JACK DANIEL’S RELEASES SECOND BOTTLE IN LEGACY EDITION SERIES – American Whiskey News

JPG - 190128_JD_Legacy2_1L_Box_Black.jpg (002)

JACK DANIEL’S RELEASES SECOND BOTTLE IN LEGACY EDITION SERIES

Limited-edition bottle inspired by one of Jack Daniel’s earliest black labels 

LYNCHBURG, Tenn. (May 14, 2019) – The Jack Daniel Distillery has announced the second release in its Legacy Edition series, Legacy Edition 2, inspired by one of the distillery’s earliest black labels dating back to the early 1900s. Legacy Edition, which launched in 2018, presents limited-edition variations of labels used throughout the over 150-year history of the brand.

Each unique label provides a tribute to the brand’s colorful history. Legacy Edition 2 marks the introduction of the first predominantly black color palette and includes a rope and anchor to symbolize Jack’s unmoving confidence. Three stars have been added to honor the distillery’s home state of Tennessee.

“Everyone recognizes Jack’s trademark black label, but very few realize that the Jack Daniel’s label has undergone many variations over the years, most of which looked very different from the one we know today,” said Master Distiller Jeff Arnett. “This second release in our Legacy Edition series is not only an ode to one of Jack’s first black labels, but also a symbolic celebration of our enduring spirit and commitment to a single great whiskey recipe for more than 150 years.”

The original version of the label that inspired Legacy Edition 2 featured a “medicinal use only” disclaimer, suggesting that this label was in use when alcohol was occasionally advertised to have medicinal properties, likely in the early 1900s. While this language won’t be featured on the Legacy Edition 2 label, much of its design remains true to the original inspiration.

Legacy Edition 2 is available for a limited time across the US as well as select markets internationally.

About Jack Daniel’s

Officially registered by the U.S. Government in 1866 and based in Lynchburg, Tenn., the Jack Daniel Distillery, Lem Motlow, proprietor, is the first registered distillery in the United States and is on the National Register of Historic Places. Jack Daniel’s is the maker of the world-famous Jack Daniel’s Old No. 7 Tennessee Whiskey, Gentleman Jack Rare Tennessee Whiskey, Jack Daniel’s Single Barrel Tennessee Whiskey, Jack Daniel’s Tennessee Honey, Jack Daniel’s Tennessee Fire, Jack Daniel’s Sinatra Select and Jack Daniel’s Country Cocktails. Today, Jack Daniel’s is a true global icon found in more than 170 countries around the world and is the most valuable spirits brand in the world as recognized by Interbrand.

Your friends at Jack Daniel’s remind you to drink responsibly.

JACK DANIEL’S and OLD NO. 7 are registered trademarks. ©2019 Jack Daniel’s. Tennessee Whiskey 40% Alcohol by Volume (80 Proof). Distilled Bottled by Jack Daniel Distillery, Lynchburg, Tennessee. JackDaniels.com

Article source: http://www.whiskyintelligence.com/2019/05/jack-daniels-releases-second-bottle-in-legacy-edition-series-american-whiskey-news/

Glenmorangie “Millions of native oysters to return to Europe’s seas” – Scotch Whisky News

Glenmorangie DEEP oysters being laid 2018

Millions of native oysters to return to Europe’s seas   

Landmark European conference on Reef Restoration to be held at the Royal Society of Edinburgh

21st – 23rd May 2019   

Established in Berlin two years ago, the second Native Oyster Restoration Alliance (NORA) conference will be opened in Edinburgh today. The Glenmorangie Company, together with its partners including Scottish Natural Heritage are hosting the meeting where marine scientists, conservationists, administrators and oyster producers from across Europe will come together to develop a ‘blueprint’ for native oyster reef restoration – involving at least 15 European countries. The plans could eventually see millions of native oysters (Ostrea edulis) returned to the seas around Sweden, France, Germany, England, Wales, Ireland, the Netherlands, Belgium, Italy and Croatia, where they were wiped out by overfishing as much as a century ago.

Glenmorangie is dedicated to protecting and improving the beautiful Highland surroundings in which it has been rooted for 175 years. And, in a European first, the whisky company and its partners, Heriot-Watt University and the Marine Conservation Society, have now begun restoring extinct native oyster reefs to the protected sea by its Distillery, through the Dornoch Environmental Enhancement Project (DEEP).

Furthermore, thanks to the development of a sustainable native oyster supply chain in Scotland, supported by DEEP, the industry could be poised to take part in the supply of the native oysters needed for Europe’s planned restoration projects – and more in the future.

Forged in 2014, DEEP’s meticulous, research-led approach has already seen 20,000 oysters returned to the Dornoch Firth. It aims to establish a self-sustaining reef of four million oysters by 2025. Established reefs would improve water quality and biodiversity through regaining reef-like three dimensional structures on the seafloor and act in tandem with Glenmorangie’s anaerobic digestion plant, purifying the by-products of distillation – an environmental first for a Distillery.

Dr Bill Sanderson, DEEP’s Research Director and Associate Professor of Marine Biodiversity at Heriot-Watt, is chairing the NORA conference at The Royal Society Edinburgh. He said: “This is a game-changing moment for marine conservation. NORA’s pledge to bring back oyster reefs across Europe, opens the door to widespread restoration, with untold benefits for our seas. DEEP’s ground-breaking work in the Dornoch Firth proves that it is possible to return oysters to areas in which they have become extinct.”

Glenmorangie President and CEO Tom Moradpour said: “We are incredibly proud to be pioneering DEEP’s vital environmental work with our partners, not only protecting but enhancing Glenmorangie Distillery’s environment for future generations.”

Professor  Henning von Nordheim, head of the marine conservation department in Germany’s Federal Conservation Agency BfN: “When we founded NORA in 2017 in Berlin, we gratefully realised the overwhelming support and eagerness of so many European partners to join this fascinating vision. There is a real chance to restore large areas of our over exploited marine ecosystems with native oysters, for the benefit of marine biodiversity and sea water purification all around Europe. In doing so we can learn a lot from each other at this gathering in Edinburgh.”

Scottish Government Minister for the Natural Environment Mairi Gougeon said: “The Dornoch Environmental Enhancement Project (DEEP) is a fantastic Scottish success story which will improve water quality and biodiversity in the Dornoch Firth.

“Glenmorangie, Heriot-Watt University and the Marine Conservation Society can all be incredibly proud of this pioneering partnership and I look forward to the reef, and the clear benefits it will provide, being further established in the coming years.”

https://www.glenmorangie.com/

Follow Glenmorangie on:

Facebook: https://www.facebook.com/Glenmorangie

Twitter: https://twitter.com/TheGlenmorangie

Instagram: https://www.instagram.com/glenmorangiecom 

NOTES:

About the Native Oyster Restoration Alliance (NORA):

NORA is a European network working to re-establish the native European flat oyster as a key species in the North Sea and other European seas. Members include representatives of governmental agencies, science, non-governmental organisations, oyster growers and other private enterprises. The network was established in 2017, during the international workshop on oyster restoration in Berlin. Its second conference is twice the size of the first and is being held at The Royal Society of Edinburgh, 21-23 May 2019, hosted by Glenmorangie, Heriot-Watt and the Marine Conservation Society. It will be attended by experts from restoration projects in Sweden, France, Germany, England, Ireland the Belgium, Netherlands, Italy and Croatia. Conservationists from the U.S., N.Z. and Australia are also scheduled to attend. For more information on NORA and the other restoration projects go to www.noraeurope.eu 

About Glenmorangie:

Glenmorangie Single Malt Scotch Whisky originates in the Scottish Highlands where, at
the Glenmorangie Distillery, it is distilled in the tallest malt whisky stills in Scotland for a purer spirit, expertly matured in the finest oak casks for great depth, and perfected by the Men of Tain, who have passed their skills down the generations, often from father to son.  These select craftsmen go to unseen lengths to ensure that Glenmorangie is made in the same unhurried, uncompromising way as it always has been.  The Distillery was founded in 1843 and is renowned as a pioneer in its field, uniting tradition with innovation.

DEEP – The Timeline:

2014: Glenmorangie forges the Dornoch Environmental Enhancement Project with a vision of bringing oysters back to the Firth, where they are thought to have thrived for at least 8,000 years, until being destroyed by overfishing in the 19th century. This is the first attempt to restore the endangered native European oyster to a protected area where it has become extinct. DEEP is being delivered through a ground-breaking partnership between Glenmorangie, which provides seed funding, Heriot-Watt University through research and field work led by Dr Bill Sanderson, and the Marine Conservation Society, which delivers community engagement, communications support and advocacy.

2017: After proving that oysters had existed in the Dornoch Firth for millennia, researchers introduce the first 300 native European oysters to the water, from the UK’s only sizeable wild oyster population in Loch Ryan. They are carefully placed on two sites in the Dornoch Firth in ballasted bags, to confirm that they can flourish. Researchers are delighted to see a survival rate in line with their highest expectations – up to 86% in a year on one site. This paves the way for a feat never before attempted in Europe – recreating natural reefs.

2018: Scientists lay tonnes of cleaned waste shell from the scallop and mussel industry in two locations on the seabed to form reefs. The shell material helps to stabilise the sediment and allow the oysters to grow on top, mimicking their natural habitat. Meanwhile, the oysters are prepared for the water. Grown by suppliers across Scotland, each one is held behind a biosecurity firewall at Heriot-Watt University, thoroughly checked and cleaned – its shell scrubbed and sterilised, with purified sea water passed through the inside – before being sent to the Firth. In October, the researchers begin placing the first of 20,000 oysters on the reefs.

2021: Based on a successful outcome of this 20,000 oyster trial, scientists will increase their numbers to 200,000.

2025: By now, the population should have been built up to four million, spread over 40 hectares. At this stage, scientists believe they will have introduced sufficient numbers of oysters to create self-sustaining reefs, finally replicating those which existed in the Firth until they were fished out in the 1800s.

DEEP’s environmental benefits:

Oyster reefs are among the most endangered marine habitats on Earth – and the success of DEEP promises many benefits to the marine environment in the Dornoch Firth. Oysters create microhabitats for other marine life, increasing an area’s biodiversity. They also filter water as they feed, soaking up nitrogen and improving the water quality (one oyster can filter up to 200 litres of water a day). Together with Glenmorangie’s anaerobic digestion plant, established reefs would help account for 100 per cent of the organic material in the water that the Distillery releases into the Firth.

The Scottish oyster industry:

The Scottish oyster industry has benefited hugely from DEEP’s demand for the native European oyster. Recognising the need for a sustainable supply chain to aid restoration efforts in the Dornoch Firth, Glenmorangie and its partners have formed close working relationships with UK oyster growers, [Oban, Stranraer, Cairndow, Orkney, Wester Ross, Nairn, Bellshill, Kirkcudbright, Peterhead, Invergordon, Cumbria, Shetland] supporting them to develop their businesses. It is hoped that the industry could position itself to supply 50 million oysters needed for all Europe’s existing reef restoration projects. In the longer term, the industry could go on to supply further restoration projects and perhaps, one day, restaurants across the world.

The Dornoch Firth:

The Dornoch Firth, on the banks of which Glenmorangie Distillery is located, is an Area of Outstanding Natural Beauty, a Site of Special Scientific Interest, an internationally important Special Area of Conservation, and a Special Protection Area. Conditions are today regarded as favourable for marine life in the Firth. DEEP aims to improve water quality and biodiversity even further.

Glenmorangie’s anaerobic digestion plant:

Glenmorangie’s treatment plant is part of its long-term commitment to protecting and improving the beautiful surroundings in which its Distillery will always be rooted.  Glenmorangie has always been fully compliant with Scottish Environmental Protection Agency guidelines for the chemical oxygen demand (COD – a measure of organic compounds in water) of the water it releases into the Dornoch Firth. But inspired to increase its sustainability even further, Glenmorangie began to build an anaerobic digestion plant in 2015. This unique plant, opened in 2017, treats the Distillery’s pot ale (the solids which remain after primary distillation), spent lees (residue from the spirit distillation) and washing water (the waste water used when cleaning the mash tun and washbacks). The plant reduces the COD of the water that Glenmorangie releases into the Dornoch Firth by 95 per cent. When oyster reefs are well-established in the Firth, it is believed that they will account for the remaining 5 per cent – ensuring that Glenmorangie’s nutrient-rich outflow is entirely accounted for. The plant’s other by-products are a copper-rich sludge and biogas. The biogas is used to create steam which helps power the Distillery, reducing Glenmorangie’s reliance on fossil fuels by 15 per cent. Meanwhile, the sludge, which contains copper from Glenmorangie’s signature stills – the tallest in Scotland – is passed to local barley farmers. It helps to reduce their reliance on fertilisers for land which is naturally copper deficient.

Heriot-Watt University:

Heriot-Watt is a specialist university, globally minded and calibrated to the needs of society.  A leading technological and business university, renowned for innovation in business, engineering, design and the physical, social and life sciences, Heriot-Watt defines its presence on the international stage in areas of world importance and value. Its communities of scholars come from across the world and are leaders in ideas and solutions; delivering innovation and educational excellence, the University is ranked in the top 10 for Research Impact in the UK. With roots in Scotland and a truly international reach, Heriot-Watt is a leader in transnational education and a powerful driver and engine of the economy, transforming people and the world. Within the University’s Centre for Marine Biodiversity and Biotechnology, Dr Bill Sanderson’s work concentrates on the marine biodiversity research needed to support sensitive management and sustainable development, often concentrating on species and habitats of high nature-conservation importance, such as biogenic reefs.

The Marine Conservation Society (MCS):

The MCS is the UK’s leading charity for the protection of our seas, shores and wildlife. MCS champions a vision of sustainable fisheries, abundant marine life and clean seas and beaches for the enjoyment of all.  As part of DEEP, Glenmorangie has funded a part-time role at the Distillery for an MCS information officer. The post-holder, in place for six months every year, engages visitors with the work of MCS, runs beach cleans, education workshops, and encourages wildlife watching, including the wading birds and seals that sun themselves on the Firth’s sand banks. MCS has a dedicated Scotland conservation programme based at its Edinburgh office that was established in 2000.

Scottish Natural Heritage:

Scottish Natural Heritage is the government’s adviser on all aspects of nature and landscape across Scotland. Our role is to help people understand, value and enjoy Scotland’s nature now and in the future. For more information, visit our website at www.nature.scot or follow us on Twitter at https://twitter.com/nature_scot

Tha Dualchas Nàdair na h-Alba na buidheann comhairleachaidh dhan riaghaltas a thaobh nàdair agus seallaidhean-tìre air feadh Alba. ‘S e an dleastanas a th’ againn cuideachadh a thoirt do dhaoine gus tuigse, luach agus tlachd fhaighinn bho nàdar na h-Alba, an-dràsta agus san àm ri teachd. Airson tuilleadh fiosrachaidh, tadhail air www.nature.scot/gaelic  no lean sinn air Twitter aig https://twitter.com/nature_scot

Responsible Drinking:

The Glenmorangie Company advocates responsible drinking and suggests that drinkers savour Glenmorangie whiskies in moderation and in line with recommended daily guidelines for alcohol consumption.

AA Glenmo 1

Article source: http://www.whiskyintelligence.com/2019/05/glenmorangie-millions-of-native-oysters-to-return-to-europes-seas-scotch-whisky-news/

Gin: Flemish Gin 20-3

Raise a Glass to Fred Laing – verslag

EventsGeplaatst door Mark Dermul do, mei 16, 2019 06:44:31

Op 13 mei 2019 organiseerde
importeur Cinoco een tribuut aan Fred Laing in het prachtige kasteel Gravenhof
in Dworp. Ik had de eer en het genoegen om uitgenodigd te worden voor het diner
en ik ging er maar wat graag op in. Immers, het zou een fijn weerzien worden
met deze whiskylegende. We spraken elkaar voor het laatst in februari 2014 toen
we hem in Glasgow, in het hoofdkwartier van Douglas Laing, konden interviewen voor ons boek ‘Whisky voor
Iedereen’.

Het verkeer viel mee en dus was ik
wat vroeger dan verwacht, maar geen probleem, want het terras was letterlijk
zonovergoten. En Fred liep er al rond (hij had net een interview afgerond met
Stijn Hiers van Whiskypassion) en nam even de tijd om met de aanwezigen te
keuvelen. Het was een hartelijk weerzien. Sterker nog: hoewel ik stiekem had
gehoopt dat hij me zich nog zou herinneren van gezicht, was ik met stomheid
geslagen dat hij mij met m’n voornaam aansprak. Hij wist donders goed dat ik
bij hem op bezoek was geweest en dat ik die gepassioneerde Auchentoshan
verzamelaar ben. Respect!

Het duurde niet lang voordat de
eerste bekende gezichten toekwamen. We praatten even bij op het terras alvorens
getrakteerd te worden op een heerlijk aperitief: The Epicurean (een Lowland blended malt) met ginger ale. Erg
verfrissend en ideaal bij dit weertje. Een leuke toepassing van deze whisky die
ik niet eerder in het vizier had, maar voor de komende zomer zeker op het menu
zal komen.

Elke aanwezige dropte zijn naam in
een ton en voor we aan tafel zouden gaan, trok de eregast één naam hieruit, die
met een mooie fles huiswaarts kon keren. De gelukkige winnaar was niemand
minder dan Bob Minnekeer, beter bekend als Whiskybuff Bob. Ik vond het best
passend. Het zijn twee whiskylegendes bij elkaar.

En dan werden we gevraagd de
prachtige gelagzaal van het Gravenhof te betreden en plaats te nemen aan tafel.
En hoewel ik het bijzonder vond dat ik uitgenodigd werd door Stephan en zijn
team, was ik ondersteboven van het feit dat ze besloten hadden mij een plaats
te geven aan de eretafel, naast Fred himself! Moh, how, seg, wat een eer!

En ik beken, het was een erg
gezellige babbel die ik met Fred en Dale – zijn sales manager die was
meegereisd – voerde tijdens het uitgebreide diner. Tot driemaal toe verbeterde
Fred me met ‘Fred, please’, toen ik hem maar Mr Laing bleef noemen. Na drie
pogingen gaf hij het op (het feit dat ik lachtte ‘I had planned to call you Sir Laing at first’ hielp ook). Wat een
gentleman. Hij sprak ronduit over Chris Leggat (zijn schoonzoon, die ik al veel
langer ken, van in zijn tijd bij Auchentoshan) en Cara (zijn dochter die
langzaam maar zeker het bestuur van het bedrijf overneemt) en hun kids, alsook
over zijn bedrijf en hoe hij met plezier aan het uitbollen is, maar toch erg
betrokken wil blijven bij het nieuwe project, de Clutha Distillery. Erg
gezellig en leerrijk allemaal!

Fred zou bij het serveren van elke
gang een woordje uitleg geven over de bijpassende whisky die we te proeven
kregen. Maar zoals het Mr Laing past, nam hij ruimschoots de tijd om op geheel
eigen wijze – noem het gerust stand up comedy – de zaal in te palmen met zijn
prachtige verhalen om zo, via een heel aangename omweg, bij de whisky terecht
te komen.

De amuse (die door iedereen als uit
de kluiten gewassen werd ervaren) was een terrine van konijn die vergezeld werd
door de Scallywag 10 Year Old, een
limited edition van de Speyside blended malt, uitgebracht op 4.500 flessen en
gebotteld op 46%. De inhoud is 100% gerijpt op sherryvaten en had een prachtige
neus. Op smaak vond ik hem een tikkeltje te scherp en droog, maar dat kwam wel
mooi uit met de smeuïge paté op ons bord.

Wie de hond op het label wat nader
bekijkt, stelt vast dat deze maar over één tand beschikt. De hond die model
stond, Binks, was Fred’s speelvogel in huis. Scallywag vertaalt zich trouwens
tot ‘vlegel’ of ‘deugniet’. ‘The dog with
the orthodontic issues’
, omschreef Fred hem blijmoedig. De reeks is een
eerbetoon aan zijn geliefde huisdier.

Het voorgerecht van gerookte zalm
ging gepaard met een heerlijke Caol Ila
8 Year Old 2011
Provenance uit
de zogenaamde Coastal Collection (even opletten dat ik de ‘o’ en ‘a’ hier telkens
op de juiste plaats zet…). Het was een ‘match
made in heaven’
, maar dat kon ook gelegen hebben aan de Rock Oyster die we in een kleine
verstuiver kregen om ons gerechtje met te parfumeren.

De jonge Caol Ila kon mij echt bekoren.
Ik hou wel van zo’n jonge Islay krachtpatser. Gebotteld op 48% slaagde hij er
in de zalm te complementeren met zowel zijn assen en teer op smaak, als zijn
stevige zoetje in de afdronk. Ik nam een fles van dit goedje mee naar huis.

Het hoofdgerecht was er eentje om
duimen en vingers bij af te likken. Perfect gebakken rundsvlees met een bruine jus,
vergezeld van gegratineerde aardappelschijfjes en een garnituur van gestoofde
seizoengroentjes. Maar die ging wel gepaard met een kleine opdracht. We kregen
namelijk niet één, maar twee erg verschillende whisky’s en moesten nadien
bepalen welke van de twee we het best bij dit gerecht vonden passen.

Links stond de Rock Oyster Sherry Finish op ons te wachten, rechts trappelde een Glenrothes 17 Year Old 1997 Old Particular
van ongeduld. De eerste was natuurlijk een rokerige eilandwhisky met een
zoetje, terwijl de tweede een zachte, fruitige Speysider betrof. Beiden pasten
ze, zij het wel op een heel andere manier. Ik
legde het Fred als volgt uit: ‘Seems to
me the Glenrothes complements the food, but in case of the Rock Oyster, it’s
the food that complements the whisky’
. Hij
knikte instemmend.

Dan was het tijd voor het dessert
en het was de whisky waar Fred naar eigen zeggen het meest naar uitkeek. Hij is
zelf verzot op oude grain en deze paste perfect in dat plaatje. Voor hem is de Strathclyde 30 Year Old 1987 XOP een
vloeibare versie van een geweldige Dame Blanche. Wij kregen drie artisanale
pralines in de plaats, waar ik helemaal blij mee was. Tja, chocolade… daar mag
je mij voor uit mijn bed halen.

De grain, uit het jaar waarin Star
Wars op het witte doek verscheen, was – ondanks zijn alcoholpercentage van
52.7% – zijdezacht en smeuïg en kon mij helemaal bekoren. Wetende dat je deze
fles voor zo’n 250 EUR kan kopen is dat eentje die op de kerstlijst mag.

Wie dacht dat er dan al koffie zou
geschonken worden en het einde van de avond ingeluid, was er aan voor de
moeite. Fred had immers nog een leuke fles mee, waarvan hij vond dat hij echt
wel moest geproefd worden met een kaasbordje. Alleen viel het bordje wel enorm
groot uit, moet ik bekennen. De chef wist blijkbaar van geen ophouden in zijn
verwennerij.

Of we geen zin hadden om daar de Bowmore 25 Year Old 1989 XOP op 55.1%
naast te zetten? Geeft een koe melk? Afgezien van het feit dat deze fles al
gauw 450 EUR mag kosten, is hij ook gewoonweg subliem. De kaas – hoe heerlijk
ook – werd al snel vergeten en alle focus op de gouden vloeistof in het glas
gericht. Dit was Genieten met hoofdletter G.

Ik wil toch wel even aanstippen dat
ik erg onder de indruk was van de organisatie van de dag (ja, ook ’s middags
was er een sessie) door de ploeg van Cinoco. Stephan en Glenn en de rest van
het team hebben echt een geweldig evenement in elkaar gezet, waarbij ik
iedereen zag genieten – niet in het minst Fred zelve – en mensen vol lof hoorde
spreken over de locatie, de chef, de whisky’s en de belevenis in zijn geheel.
Erg knap gedaan. Alleen jammer dat het hoofdgerecht toch op tijd kwam. Fred had
immers een tapdansje beloofd indien het bord te lang op zich zou laten wachten.
Dat we dat moesten missen… maar goed. Alle gekheid op een stokje: proficiat,
Cinoco!

En terwijl we ons stilaan
klaarmaakten om afscheid te nemen, nam de ondeugende en vrijgevige spirit van
de eregast toch even de bovenhand. Hij had nog een extra verrassing voor ons in
petto. Of misschien moet ik zeggen een Extra Old Particular verassing.

Hij kwam hij op de proppen met een
sublieme Port Ellen 34 Year Old 1982 XOP,
waarvan slechts 219 flessen op 48.5% werden losgelaten op het grote publiek in
november 2016. Een klein OMG-momentje waar ik toch wel even stil van werd (en
niet alleen omwille van de retailprijs van om en bij de 1.500 EUR). Had ik nog
het geluk dat de betere helft van Stephan van mening was dat ze al genoeg op
had en dat deze dram dan parels voor de zwijnen zou zijn. Ik was met veel gusto
het zwijn van dienst.

Tot slot werd de bar/shop geopend,
die gretig aftrek vond en konden de genodigden nog even hun fles laten signeren
door Fred. Ikzelf – ik ben immers de Toshan Man – had er voor geopteerd de
Auchentoshan 21 Year Old uit de Old Particular reeks van thuis mee te nemen. ‘To Mark, ATB, Fred’ schreef Mr Laing,
daarbij naar mij knipogend. ‘All the
best’, it means,
’ voegde hij er aan toe.

Na uitgebreid afscheid te hebben
genomen van Fred en Dale, mijn oprechte dank in duizendvoud uit te drukken
tegenover Stephan en het team van Cinoco, trok ik met een gelukzalige glimlach
terug naar Gentbrugge om me tegen mijn betere helft te leggen.

‘En, hoe was’t?’ mompelde mijn
slaapdronken schoonheid.
‘Geweldig. Onvergetelijk. Sublieme whisky geproefd en leuk kunnen bijpraten met
Mr Laing.’
‘En… weer een fles gekocht?’
‘Slaap, liefste, slaap.’

May the Malt be with you!

  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post4575

Article source: http://iloapp.whivie.be/blog/blog?Home&post=4583

Gin: Havn Black

Raise a Glass to Fred Laing – verslag

EventsGeplaatst door Mark Dermul do, mei 16, 2019 06:44:31

Op 13 mei 2019 organiseerde
importeur Cinoco een tribuut aan Fred Laing in het prachtige kasteel Gravenhof
in Dworp. Ik had de eer en het genoegen om uitgenodigd te worden voor het diner
en ik ging er maar wat graag op in. Immers, het zou een fijn weerzien worden
met deze whiskylegende. We spraken elkaar voor het laatst in februari 2014 toen
we hem in Glasgow, in het hoofdkwartier van Douglas Laing, konden interviewen voor ons boek ‘Whisky voor
Iedereen’.

Het verkeer viel mee en dus was ik
wat vroeger dan verwacht, maar geen probleem, want het terras was letterlijk
zonovergoten. En Fred liep er al rond (hij had net een interview afgerond met
Stijn Hiers van Whiskypassion) en nam even de tijd om met de aanwezigen te
keuvelen. Het was een hartelijk weerzien. Sterker nog: hoewel ik stiekem had
gehoopt dat hij me zich nog zou herinneren van gezicht, was ik met stomheid
geslagen dat hij mij met m’n voornaam aansprak. Hij wist donders goed dat ik
bij hem op bezoek was geweest en dat ik die gepassioneerde Auchentoshan
verzamelaar ben. Respect!

Het duurde niet lang voordat de
eerste bekende gezichten toekwamen. We praatten even bij op het terras alvorens
getrakteerd te worden op een heerlijk aperitief: The Epicurean (een Lowland blended malt) met ginger ale. Erg
verfrissend en ideaal bij dit weertje. Een leuke toepassing van deze whisky die
ik niet eerder in het vizier had, maar voor de komende zomer zeker op het menu
zal komen.

Elke aanwezige dropte zijn naam in
een ton en voor we aan tafel zouden gaan, trok de eregast één naam hieruit, die
met een mooie fles huiswaarts kon keren. De gelukkige winnaar was niemand
minder dan Bob Minnekeer, beter bekend als Whiskybuff Bob. Ik vond het best
passend. Het zijn twee whiskylegendes bij elkaar.

En dan werden we gevraagd de
prachtige gelagzaal van het Gravenhof te betreden en plaats te nemen aan tafel.
En hoewel ik het bijzonder vond dat ik uitgenodigd werd door Stephan en zijn
team, was ik ondersteboven van het feit dat ze besloten hadden mij een plaats
te geven aan de eretafel, naast Fred himself! Moh, how, seg, wat een eer!

En ik beken, het was een erg
gezellige babbel die ik met Fred en Dale – zijn sales manager die was
meegereisd – voerde tijdens het uitgebreide diner. Tot driemaal toe verbeterde
Fred me met ‘Fred, please’, toen ik hem maar Mr Laing bleef noemen. Na drie
pogingen gaf hij het op (het feit dat ik lachtte ‘I had planned to call you Sir Laing at first’ hielp ook). Wat een
gentleman. Hij sprak ronduit over Chris Leggat (zijn schoonzoon, die ik al veel
langer ken, van in zijn tijd bij Auchentoshan) en Cara (zijn dochter die
langzaam maar zeker het bestuur van het bedrijf overneemt) en hun kids, alsook
over zijn bedrijf en hoe hij met plezier aan het uitbollen is, maar toch erg
betrokken wil blijven bij het nieuwe project, de Clutha Distillery. Erg
gezellig en leerrijk allemaal!

Fred zou bij het serveren van elke
gang een woordje uitleg geven over de bijpassende whisky die we te proeven
kregen. Maar zoals het Mr Laing past, nam hij ruimschoots de tijd om op geheel
eigen wijze – noem het gerust stand up comedy – de zaal in te palmen met zijn
prachtige verhalen om zo, via een heel aangename omweg, bij de whisky terecht
te komen.

De amuse (die door iedereen als uit
de kluiten gewassen werd ervaren) was een terrine van konijn die vergezeld werd
door de Scallywag 10 Year Old, een
limited edition van de Speyside blended malt, uitgebracht op 4.500 flessen en
gebotteld op 46%. De inhoud is 100% gerijpt op sherryvaten en had een prachtige
neus. Op smaak vond ik hem een tikkeltje te scherp en droog, maar dat kwam wel
mooi uit met de smeuïge paté op ons bord.

Wie de hond op het label wat nader
bekijkt, stelt vast dat deze maar over één tand beschikt. De hond die model
stond, Binks, was Fred’s speelvogel in huis. Scallywag vertaalt zich trouwens
tot ‘vlegel’ of ‘deugniet’. ‘The dog with
the orthodontic issues’
, omschreef Fred hem blijmoedig. De reeks is een
eerbetoon aan zijn geliefde huisdier.

Het voorgerecht van gerookte zalm
ging gepaard met een heerlijke Caol Ila
8 Year Old 2011
Provenance uit
de zogenaamde Coastal Collection (even opletten dat ik de ‘o’ en ‘a’ hier telkens
op de juiste plaats zet…). Het was een ‘match
made in heaven’
, maar dat kon ook gelegen hebben aan de Rock Oyster die we in een kleine
verstuiver kregen om ons gerechtje met te parfumeren.

De jonge Caol Ila kon mij echt bekoren.
Ik hou wel van zo’n jonge Islay krachtpatser. Gebotteld op 48% slaagde hij er
in de zalm te complementeren met zowel zijn assen en teer op smaak, als zijn
stevige zoetje in de afdronk. Ik nam een fles van dit goedje mee naar huis.

Het hoofdgerecht was er eentje om
duimen en vingers bij af te likken. Perfect gebakken rundsvlees met een bruine jus,
vergezeld van gegratineerde aardappelschijfjes en een garnituur van gestoofde
seizoengroentjes. Maar die ging wel gepaard met een kleine opdracht. We kregen
namelijk niet één, maar twee erg verschillende whisky’s en moesten nadien
bepalen welke van de twee we het best bij dit gerecht vonden passen.

Links stond de Rock Oyster Sherry Finish op ons te wachten, rechts trappelde een Glenrothes 17 Year Old 1997 Old Particular
van ongeduld. De eerste was natuurlijk een rokerige eilandwhisky met een
zoetje, terwijl de tweede een zachte, fruitige Speysider betrof. Beiden pasten
ze, zij het wel op een heel andere manier. Ik
legde het Fred als volgt uit: ‘Seems to
me the Glenrothes complements the food, but in case of the Rock Oyster, it’s
the food that complements the whisky’
. Hij
knikte instemmend.

Dan was het tijd voor het dessert
en het was de whisky waar Fred naar eigen zeggen het meest naar uitkeek. Hij is
zelf verzot op oude grain en deze paste perfect in dat plaatje. Voor hem is de Strathclyde 30 Year Old 1987 XOP een
vloeibare versie van een geweldige Dame Blanche. Wij kregen drie artisanale
pralines in de plaats, waar ik helemaal blij mee was. Tja, chocolade… daar mag
je mij voor uit mijn bed halen.

De grain, uit het jaar waarin Star
Wars op het witte doek verscheen, was – ondanks zijn alcoholpercentage van
52.7% – zijdezacht en smeuïg en kon mij helemaal bekoren. Wetende dat je deze
fles voor zo’n 250 EUR kan kopen is dat eentje die op de kerstlijst mag.

Wie dacht dat er dan al koffie zou
geschonken worden en het einde van de avond ingeluid, was er aan voor de
moeite. Fred had immers nog een leuke fles mee, waarvan hij vond dat hij echt
wel moest geproefd worden met een kaasbordje. Alleen viel het bordje wel enorm
groot uit, moet ik bekennen. De chef wist blijkbaar van geen ophouden in zijn
verwennerij.

Of we geen zin hadden om daar de Bowmore 25 Year Old 1989 XOP op 55.1%
naast te zetten? Geeft een koe melk? Afgezien van het feit dat deze fles al
gauw 450 EUR mag kosten, is hij ook gewoonweg subliem. De kaas – hoe heerlijk
ook – werd al snel vergeten en alle focus op de gouden vloeistof in het glas
gericht. Dit was Genieten met hoofdletter G.

Ik wil toch wel even aanstippen dat
ik erg onder de indruk was van de organisatie van de dag (ja, ook ’s middags
was er een sessie) door de ploeg van Cinoco. Stephan en Glenn en de rest van
het team hebben echt een geweldig evenement in elkaar gezet, waarbij ik
iedereen zag genieten – niet in het minst Fred zelve – en mensen vol lof hoorde
spreken over de locatie, de chef, de whisky’s en de belevenis in zijn geheel.
Erg knap gedaan. Alleen jammer dat het hoofdgerecht toch op tijd kwam. Fred had
immers een tapdansje beloofd indien het bord te lang op zich zou laten wachten.
Dat we dat moesten missen… maar goed. Alle gekheid op een stokje: proficiat,
Cinoco!

En terwijl we ons stilaan
klaarmaakten om afscheid te nemen, nam de ondeugende en vrijgevige spirit van
de eregast toch even de bovenhand. Hij had nog een extra verrassing voor ons in
petto. Of misschien moet ik zeggen een Extra Old Particular verassing.

Hij kwam hij op de proppen met een
sublieme Port Ellen 34 Year Old 1982 XOP,
waarvan slechts 219 flessen op 48.5% werden losgelaten op het grote publiek in
november 2016. Een klein OMG-momentje waar ik toch wel even stil van werd (en
niet alleen omwille van de retailprijs van om en bij de 1.500 EUR). Had ik nog
het geluk dat de betere helft van Stephan van mening was dat ze al genoeg op
had en dat deze dram dan parels voor de zwijnen zou zijn. Ik was met veel gusto
het zwijn van dienst.

Tot slot werd de bar/shop geopend,
die gretig aftrek vond en konden de genodigden nog even hun fles laten signeren
door Fred. Ikzelf – ik ben immers de Toshan Man – had er voor geopteerd de
Auchentoshan 21 Year Old uit de Old Particular reeks van thuis mee te nemen. ‘To Mark, ATB, Fred’ schreef Mr Laing,
daarbij naar mij knipogend. ‘All the
best’, it means,
’ voegde hij er aan toe.

Na uitgebreid afscheid te hebben
genomen van Fred en Dale, mijn oprechte dank in duizendvoud uit te drukken
tegenover Stephan en het team van Cinoco, trok ik met een gelukzalige glimlach
terug naar Gentbrugge om me tegen mijn betere helft te leggen.

‘En, hoe was’t?’ mompelde mijn
slaapdronken schoonheid.
‘Geweldig. Onvergetelijk. Sublieme whisky geproefd en leuk kunnen bijpraten met
Mr Laing.’
‘En… weer een fles gekocht?’
‘Slaap, liefste, slaap.’

May the Malt be with you!

  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post4575

Article source: http://iloapp.whivie.be/blog/blog?Home&post=4584

Gin: Buss N.509 Pink Grapefruit

Raise a Glass to Fred Laing – verslag

EventsGeplaatst door Mark Dermul do, mei 16, 2019 06:44:31

Op 13 mei 2019 organiseerde
importeur Cinoco een tribuut aan Fred Laing in het prachtige kasteel Gravenhof
in Dworp. Ik had de eer en het genoegen om uitgenodigd te worden voor het diner
en ik ging er maar wat graag op in. Immers, het zou een fijn weerzien worden
met deze whiskylegende. We spraken elkaar voor het laatst in februari 2014 toen
we hem in Glasgow, in het hoofdkwartier van Douglas Laing, konden interviewen voor ons boek ‘Whisky voor
Iedereen’.

Het verkeer viel mee en dus was ik
wat vroeger dan verwacht, maar geen probleem, want het terras was letterlijk
zonovergoten. En Fred liep er al rond (hij had net een interview afgerond met
Stijn Hiers van Whiskypassion) en nam even de tijd om met de aanwezigen te
keuvelen. Het was een hartelijk weerzien. Sterker nog: hoewel ik stiekem had
gehoopt dat hij me zich nog zou herinneren van gezicht, was ik met stomheid
geslagen dat hij mij met m’n voornaam aansprak. Hij wist donders goed dat ik
bij hem op bezoek was geweest en dat ik die gepassioneerde Auchentoshan
verzamelaar ben. Respect!

Het duurde niet lang voordat de
eerste bekende gezichten toekwamen. We praatten even bij op het terras alvorens
getrakteerd te worden op een heerlijk aperitief: The Epicurean (een Lowland blended malt) met ginger ale. Erg
verfrissend en ideaal bij dit weertje. Een leuke toepassing van deze whisky die
ik niet eerder in het vizier had, maar voor de komende zomer zeker op het menu
zal komen.

Elke aanwezige dropte zijn naam in
een ton en voor we aan tafel zouden gaan, trok de eregast één naam hieruit, die
met een mooie fles huiswaarts kon keren. De gelukkige winnaar was niemand
minder dan Bob Minnekeer, beter bekend als Whiskybuff Bob. Ik vond het best
passend. Het zijn twee whiskylegendes bij elkaar.

En dan werden we gevraagd de
prachtige gelagzaal van het Gravenhof te betreden en plaats te nemen aan tafel.
En hoewel ik het bijzonder vond dat ik uitgenodigd werd door Stephan en zijn
team, was ik ondersteboven van het feit dat ze besloten hadden mij een plaats
te geven aan de eretafel, naast Fred himself! Moh, how, seg, wat een eer!

En ik beken, het was een erg
gezellige babbel die ik met Fred en Dale – zijn sales manager die was
meegereisd – voerde tijdens het uitgebreide diner. Tot driemaal toe verbeterde
Fred me met ‘Fred, please’, toen ik hem maar Mr Laing bleef noemen. Na drie
pogingen gaf hij het op (het feit dat ik lachtte ‘I had planned to call you Sir Laing at first’ hielp ook). Wat een
gentleman. Hij sprak ronduit over Chris Leggat (zijn schoonzoon, die ik al veel
langer ken, van in zijn tijd bij Auchentoshan) en Cara (zijn dochter die
langzaam maar zeker het bestuur van het bedrijf overneemt) en hun kids, alsook
over zijn bedrijf en hoe hij met plezier aan het uitbollen is, maar toch erg
betrokken wil blijven bij het nieuwe project, de Clutha Distillery. Erg
gezellig en leerrijk allemaal!

Fred zou bij het serveren van elke
gang een woordje uitleg geven over de bijpassende whisky die we te proeven
kregen. Maar zoals het Mr Laing past, nam hij ruimschoots de tijd om op geheel
eigen wijze – noem het gerust stand up comedy – de zaal in te palmen met zijn
prachtige verhalen om zo, via een heel aangename omweg, bij de whisky terecht
te komen.

De amuse (die door iedereen als uit
de kluiten gewassen werd ervaren) was een terrine van konijn die vergezeld werd
door de Scallywag 10 Year Old, een
limited edition van de Speyside blended malt, uitgebracht op 4.500 flessen en
gebotteld op 46%. De inhoud is 100% gerijpt op sherryvaten en had een prachtige
neus. Op smaak vond ik hem een tikkeltje te scherp en droog, maar dat kwam wel
mooi uit met de smeuïge paté op ons bord.

Wie de hond op het label wat nader
bekijkt, stelt vast dat deze maar over één tand beschikt. De hond die model
stond, Binks, was Fred’s speelvogel in huis. Scallywag vertaalt zich trouwens
tot ‘vlegel’ of ‘deugniet’. ‘The dog with
the orthodontic issues’
, omschreef Fred hem blijmoedig. De reeks is een
eerbetoon aan zijn geliefde huisdier.

Het voorgerecht van gerookte zalm
ging gepaard met een heerlijke Caol Ila
8 Year Old 2011
Provenance uit
de zogenaamde Coastal Collection (even opletten dat ik de ‘o’ en ‘a’ hier telkens
op de juiste plaats zet…). Het was een ‘match
made in heaven’
, maar dat kon ook gelegen hebben aan de Rock Oyster die we in een kleine
verstuiver kregen om ons gerechtje met te parfumeren.

De jonge Caol Ila kon mij echt bekoren.
Ik hou wel van zo’n jonge Islay krachtpatser. Gebotteld op 48% slaagde hij er
in de zalm te complementeren met zowel zijn assen en teer op smaak, als zijn
stevige zoetje in de afdronk. Ik nam een fles van dit goedje mee naar huis.

Het hoofdgerecht was er eentje om
duimen en vingers bij af te likken. Perfect gebakken rundsvlees met een bruine jus,
vergezeld van gegratineerde aardappelschijfjes en een garnituur van gestoofde
seizoengroentjes. Maar die ging wel gepaard met een kleine opdracht. We kregen
namelijk niet één, maar twee erg verschillende whisky’s en moesten nadien
bepalen welke van de twee we het best bij dit gerecht vonden passen.

Links stond de Rock Oyster Sherry Finish op ons te wachten, rechts trappelde een Glenrothes 17 Year Old 1997 Old Particular
van ongeduld. De eerste was natuurlijk een rokerige eilandwhisky met een
zoetje, terwijl de tweede een zachte, fruitige Speysider betrof. Beiden pasten
ze, zij het wel op een heel andere manier. Ik
legde het Fred als volgt uit: ‘Seems to
me the Glenrothes complements the food, but in case of the Rock Oyster, it’s
the food that complements the whisky’
. Hij
knikte instemmend.

Dan was het tijd voor het dessert
en het was de whisky waar Fred naar eigen zeggen het meest naar uitkeek. Hij is
zelf verzot op oude grain en deze paste perfect in dat plaatje. Voor hem is de Strathclyde 30 Year Old 1987 XOP een
vloeibare versie van een geweldige Dame Blanche. Wij kregen drie artisanale
pralines in de plaats, waar ik helemaal blij mee was. Tja, chocolade… daar mag
je mij voor uit mijn bed halen.

De grain, uit het jaar waarin Star
Wars op het witte doek verscheen, was – ondanks zijn alcoholpercentage van
52.7% – zijdezacht en smeuïg en kon mij helemaal bekoren. Wetende dat je deze
fles voor zo’n 250 EUR kan kopen is dat eentje die op de kerstlijst mag.

Wie dacht dat er dan al koffie zou
geschonken worden en het einde van de avond ingeluid, was er aan voor de
moeite. Fred had immers nog een leuke fles mee, waarvan hij vond dat hij echt
wel moest geproefd worden met een kaasbordje. Alleen viel het bordje wel enorm
groot uit, moet ik bekennen. De chef wist blijkbaar van geen ophouden in zijn
verwennerij.

Of we geen zin hadden om daar de Bowmore 25 Year Old 1989 XOP op 55.1%
naast te zetten? Geeft een koe melk? Afgezien van het feit dat deze fles al
gauw 450 EUR mag kosten, is hij ook gewoonweg subliem. De kaas – hoe heerlijk
ook – werd al snel vergeten en alle focus op de gouden vloeistof in het glas
gericht. Dit was Genieten met hoofdletter G.

Ik wil toch wel even aanstippen dat
ik erg onder de indruk was van de organisatie van de dag (ja, ook ’s middags
was er een sessie) door de ploeg van Cinoco. Stephan en Glenn en de rest van
het team hebben echt een geweldig evenement in elkaar gezet, waarbij ik
iedereen zag genieten – niet in het minst Fred zelve – en mensen vol lof hoorde
spreken over de locatie, de chef, de whisky’s en de belevenis in zijn geheel.
Erg knap gedaan. Alleen jammer dat het hoofdgerecht toch op tijd kwam. Fred had
immers een tapdansje beloofd indien het bord te lang op zich zou laten wachten.
Dat we dat moesten missen… maar goed. Alle gekheid op een stokje: proficiat,
Cinoco!

En terwijl we ons stilaan
klaarmaakten om afscheid te nemen, nam de ondeugende en vrijgevige spirit van
de eregast toch even de bovenhand. Hij had nog een extra verrassing voor ons in
petto. Of misschien moet ik zeggen een Extra Old Particular verassing.

Hij kwam hij op de proppen met een
sublieme Port Ellen 34 Year Old 1982 XOP,
waarvan slechts 219 flessen op 48.5% werden losgelaten op het grote publiek in
november 2016. Een klein OMG-momentje waar ik toch wel even stil van werd (en
niet alleen omwille van de retailprijs van om en bij de 1.500 EUR). Had ik nog
het geluk dat de betere helft van Stephan van mening was dat ze al genoeg op
had en dat deze dram dan parels voor de zwijnen zou zijn. Ik was met veel gusto
het zwijn van dienst.

Tot slot werd de bar/shop geopend,
die gretig aftrek vond en konden de genodigden nog even hun fles laten signeren
door Fred. Ikzelf – ik ben immers de Toshan Man – had er voor geopteerd de
Auchentoshan 21 Year Old uit de Old Particular reeks van thuis mee te nemen. ‘To Mark, ATB, Fred’ schreef Mr Laing,
daarbij naar mij knipogend. ‘All the
best’, it means,
’ voegde hij er aan toe.

Na uitgebreid afscheid te hebben
genomen van Fred en Dale, mijn oprechte dank in duizendvoud uit te drukken
tegenover Stephan en het team van Cinoco, trok ik met een gelukzalige glimlach
terug naar Gentbrugge om me tegen mijn betere helft te leggen.

‘En, hoe was’t?’ mompelde mijn
slaapdronken schoonheid.
‘Geweldig. Onvergetelijk. Sublieme whisky geproefd en leuk kunnen bijpraten met
Mr Laing.’
‘En… weer een fles gekocht?’
‘Slaap, liefste, slaap.’

May the Malt be with you!

  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post4575

Article source: http://iloapp.whivie.be/blog/blog?Home&post=4581

Gin: Crazy Monday Gin

Raise a Glass to Fred Laing – verslag

EventsGeplaatst door Mark Dermul do, mei 16, 2019 06:44:31

Op 13 mei 2019 organiseerde
importeur Cinoco een tribuut aan Fred Laing in het prachtige kasteel Gravenhof
in Dworp. Ik had de eer en het genoegen om uitgenodigd te worden voor het diner
en ik ging er maar wat graag op in. Immers, het zou een fijn weerzien worden
met deze whiskylegende. We spraken elkaar voor het laatst in februari 2014 toen
we hem in Glasgow, in het hoofdkwartier van Douglas Laing, konden interviewen voor ons boek ‘Whisky voor
Iedereen’.

Het verkeer viel mee en dus was ik
wat vroeger dan verwacht, maar geen probleem, want het terras was letterlijk
zonovergoten. En Fred liep er al rond (hij had net een interview afgerond met
Stijn Hiers van Whiskypassion) en nam even de tijd om met de aanwezigen te
keuvelen. Het was een hartelijk weerzien. Sterker nog: hoewel ik stiekem had
gehoopt dat hij me zich nog zou herinneren van gezicht, was ik met stomheid
geslagen dat hij mij met m’n voornaam aansprak. Hij wist donders goed dat ik
bij hem op bezoek was geweest en dat ik die gepassioneerde Auchentoshan
verzamelaar ben. Respect!

Het duurde niet lang voordat de
eerste bekende gezichten toekwamen. We praatten even bij op het terras alvorens
getrakteerd te worden op een heerlijk aperitief: The Epicurean (een Lowland blended malt) met ginger ale. Erg
verfrissend en ideaal bij dit weertje. Een leuke toepassing van deze whisky die
ik niet eerder in het vizier had, maar voor de komende zomer zeker op het menu
zal komen.

Elke aanwezige dropte zijn naam in
een ton en voor we aan tafel zouden gaan, trok de eregast één naam hieruit, die
met een mooie fles huiswaarts kon keren. De gelukkige winnaar was niemand
minder dan Bob Minnekeer, beter bekend als Whiskybuff Bob. Ik vond het best
passend. Het zijn twee whiskylegendes bij elkaar.

En dan werden we gevraagd de
prachtige gelagzaal van het Gravenhof te betreden en plaats te nemen aan tafel.
En hoewel ik het bijzonder vond dat ik uitgenodigd werd door Stephan en zijn
team, was ik ondersteboven van het feit dat ze besloten hadden mij een plaats
te geven aan de eretafel, naast Fred himself! Moh, how, seg, wat een eer!

En ik beken, het was een erg
gezellige babbel die ik met Fred en Dale – zijn sales manager die was
meegereisd – voerde tijdens het uitgebreide diner. Tot driemaal toe verbeterde
Fred me met ‘Fred, please’, toen ik hem maar Mr Laing bleef noemen. Na drie
pogingen gaf hij het op (het feit dat ik lachtte ‘I had planned to call you Sir Laing at first’ hielp ook). Wat een
gentleman. Hij sprak ronduit over Chris Leggat (zijn schoonzoon, die ik al veel
langer ken, van in zijn tijd bij Auchentoshan) en Cara (zijn dochter die
langzaam maar zeker het bestuur van het bedrijf overneemt) en hun kids, alsook
over zijn bedrijf en hoe hij met plezier aan het uitbollen is, maar toch erg
betrokken wil blijven bij het nieuwe project, de Clutha Distillery. Erg
gezellig en leerrijk allemaal!

Fred zou bij het serveren van elke
gang een woordje uitleg geven over de bijpassende whisky die we te proeven
kregen. Maar zoals het Mr Laing past, nam hij ruimschoots de tijd om op geheel
eigen wijze – noem het gerust stand up comedy – de zaal in te palmen met zijn
prachtige verhalen om zo, via een heel aangename omweg, bij de whisky terecht
te komen.

De amuse (die door iedereen als uit
de kluiten gewassen werd ervaren) was een terrine van konijn die vergezeld werd
door de Scallywag 10 Year Old, een
limited edition van de Speyside blended malt, uitgebracht op 4.500 flessen en
gebotteld op 46%. De inhoud is 100% gerijpt op sherryvaten en had een prachtige
neus. Op smaak vond ik hem een tikkeltje te scherp en droog, maar dat kwam wel
mooi uit met de smeuïge paté op ons bord.

Wie de hond op het label wat nader
bekijkt, stelt vast dat deze maar over één tand beschikt. De hond die model
stond, Binks, was Fred’s speelvogel in huis. Scallywag vertaalt zich trouwens
tot ‘vlegel’ of ‘deugniet’. ‘The dog with
the orthodontic issues’
, omschreef Fred hem blijmoedig. De reeks is een
eerbetoon aan zijn geliefde huisdier.

Het voorgerecht van gerookte zalm
ging gepaard met een heerlijke Caol Ila
8 Year Old 2011
Provenance uit
de zogenaamde Coastal Collection (even opletten dat ik de ‘o’ en ‘a’ hier telkens
op de juiste plaats zet…). Het was een ‘match
made in heaven’
, maar dat kon ook gelegen hebben aan de Rock Oyster die we in een kleine
verstuiver kregen om ons gerechtje met te parfumeren.

De jonge Caol Ila kon mij echt bekoren.
Ik hou wel van zo’n jonge Islay krachtpatser. Gebotteld op 48% slaagde hij er
in de zalm te complementeren met zowel zijn assen en teer op smaak, als zijn
stevige zoetje in de afdronk. Ik nam een fles van dit goedje mee naar huis.

Het hoofdgerecht was er eentje om
duimen en vingers bij af te likken. Perfect gebakken rundsvlees met een bruine jus,
vergezeld van gegratineerde aardappelschijfjes en een garnituur van gestoofde
seizoengroentjes. Maar die ging wel gepaard met een kleine opdracht. We kregen
namelijk niet één, maar twee erg verschillende whisky’s en moesten nadien
bepalen welke van de twee we het best bij dit gerecht vonden passen.

Links stond de Rock Oyster Sherry Finish op ons te wachten, rechts trappelde een Glenrothes 17 Year Old 1997 Old Particular
van ongeduld. De eerste was natuurlijk een rokerige eilandwhisky met een
zoetje, terwijl de tweede een zachte, fruitige Speysider betrof. Beiden pasten
ze, zij het wel op een heel andere manier. Ik
legde het Fred als volgt uit: ‘Seems to
me the Glenrothes complements the food, but in case of the Rock Oyster, it’s
the food that complements the whisky’
. Hij
knikte instemmend.

Dan was het tijd voor het dessert
en het was de whisky waar Fred naar eigen zeggen het meest naar uitkeek. Hij is
zelf verzot op oude grain en deze paste perfect in dat plaatje. Voor hem is de Strathclyde 30 Year Old 1987 XOP een
vloeibare versie van een geweldige Dame Blanche. Wij kregen drie artisanale
pralines in de plaats, waar ik helemaal blij mee was. Tja, chocolade… daar mag
je mij voor uit mijn bed halen.

De grain, uit het jaar waarin Star
Wars op het witte doek verscheen, was – ondanks zijn alcoholpercentage van
52.7% – zijdezacht en smeuïg en kon mij helemaal bekoren. Wetende dat je deze
fles voor zo’n 250 EUR kan kopen is dat eentje die op de kerstlijst mag.

Wie dacht dat er dan al koffie zou
geschonken worden en het einde van de avond ingeluid, was er aan voor de
moeite. Fred had immers nog een leuke fles mee, waarvan hij vond dat hij echt
wel moest geproefd worden met een kaasbordje. Alleen viel het bordje wel enorm
groot uit, moet ik bekennen. De chef wist blijkbaar van geen ophouden in zijn
verwennerij.

Of we geen zin hadden om daar de Bowmore 25 Year Old 1989 XOP op 55.1%
naast te zetten? Geeft een koe melk? Afgezien van het feit dat deze fles al
gauw 450 EUR mag kosten, is hij ook gewoonweg subliem. De kaas – hoe heerlijk
ook – werd al snel vergeten en alle focus op de gouden vloeistof in het glas
gericht. Dit was Genieten met hoofdletter G.

Ik wil toch wel even aanstippen dat
ik erg onder de indruk was van de organisatie van de dag (ja, ook ’s middags
was er een sessie) door de ploeg van Cinoco. Stephan en Glenn en de rest van
het team hebben echt een geweldig evenement in elkaar gezet, waarbij ik
iedereen zag genieten – niet in het minst Fred zelve – en mensen vol lof hoorde
spreken over de locatie, de chef, de whisky’s en de belevenis in zijn geheel.
Erg knap gedaan. Alleen jammer dat het hoofdgerecht toch op tijd kwam. Fred had
immers een tapdansje beloofd indien het bord te lang op zich zou laten wachten.
Dat we dat moesten missen… maar goed. Alle gekheid op een stokje: proficiat,
Cinoco!

En terwijl we ons stilaan
klaarmaakten om afscheid te nemen, nam de ondeugende en vrijgevige spirit van
de eregast toch even de bovenhand. Hij had nog een extra verrassing voor ons in
petto. Of misschien moet ik zeggen een Extra Old Particular verassing.

Hij kwam hij op de proppen met een
sublieme Port Ellen 34 Year Old 1982 XOP,
waarvan slechts 219 flessen op 48.5% werden losgelaten op het grote publiek in
november 2016. Een klein OMG-momentje waar ik toch wel even stil van werd (en
niet alleen omwille van de retailprijs van om en bij de 1.500 EUR). Had ik nog
het geluk dat de betere helft van Stephan van mening was dat ze al genoeg op
had en dat deze dram dan parels voor de zwijnen zou zijn. Ik was met veel gusto
het zwijn van dienst.

Tot slot werd de bar/shop geopend,
die gretig aftrek vond en konden de genodigden nog even hun fles laten signeren
door Fred. Ikzelf – ik ben immers de Toshan Man – had er voor geopteerd de
Auchentoshan 21 Year Old uit de Old Particular reeks van thuis mee te nemen. ‘To Mark, ATB, Fred’ schreef Mr Laing,
daarbij naar mij knipogend. ‘All the
best’, it means,
’ voegde hij er aan toe.

Na uitgebreid afscheid te hebben
genomen van Fred en Dale, mijn oprechte dank in duizendvoud uit te drukken
tegenover Stephan en het team van Cinoco, trok ik met een gelukzalige glimlach
terug naar Gentbrugge om me tegen mijn betere helft te leggen.

‘En, hoe was’t?’ mompelde mijn
slaapdronken schoonheid.
‘Geweldig. Onvergetelijk. Sublieme whisky geproefd en leuk kunnen bijpraten met
Mr Laing.’
‘En… weer een fles gekocht?’
‘Slaap, liefste, slaap.’

May the Malt be with you!

  • Reacties(0)//blog.whivie.be/#post4575

Article source: http://iloapp.whivie.be/blog/blog?Home&post=4582

Whisky Wednesday – Highland Park Twisted Tattoo 46.7% – Scotch Whisky News

PHIL

I don’t have any tattoos, that’s my opening line, that’s all I’ve got. However, this whisky is delicious! Bourbon and Rijoca wine cask influence over the course of 16 years from one of the finest distilleries in the world, Highland Park. The design and packaging won’t be for everyone and I can understand why, I don’t mind it, it makes the product stand out and i have a thing for all black whisky bottles. Check out the video and let me know your thoughts below.

Cheers!

Whisky Reviews every Wednesday ~ Facebook.com/whiskytube ~ Twitter.com/whiskytube ~ Youtube.com/whiskywednesday

Article source: http://www.whiskyintelligence.com/2019/05/whisky-wednesday-highland-park-twisted-tattoo-46-7-scotch-whisky-news/

Whisky Hammer May 2019 Auction Ends Soon! – Whisky Auction News

AA Whisky Hammer

aa-wh5

MAY AUCTION ENDS SOON!
(ends Sunday 26th May)

…place your bids at www.whiskyhammer.co.uk

With an incredible selection of whiskies and other fine spirits there is certainly something for everyone – whether you are looking to collect, invest, enjoy!

aa-wh4

Article source: http://www.whiskyintelligence.com/2019/05/whisky-hammer-may-2019-auction-ends-soon-whisky-auction-news/

The Whisky Exchange Kilkerran Tasting June 18th, 2019 – Scotch Whisky News

TWE1

Kilkerran Whisky Tasting With Ranald Watson 

Tuesday 18 June
7pm-8.30pm
£30
 Tickets on sale now.

Book now

At the turn of the 20th century Campbeltown was a thriving malt whisky region of no fewer than 34 distilleries, and highly prized for its distinctive whisky character. Today, just three distilleries remain and our next tasting will focus on one that, since its 2004 resurrection, has caught the attention of whisky drinkers around the world – Glengyle, maker of Kilkerran single malt whisky.

 Kilkerran 12 Year Old
Kilkerran 8 Year Old Cask Strength
Kilkerran Heavily Peated
Kilkerran Triple Distilled – Cask Sample
Kilkerran 15 Year Old Port Cask – Cask Sample
Kilkerran 15 Year Old Rum Cask – Exclusive Distillery Bottling

TWE2

ABOUT THE HOST

 Having worked for Glengyle owner JA Mitchell for more than 10 years and played a key role in every new release, it’s safe to say that nobody knows Campbeltown whisky more than our host Ranald Watson. This is a special occasion to meet and share a dram with someone who has first-hand experience of the peaks and troughs of Scotland’s cult whisky region.

TWEaa

Article source: http://www.whiskyintelligence.com/2019/05/the-whisky-exchange-kilkerran-tasting-june-18th-2019-scotch-whisky-news/

RARE ROLLING STONES ANNIVERSARY BOTTLE AT BONHAMS WHISKY SALE – Whisky News

Bonhams1

Suntory Rolling Stones 50th Anniversary. Estimate: £25,000-35,000

RARE ROLLING STONES ANNIVERSARY BOTTLE AT BONHAMS WHISKY SALE

BOTTLES FROM WHISKY GALORE WRECK 

A rare bottle of Suntory Rolling Stones 50th Anniversary, released in 2012 to mark the anniversary of the legendary group’s formation, leads Bonhams Fine Whisky sale in Edinburgh on Wednesday 5 June. It is estimated at £25,000-35,000.

The whisky is a blend of selected malts distilled in milestone years in the history of the Rolling Stones, including a malt from 1962 – the year the band was formed – that has been aged in mizunara (Japanese oak) casks. The blend also contains whisky from 1971, when the famous ‘tongue and lips’ logo was launched; it’s said to be one of the most famous brand images in the world, and the original art work is in the collection of the Victoria and Albert Museum in London.

Bonhams whisky specialist in Edinburgh, Martin Green, said, “This remarkable whisky is a fitting tribute to a band that has been at the top of its game for decades. Only 150 bottles of Suntory Rolling Stones 50th Anniversary whisky were ever released, and on the rare occasions they appear at auction there is always a great deal of excitement and interest.”

Bonhams2

Bottles from the wreck of the SS Politician. £6,000-8,000 each.

Bottles from the wreck of the SS Politician. £6,000-8,000 each.

Whisky Galore bottles

The sale also features six bottles recovered from the wreck of the SS Politician which foundered in the Sound of Eriskay in the Outer Hebrides in 1941. The bottles were salvaged legally in 1990 and are accompanied by copies of the letter of declaration from H M Customs. At the time of the shipwreck itself, islanders conducted their own – less legal – salvage operations, later celebrated in Compton MacKenzie’s 1947 novel Whisky Galore.

The six bottles in the sale – one from Ballantine’s, one VAT 69 and four from Gilbey’s – are each estimated at £6,000-8,000. They were bottled in around 1940, and are stamped with “Federal Law Forbids Sale or Re Use of This Bottle” around the shoulder. This phrase appeared on all liquor bottles offered for sale in the USA between 1935 and 1964. It was an attempt to limit the spread of illegal distilled or moonshine spirits.

Other highlights include:

  • Bowmore-40 year old-1955. The crystal decanter, numbered 18 of a limited edition of 306, comes in a wooden presentation case with a certificate of authenticity.  Estimate: £15,000-17,000
  • The Macallan-1940. Bottled in 1981, it comes in its own wooden presentation case. Estimate: £12,000-14,000
  • The Macallan-1938. Distilled and bottled by Macallan Glenlivet Ltd, and distributed by Gordon MacPhail. Estimate: £10,000-12,000

NOTES 

Bonhams, founded in 1793, is one of the world’s largest and most renowned auctioneers, offering fine art and antiques, motor cars and jewellery. The main salerooms are in London, New York, Los Angeles and Hong Kong, with auctions also held in Knightsbridge, Edinburgh, Paris, San Francisco and Sydney. With a worldwide network of offices and regional representatives in 22 countries, Bonhams offers advice and valuation services in 60 specialist areas. For a full list of forthcoming auctions, plus details of Bonhams specialist departments, please visit bonhams.com.

Article source: http://www.whiskyintelligence.com/2019/05/rare-rolling-stones-anniversary-bottle-at-bonhams-whisky-sale-whisky-news/