht…

Het was die dag ijzig koud. Door het vele overstappen en het lange wachten op de mensonderkoelende perrons waren mijn voeten zo koud dat enkel de warmte van de treinvloer ze berevoets weer tot leven kon wekken. Enkele leden hadden eraan gedacht om ook whisky proevertjes voor onderweg mee te brengen. Het proeven begon dus al in de trein en al gauw bracht deze godendrank mijn lichaamstemperatuur weer enkele graden boven nul…heerlijk!

Veel wachten in cafetaria’s van tussenstations en een paar keer overstappen bracht ons uiteindelijk na 4 uur in Spa-Geronstere. Een stationnetje waar volgens mij zelfs Jezus Christus het bestaan niet van kent. Des al niet te min straalde het dorpje een gezellige warme sfeer en pure nostalgie uit. Of lag dat nu aan de proevertjes van onderweg…

Dat we niet alleen waren werd ons al snel duidelijk in de hall van het Casino. Het was even drummen en schuiven alvorens we de zaal konden betreden. Wat wil je als iedereen tegelijkertijd de warmte en vooral de vele whisky’s wil opzoeken. Even inchecken en het hek was van de dam.

Zoals ik al zei, is de sigaar nooit ver weg als het om genieten gaat. De Havanna’s kregen een mooie plaats aan de inkom van het festival. Spijtig genoeg was er geen rooklounge voorzien, het degusteren moesten we dus nog even uitstellen. Bij de ontvangst kreeg ieder van ons een festival degustatieglas dat je bovendien in de zaal kon laten graveren.

Het was er best druk maar we slaagde er toch steeds in om enkele degustaties te doen. Onze eerste halte was de stand waar ze onder andere Glenfiddich werd voorgesteld. Niet alle whisky’s waren gratis te proeven. Voor de betalende whisky’s diende we jetons te kopen. Op de flessen werd dan aangegeven hoeveel jetons je diende te betalen. Misschien wel jammer, maar wel begrijpelijk.

Proeven en spoelen, proeven en spoelen…en ga zo maar door. De whisky’s volgden elkaar vrij vlug op en hoe zeer ik ook probeerde om tussen elke whisky een glas water te drinken, het mocht niet baten. Het alcoholgehalte van enkele “speciale” whisky’s begon me geleidelijk aan naar het hoofd te stijgen. Een hapje en drankje later waren alle verhoudingen in mijn bloed al behoorlijk gerestoreerd en konden we weer verder op ontdekkingstocht…

Op het podium vonden we een immense verzameling “oldtimers”. Oude whisky’s die je kon degusteren, maar de leeftijd was sptijgig genoeg recht evenredig met de kostprijs. Omdat we van ons budget toch wel enkele verschillende whisky’s wilde proeven hebben we deze aan onze neus laten voorbijgaan en moesten we ons tevreden stellen met het kijken naar de prachtige collectie flessen die we in ons leven niet gauw meer zullen weerzien.

Hoeveel whisky’s we hebben geproefd weten we niet al te zeker meer, maar we hebben van bijna alle whisky’s die we proefde heerlijk genoten. Om onze glazen,de keel en mond te spoelen was er natuurlijk Spa ter beschikking, al bleken die flessen naar het einde toe bijna even gegeerd en zeldzaam te zijn geworden als die oude flessen whisky op het podium.

We hoorde een zacht gebrom in de verte…even later marcheerde enkele doeldelzakspelers de zaal binnen. Sfeer verzekerd en het optreden werd dan ook zeer warm onthaald door de vele whisky liefhebbers die deze muziek diep in hun hart hebben gesloten. Na enkele nummers bliezen ze de aftocht met een nummer van Elvis Presley, de link heb ik spijtig genoeg tot op de dag van vandaag nog steeds niet kunnen leggen…

Je zou op den duur vergeten wat je aan het proeven bent, maar des al niet te min waren er zeer lekkere whisky’s bij die we zeker en vast zullen onthouden. Onze favoriete whisky was niet alleen de duurste die we die dag proefde maar ook de meest complexe whisky die we die dag onder onze neus kregen. Een Glendronach Cask van 1971…een streling voor de mond! Voor een kleine 444 euro was de fles te koop, kwaliteit heeft ook hier zijn prijs.

Aan alle mooie sprookjes komt een eind en ook aan dit whisky avontuur kwam een laatste druppel. Voldaan, opgewarmt en volledig in de ban van whisky gingen we tevreden naar het pitoreske treinstationnetje waar onze trein ons reeds stond op te wachten. Of we volgend jaar weer naar het festival gaan?! U mag er zeker van zijn!

Bezoek zeker en vast eens de website van de whiskyclub uit Betekom:

www.maccurve.be

Thanks to Kenny en chef Laurens.
Meer info op :
http://www.elcigarro.be/2012/02/12/whisky-festival-2012-spa/?nggpage=2&pageid=5398

Getagd , , , . Bladwijzer de permalink.

Reacties zijn gesloten.